Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

{Kerstverhaal} Hachee - slot


deel 1, deel 2, deel 3

'Dat ziet er lekker uit.' Julia schrok toen ze Rutgers stem achter haar hoorde.
'Pak maar, ik heb genoeg.' Ze maakte een gebaar naar de rest van de cake die ze in folie verpakt had en net in de koelkast wilde leggen. 'Ik dacht dat je laat thuis zou komen? Het is pas... o, later dan ik dacht.'
Hij glimlachte. 'Weer de tijd vergeten? Grappig dat iemand zo intensief bezig kan zijn met eten klaarmaken dat ze er niet aan denkt dat ze zelf ook moet eten. Ik kan me niet voorstellen dat je genoeg hebt aan de paar hapjes die je normaal gesproken proeft.'
Ze haalde haar schouders op. 'Blijkbaar wel.' Maar het drong nu wel tot haar door dat ze honger had. Ze had vandaag behalve haar ontbijt maar twee halve plakjes cake op. Alleen om te proeven, want zo dol was ze niet op zoetigheid. Jammer dat ze niet bezig was met een serie over rijstgerechten, dat zou handiger zijn.
'Heb jij al gegeten?  Het is pas halfzes, maar ik lust wel wat.'
Hij haalde aarzelend zijn schouders op. 'Als het lastig is, haal ik wel iets. Tenslotte had ik gezegd dat je niet op me moest rekenen.'
Hij keek triest, vond ze. Had hij ruzie met zijn vriendin? Was het voorbij? Heel even laaide de blijdschap in haar op. Maar toen vroeg ze zich af of ze hem eigenlijk wel terug wilde als hij alleen maar bij  haar kwam bij gebrek aan die ander. Eigenlijk moest ze hem er gewoon uitschoppen. Maar er was iets in zijn manier van doen, waardoor ze haar irritatie inslikte.

Hij nam een plakje cake en liep naar het fornuis. Hoewel hij wist wat er in de stoofpan zat, tilde hij het deksel op om te kijken.
'Je hebt hachee gemaakt.'
Het was geen vraag, maar een mededeling. Had hij dat nu pas door of wilde hij er iets mee zeggen?
Hij liep terug naar de gang en kwam terug met een rode kerstster in een witte pot. 'Voor jou.'
'O.' Dat was onverwachts. Het was een lief gebaar. Of niet? Wist hij nog dat hij bij hun eerste kennismaking ook een rode kerstster in een witte pot voor haar meegenomen had? In het begin herhaalde hij dat ieder jaar, maar dat was er langzaam uitgesleten. Het was jaren geleden dat hij het gedaan had en ze kreeg er nu een heel onbehaaglijk gevoel van. Zeker omdat hij haar daarna zwijgend en ongemakkelijk aan bleef kijken. 'Wat is er?'
Hij schraapte zijn keel. 'Ik moet met je praten.'
'Daar was ik al bang voor,' zei ze zo kalm mogelijk.
Bang? Wist ze wat hij van plan was? En stond ze daarom zo stijf en afstandelijk naar hem te kijken? Omdat ze het niet wilde? Hij moest haar ervan overtuigen dat het het beste was. Dat het voor hen allebei zou werken. Dat het de enige stap was die ze nog konden zetten.

Julia zag dat haar handen trilden. Was ze zo bang om hem te verliezen? Ja, dat was eigenlijk wel de conclusie van een hele dag piekeren, besefte ze. Ze wilde hem niet kwijt. Ze hield nog steeds van hem. En misschien was het tijd dat ze dat gewoon toegaf.
Ze haalde diep adem. 'Ik wil eerst iets zeggen.'
Hij knikte langzaam, hoewel ze aan hem kon zien dat hij nog ongemakkelijker keek dan daarvoor. 'Ga je gang.'
'Ik hou van je. En ik laat je niet zomaar gaan. Wat wij samen hadden is het waard om voor te vechten, ook als je nu denkt dat je verliefd bent op een andere vrouw.'
Hij keek haar verbaasd aan. 'Ik hou van je,' herhaalde ze. 'En nu mag jij zeggen wat je wil. En daarna eten we hachee. En als je niet meer weet wat dat betekent, zal ik het je uitleggen.'
Een brede glimlach verwarmde zijn altijd wat stugge gezicht. 'Dat hoeft niet. Ik weet wat dat betekent. En ik ben bang dat we elkaar totaal verkeerd begrepen hebben de afgelopen tijd. Ik dacht dat jij een ander had. En ik ben vandaag bezig geweest om van alles te regelen zodat ik je voor het blok kon zetten en over kon halen om voor mij te kiezen. Om weer voor mij te kiezen, net als toen.'
'Vandaar die kerstster...' Had ze het al die tijd zo verkeerd gezien? En hij ook?
'Ja. En dit.' Hij stak zijn hand in zijn zak en haalde er een klein doosje uit. 'Ik denk dat we nog wel wat moeten werken aan onze communicatie, maar toch durf ik het erop te wagen. Julia, wil je met me trouwen?'
Ze lachte. 'Ik ben het met je eens. We moeten beter en meer met elkaar praten, want de afgelopen maanden waren we verschrikkelijk uit elkaar aan het groeien. Maar ik geloof dat we daar wel uitkomen. De basis is blijkbaar nog steeds goed. En het antwoord op die vraag is simpel genoeg. Ja.'
Hij opende het doosje. 'Ik hoop dat je geen ring met een enorme diamant verwacht. Die wil ik best voor je kopen, maar ik vond dit symbolischer.'
Julia hapte naar adem bij het zien van de prachtig gestyleerde hanger in de vorm van een kerstster. 'Ik vind hem prachtig.'
'Fijn.'
Hij hielp haar de ketting omdoen en kuste haar in haar hals. 'Dan lust ik nu wel een bordje van jouw Hartveroverende Heerlijke Hachee.'
Ze lachte. 'Dat kun je krijgen. Zoveel als je wilt.'

einde

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)