Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

{opruimen} voor je doodgaat


Ik kwam het voor het eerst tegen in een Amerikaans blog, maar later zag ik dat Wieke er ook al iets over schreef: het boek Opruimen voor je doodgaat van Margareta Magnusson. Nog later zag ik het ook bij Franka voorbijkomen. Origineel ben ik dus niet. Maar ik wilde dit boekje toch ook graag op mijn blog bespreken.
Het eerste stukje vertelde dingen over de inhoud die me wel aanspraken, zeker omdat ik op dat moment bezig was mijn ouders te helpen met een verhuizing naar een kleiner huis. Dus bestelde ik het bij de bibliotheek. En ik was aangenaam verrast.

Persoonlijk verslag

Het boekje gaat namelijk niet zo zeer over doodgaan, als wel over beseffen dat je ouder wordt en dat het niet noodzakelijk is om alles wat je je hele leven verzamelt hebt te bewaren. Margareta Magnusson is zelf - in haar eigen woorden - tussen de tachtig en de honderd en heeft al een aantal keren op moeten ruimen bij mensen die overleden waren, waardoor ze is gaan nadenken over waar ze haar eigen nabestaanden nu eigenlijk me opscheept.
Hoewel de ondertitel "De edele Zweedse kunst van döstädning" een beetje de indruk wekt dat het een boek is vol adviezen en tips, is het eigenlijk gewoon een persoonlijk verslag van hoe Margareta zelf omgaat met haar eigen spullen. En dat maakt het in mijn ogen juist een heel charmant boekje (het is ook kleiner en dunner dan je zou denken als je er een foto van ziet). Halverwege is ze ineens heel open over de dood van haar man en ze geeft ook eerlijk toe waar ze de grens trekt met weggooien of -geven.

Sentimentele onzin

Een heel goede tip vond ik om jezelf één doos te gunnen met sentimentele "onzin", waarin je brieven, entreekaartjes en andere herinneringen bewaart. Margareta zelf heeft daar met grote letters "WEGGOOIEN" opgeschreven zodat haar kinderen niet hoeven te piekeren wat ze ermee moeten, maar ze schrijft ook dat ze vermoed dat haar kinderen juist die doos zullen doorkijken en bewaren.

Taboe doorbrekend

Maar het allerbelangrijkste van dit boekje vind ik eigenlijk dat het een taboe doorbreekt.
Veel te volle huizen lijken op de een of andere manier onlosmakelijk verbonden te zijn met bejaarde mensen. Dat is op zich geen probleem. Maar het heeft als onvermijdelijk gevolg dat de nabastaanden voor de bijna onmogelijke taak staan uit te zoeken wat belangrijk was en wat niet. Kinderen zullen niet gauw tegen hun ouders zeggen dat ze oud worden en misschien dood zullen gaan en daarom hun spullen moeten sorteren, maar hoe fijn is het om het verhaal achter een voorwerp te kennen?
Bekijk systematisch je bezittingen met de insteek dat je kinderen dat over een aantal jaren zullen moeten doen en je af te vragen hoe belangrijk ze voor je zijn en waarom eigenlijk en vertel die verhalen aan je kinderen en kleinkinderen. Geef desnoods alvast wat dingen weg terwijl je nog leeft. Op die manier zorg je ervoor dat je herinneringen aan mooie tijden levend blijven, terwijl je tegelijkertijd overtollige ballast loslaat. En dat lijkt me een goede zaak.
Margareta geeft aan dat je eigenlijk al met döstädning zou moeten beginnen tegen de tijd dat je met pensioen gaat, rond je vijfenzestigste. Het is namelijk niet de bedoeling dat je binnen een maand al je bezittingen terugbrengt tot het absolute minumum. Het mag tijd kosten en het mag een doorlopend proces van (hopelijk) tientallen jaren zijn.

Leuk om te lezen

Zelf betwijfel ik of ik er behoefte aan zal hebben, tenzij ik de komende twintig jaar nog erg verander: behalve mijn fotoalbums (die ik zelfs binnenkort nog wil uitdunnen) heb ik weinig sentimentele bezittingen (hoewel... het boekje in de foto boven dit stukje leunt tegen drie dingen die ik toch niet zomaar weg zou doen). Mijn ouders bleken de kunst van het opruimen ook van nature in zich te hebben en wonen nu heel plezierig in hun gemakkelijk te behappen kleinere appartementje.
Toch vond ik het leuk om te lezen, juist omdat het zo simpel en ietwat onbeholpen (vind ik) geschreven is (Magnusson is geen beroepsschrijfster, ze is beeldend kunstenaar) en ik denk dat het een aanrader is voor iedereen die bezig is met opruimen, ook als je nog jong bent.


(link naar bol.com is een partnerlink.
Als je bestelt via deze link kost het jou niets extra, maar krijg ik een klein bedrag commissie)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)