Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

dinsdag 9 september/ woensdag 10 september

We gingen even een stukje rijden (ha, understatement), maar ik vergat foto's te maken, of ik zat zelf achter het stuur.
Denk dus even de grensbordjes België en Frankrijk erbij.


Daarna mochten we even uitrusten.


En 35 minuten later weer verder.


Waarheen? Naar het noorden.


Waar we aan het eind van de dag aankwamen in Durham, waar we de spullen van dochter in de auto laadden. Het ging maar net, maar uiteindelijk kon alles mee, inclusief de plant die ze "het hele jaar in leven had gehouden" en dus echt niet achter wilde laten. Gelukkig hadden we een grotere auto geleend. En nu begrijpen jullie ook meteen waarom ze niet gewoon met het vliegtuig thuis kon komen. Ook nog een fiets, ja. Die een heel jaar stilgestaan heeft, want ze had netjes geïnformeerd of er gefietst werd en het antwoord was "ja, heel veel", maar we hadden er niet bij stil gestaan dat men in de UK de fiets niet zoals wij als een vervoersmiddel ziet. Er werd dus inderdaad veel gemountainbiked in het bos, maar niet gefietst op de drukke wegen in de stad. En men had ook niet even gemeld dat het college op een vrij steile heuvel lag, zodat de heenweg naar de universiteit nogal avontuurlijk zou zijn geweest en de terugweg alleen mogelijk met de fiets aan de hand. Ach ja.

We brachten de nacht door in een hotel en maakten nog wat spanning en sensatie mee met een brandalarm dat afging. Ik ben helaas ook vergeten het bordje op de badkamerdeur op de foto te zetten. Daarop stond dat je die deur dicht moest houden tijdens het douchen omdat anders het brandalarm afging. Blijkbaar kan niet iedereen goed (Engels) lezen, want er was dus iemand met de deur open aan het douchen. En daardoor moesten wij uit ons bed springen, ons aankleden en de gang oprennen om er vervolgens achter te komen dat verder bijna niemand reageerde op die oorverdovende toeter. Het schijnt vaker te gebeuren.

De volgende ochtend nam dochter afscheid van haar thuis-voor-een jaar en daar gingen we.


Terug naar het zuiden dus.


En weer in de trein en over twee grenzen. Binnen twee dagen 6 keer een grens over. Daar wordt je knap moe van. Vandaar het gebrek aan foto's ;-)

(mocht je boeiendere foto's van een autotocht door Engeland en de tijdelijike woonplaats van onze dochter willen zien: vorige maand deden we dezelfde route wat rustiger)

1 opmerking:

  1. Och, wat jammer. Ik had al gereageerd, maar nu staat mijn opmerking er niet :-( Ik was vast niet ingelogd (ik weet zéker dat ik niet ingelogd was, want ik zit dit bericht ook al voor de tweede keer te typen...)

    De oorspronkelijke reactie was iets als:
    Is het echt al weer een jaar geleden?!
    Het cliché 'wat vliegt de tijd' is wel heel erg van toepassing.
    Fijn dat je dochter weer thuis is, ook al is ze groot en zelfstandig.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)