Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

{Kerstverhaal} Hachee - 2


deel 1 lees je hier

Rutger reed in de richting van zijn kantoor, al half met zijn hoofd bij zijn werk, maar toen hij halverwege was, hoorde hij op de radio dat het vandaag de dag voor Kerst was.
Werkelijk? Dan was de tijd nog sneller gegaan dan hij dacht. Dat betekende dat hij er nog harder aan moest trekken en... Hij bedacht dat de meeste klanten de komende paar dagen vrij zouden nemen. Het ideale moment om werk in te halen? Of... Misschien niet. Misschien was vandaag de juiste dag om een eind aan alle onzekerheid te maken. Het was tijd om een nieuwe weg in te slaan, plannen te maken voor de toekomst. Julia was de laatste tijd stil en teruggetrokken en hij had het idee dat ze het hem niet gemakkelijk zou maken. Hij moest het op de juiste manier aanpakken, alle details uitwerken en het zo brengen dat ze niet kon weigeren. De afgelopen maanden waren niet gemakkelijk geweest, maar nu werd het tijd om haar de waarheid te vertellen, spijkers met koppen te slaan en knopen door te hakken.

Terwijl ze de ingrediƫnten voor de cake die ze wilde bakken systematisch te voorschijn haalde en uitstalde op het aanrecht, bedacht Julia dat het vandaag precies 15 jaar geleden was dat ze elkaar leerden kennen. Ze studeerde nog en woonde op kamers. Hij was de oudste broer van haar huisgenootje. Hun ouders waren met de Kerstdagen op een cruise geweest en omdat Julia het zielig vond dat Paula en Rutger op Kerstavond een patatje zouden gaan eten, had ze voor hen alledrie gekookt. Het was alleen jammer dat ze het pas op het laatste moment geweten had. De winkels waren al dicht. Ze zou de Kerstdagen bij haar eigen familie brengen. Haar hele voorraad voedsel had bestaan uit aardappelen, uien en runderlappen. In plaats van kalkoen of een ander typisch kerstgerecht had ze daarom maar hachee gemaakt.
Het had even geduurd voor ze het hadden willen toegeven, maar ze waren allebei diezelfde dag nog verliefd geworden. Hij beweerde altijd gekscherend dat het kwam door haar hachee. Die was zo lekker dat hij er zijn leven voor over had, zei hij altijd en hij noemde het Julia's Hartveroverende Heerlijke Hachee. Maar dat sleet blijkbaar, dacht ze cynisch, want tegenwoordig at hij regelmatig niet eens thuis. En als hij thuis at, was hij meestal met zijn gedachten heel ergens anders.
Julia woog de bloem af en probeerde zich te herinneren wanneer ze voor het laatst hachee gemaakt had. Dat was al even geleden. Ook zoiets. Vroeger had ze het regelmatig gemaakt, in ieder geval elk jaar rond deze tijd, om hun eerste kennismaking te vieren. Wanneer was daar eigenlijk een eind aan gekomen?
Ze fronste. Hoeveel suiker had ze er nu bij gedaan?  Sufferd, hou je hoofd erbij! berispte ze zichzelf. Werken was belangrijk en ze kon geen goede cake bakken als ze de hele tijd over hachee aan het nadenken was. Ze besloot maar gewoon toe te geven aan het idee dat ze de hele tijd probeerde weg te duwen en voor vanavond hachee te maken. Vrij zinloos, want hij kwam niet thuis eten. Maar nu ze er voortdurend aan liep te denken, had ze er zelf ook wel zin in. Misschien wel goed ook. Hachee was het begin geweest en hachee zou het eind zijn.
Ze schoof de mengkom met cakebeslag aan de kant en liep naar de koelkast om er het stoofvlees uit te halen dat ze eigenlijk had gekocht voor een ander recept. Het geheim van een goede hachee was dat je er de tijd voor moest nemen. Ze braadde het vlees aan, voegde er kruiden aan toe en zette het op het sudderplaatje. Daarna begon ze aan het lastigste onderdeel van het recept. De tranen liepen over haar wangen en dat kwam niet alleen door de uien die ze aan het snijden was.

'Nee, vandaag lukt echt niet. Na de Kerstdagen weer.' Rutger liep met zijn telefoon aan zijn oor door het winkelcentrum. Het viel nog niet mee om zijn klanten ervan te overtuigen dat hij een dagje niet beschikbaar was. Blijkbaar waren ze gewend dat hij altijd direct reageerde. Dat was goed voor de inkomsten, maar hij begon zich nu wel af te vragen hoe goed het was geweest voor zijn huwelijk. Hij werkte 's avonds en in het weekend gewoon door. Hoe lang was het geleden sinds Julia en hij een weekend samen doorgebracht hadden, zonder onderbrekingen en zonder werk? Was dat de oorzaak van de verwijdering tussen hen? Of was het andersom en was hij steeds meer gaan werken omdat er al iets mis was? Wanneer was dat eigenlijk begonnen? De miskraam? Nee, dat hadden ze samen verwerkt. Toen was het nog goed, dat wist hij zeker. Maar daarna was er langzaam iets veranderd. Het was geen omslag geweest, maar een proces. Een langzaam, maar vretend proces, waar hij zich te laat bewust van geworden was. Die fout zou hij niet nog eens maken. Deze keer zou hij het beter aanpakken.

wordt vervolgd...
(deel 3 lees je hier)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)