Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

{gelezen} (ter)echte winnaar? - Adempauze van Martin Scherstra



Ik zei het vorige week al: ik was eigenlijk wel nieuwsgierig naar het boek dat de Valentijnprijs 2018 gewonnen heeft. En omdat het boek onder mijn Kobo Plus abonnement valt, kon ik het direct downloaden en lezen, dus dat heb ik toen maar gedaan ook.

Maar...

Eigenlijk schrijf ik geen recensies over boeken van directe concullega's. Dat heeft een simpele reden: ik ben altijd bang dat ik teveel ga vergelijken met mijn eigen werk. Dat kan inspirerend zijn als het een echt goed boek is, maar ook frustrerend. "Waarom lukt het mij niet dit niveau te halen?"
Of (komt toch ook wel eens voor en is eigenlijk nog frustrerender): "Waarom is dit boek populairder dan het mijne, terwijl het toch van ongeveer hetzelfde niveau is? Of denk ik dat alleen maar?"
En... nou ja, ik denk dat jullie wel ongeveer begrijpen wat ik bedoel. Het is niet goed voor mijn zelfvertrouwen.

Maar deze keer... Dit is De Winnnaar van De Prijs in mijn genre, het Beste Romantische Boek, Gekozen door een Vakjury. Een prijs waarvoor ik de afgelopen drie jaar niet eens op de shortlist terecht kwam. En dit jaar werd ook nog eens voor het eerst de publieksprijs apart gekozen, zodat de Valentijnprijs echt alleen bepaald is door Mensen Die Het Kunnen Weten. Dan moet zo'n boek toch veel beter zijn dan de mijne. Daar moet ik iets van kunnen leren. Toch?

Ik schrijf eigenlijk ook nooit recensies over boeken die ik niet zo goed vind. Ook met een goede reden. Smaken verschillen nu eenmaal en in ieder boek zit een hele berg werk, bloed, zweet en tranen. Dat weet ik omdat ik zelf schrijf. En ik weet ook dat het pijn doet als iemand je werk niet goed vindt en het nodig vindt dat publiek te maken. Ik denk altijd "als je niets positiefs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden."
Eigenlijk zou ik dit boek gewoon moeten laten zitten.
Maar dit was De Winnaar van De Prijs in mijn genre, het Beste Romantische Boek (enz.). En dat verandert de zaak toch wel een beetje.

Bovendien hoop ik dat Martin Scherstra een klein beetje gevoel voor humor heeft. Want het plot van dit boek draait om de ontmoeting tussen een schrijver van een populaire thriller en een blogster die zijn boek publiekelijk afkraakt. Dat is ongeveer wat er nu werkelijk gaat gebeuren.

Een leuk boek, maar...

Nou ja, echt afkraken ga ik niet doen. Zo erg is het nu ook weer niet. "Adempauze" is gewoon een leuke, gezellige feelgood roman. Het leest lekker weg en het is op zich geen slecht verhaal.
Maar toen ik het uit had had ik niet dat intens fijne, tevreden gevoel dat je na een echt goed boek hebt. Kennen jullie dat? Als ik Katie Fforde lees, of Nora Roberts of  nou ja, noem maar een topper, dan heb ik dat. Ik kan het niet uitleggen, maar het overkomt me alleen bij een echt goed boek.
En dat gevoel miste ik na het uitlezen van "Adempauze". En dat viel me tegen, want het was tenslotte De Winnaar van De Prijs (enz.).
Zoals ik al zei, het is op zich een leuk boek, maar er waren toch wel behoorlijk wat kleine dingetjes die me irriteerden tijdens het lezen.
Martin schrijft best goed, maar zijn taalgebruik vind ik persoonlijk iets te saai en stijf om echt lekker weg te lezen. De dialogen komen op mij niet echt vloeiend over. Verder mag het in mijn ogen allemaal net iets minder beschrijvend zijn. Maar dat is natuurlijk ook een kwestie van smaak.

Arrogant en kinderachtig

Ik vond Erik Kars, de mannelijke hoofdpersoon, een vreselijk arrogante, kinderachtige vent en ik bleef maar wachten tot er voor zijn gedrag een goede reden werd aangedragen, maar die kwam niet.
Ook beweert Erik eerst dat hij de komende paar jaar kan leven van het schrijven omdat hij een contract voor vier boeken heeft (in Nederland? bij een kleine uitgever? onmogelijk!), en voegt de schrijver er later aan toe dat Erik gewoon rijk is en eigenlijk niet hoeft te werken. Aha. Misschien dat hij er daarom zo slecht tegen kan als iets niet loopt zoals hij het wil. Gewoon straal verwend. Maar dat is mijn conclusie en staat niet in het boek.
Het boek vindt dat we Eriks negatieve kanten moeten accepteren omdat hij daarnaast ook veel goede dingen doet (hij is lid van de reddingsbrigade). Dat kan een insteek zijn (ik heb zelf ook mannelijke hoofdpersonen met horkachtige eigenschappen die toch best lief zijn), maar op mij kwam het niet natuurlijk en geloofwaardig over. Ik bleef het tot het allerlaatste (romantische) einde een eh... vervelende vent (vul zelf maar een sterkere beschrijving in, dan houd ik mijn blog netjes) vinden.

Bloggen

De vrouwelijke hoofdpersoon, Sterre Kruidhof, is journaliste en blogt voor een website die gericht is op vrouwen. Het is ook al niet helemaal realistisch om te denken dat iemand daarvan kan leven, maar het komt voor, dus ik was bereid daarin mee te gaan. Op zich is het leuk gedaan dat Sterres blogposts in het boek zijn opgenomen (tussen de hoofdstukken door), maar er wordt regelmatig gezegd dat ze zo geweldig leuk schrijft en dat vind ik persoonlijk wel tegenvallen. Ik had de neiging die stukjes juist over te slaan. Ook valt het me op dat ze nooit foto's maakt, iets wat volgens mij logisch zou zijn als je geacht wordt dagelijks op internet verslag te doen van je ervaringen op een waddeneiland. Maar goed, dat is een onbelangrijk detail.

Vlakke emoties en betere actie

Veel belangrijker vind ik dat ook Sterre in mijn beleving als karakter niet echt goed uit de verf kwam, vooral wat emoties betreft. De mogelijkheden om haar karakter ver uit te werken zijn er zeker, in haar voorgeschiedenis, in haar familierelaties en in haar werk, maar het bleef allemaal erg aan de oppervlakte, vond ik.
Veruit de beste stukken in het boek waren de actiescenes. Ik ga nu niet beweren dat het feit dat Martin een man is daar de reden voor is. Er zijn wel meer mannelijke schrijvers in het liefdesgenre (de meeste onder een vrouwelijk pseudoniem, dat wel) en die zijn zeer succesvol. Bovendien is dit het enige boek dat ik ooit van Martin Scherstra gelezen heb. Ik kan dus niet zeggen of het bij hem altijd zo is, of alleen bij dit boek.
Maar de enige emotionele scene die me iets deed was de beschrijving van de gemeenschapszin op Schiermonnikoog als er twee vissers vermist worden.

Erg snel en voorspelbaar

Wat me verder een beetje ergerde was de snelheid waarmee de romance in het boek zich afspeelde. Mij wordt altijd verteld dat ik daarmee op moet passen, maar zelfs ik laat mijn hoofdpersonen niet binnen twee dagen omslaan van slaande ruzie naar eeuwige liefde. De vakjury noemt de hoofdpersonen geloofwaardig, maar dat vind ik dus eigenlijk niet, zeker als je Sterre's achtergrond verhaal meeneemt in de overweging. Als je door je verloofde letterlijk voor het altaar in de steek gelaten bent, zou je moeten uitkijken met een man die nogal snel van stemming wisselt. Je moet wel heel naïef zijn als je binnen twee dagen je hart aan zijn voeten legt. Denk ik dan.
Nu zal ik de laatste zijn die een voorspelbaar plot erg vindt (dat wordt mij ook vaak verweten), want in een liefdesverhaal "krijgen ze elkaar" nu eenmaal aan het eind, maar ik had het leuker gevonden als er toch nog iets van verrassing in had gezeten. Nu was het eigenlijk van het begin af aan al duidelijk wat er ging gebeuren. En omdat dit De Winnaar (enz.) was, zat ik alsmaar tevergeefs te wachten op een onverwachte briljante wending. Die dus niet kwam.

Terechte winnaar?

Zo zijn er wel meer puntjes die me opvielen, maar ik wil niet op alle slakken zout leggen, want dan kom ik toch in de buurt van afkraken en dat is echt mijn bedoeling niet.
Zoals ik al zei, als totaalplaatje is het best een leuk boek. Echte feelgood, lekker voor tussendoor. Maar ik zie eerlijk gezegd niet waarom dit boek als winnaar gekozen is. Het komt op mij over als een vrij normaal boek voor ons genre. Niet bijzonder slecht, niet bijzonder goed. Gewoon niet bijzonder.
Zeker de moeite waard om een paar uurtjes aan te besteden op een koude winteravond of in de vakantie. Maar geen echte topper.Geen boek waar je dat intens tevreden gevoel van krijgt.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik de andere boeken, zowel die op de longlist als die op de shortlist, niet gelezen heb, dus ik weet ook niet of ik één van de andere boeken wél een terechte winnaar zou vinden.
En nee, ik durf even niet onder woorden te brengen wat de conclusie over ons genre moet zijn, als blijkt dat dit boek echt met kop en schouders boven de rest uit steekt...

De kift*


Ha, ik weet wat jullie denken! Maar nee. Dit stukje is geen gevalletje "het is gewoon de kift".* Geen kwestie van: "Ze is gewoon teleurgesteld dat ze zelf niet gewonnen heeft".
Nee, dat is het niet. Echt niet. Ik had geen nieuw boek in de periode waarin de boeken op de longlist moesten vallen en daarom deed ik dit jaar helemaal niet mee. Ik hoef me dus ook niet af te vragen of waarom ík niet gewonnen heb.
Dit is geen jaloezie, maar interesse. Ik heb dit boek gelezen omdat ik bereid was te leren van wat de winnaar beter doet dan ik en bij dit boek kan ik dat dus niet echt bedenken.

Excuses en felicitaties

Sorry, Martin. Ik heb echt getwijfeld of ik dit stukje wel zou plaatsen (ik ben meestal geneigd alleen maar lieve dingen te schrijven), maar het is mijn mening en mijn blog. Bovendien heb ik besloten dat ik geen zin meer heb om alsmaar lief te zijn (waarschuwing aan de vaste lezers: het zou zo maar kunnen dat er meer opstandige stukjes verschijnen). Maar dat terzijde.
Het doet er ook niet echt toe. Als een Vakjury vindt dat jij Het Beste Romantische Boek geschreven hebt, zegt dat veel meer dan mijn bescheiden mening op mijn bescheiden blog. En dat klinkt dan weer cynischer en negatiever dan ik het bedoel.
Want als ik (met mijn vlot leesbare, leuke verhalen die lekker zijn voor tussendoor maar volgens de meeste mensen verder niet echt bijzonder) de Valentijnprijs zou winnen, zou ik niet één maar zes gaten in de lucht springen en het met links en logo's en trompetgeschal en feestverlichting over mijn hele website en als het even kan de rest van het internet én de echte wereld bekend maken.
Dus. Het zegt wel degelijk iets dat jij gewonnen hebt.
Alsnog (oprecht gemeend) van harte gefeliciteerd!

Heeft iemand van jullie Adempauze gelezen? Wat vond je ervan? Zie ik iets over hoofd dat de vakjury wel ziet?
En wat vinden jullie van de Valentijnprijs? Dit was de vierde keer dat deze genreprijs werd uitgereikt. Kennen julle de winnaars van de vorige keren? Of is het hele idee van "De prijs voor het beste romantische boek" nieuws voor jullie?


(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

 

*(voor de taalpuristen: kif of kift is allebei goed)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)