Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Ik, een hondenliefhebber?

Dat ik vooral een kattenliefhebber ben, is waarschijnlijk wel bekend. Mijn blog staat vol met kattenfoto’s. Honden vind ik eigenlijk altijd een beetje eng (hoewel ik een zwak heb voor die van een vriendin).

Maar toen we hier aankwamen werden we direct begroet door de waakhond. Omdat zijn baasje ons binnengelaten had, vond hij het blijkbaar wel veilig om vriendschap met ons te sluiten, want hij neemt zijn waaktaken zeer serieus. Maar nu liep hij recht op ons af zodra we even op de porch gingen zitten en legde zijn kop op onze knieën. Eerst bij mij, daarna bij echtgenoot.

Tja, zelfs iemand als ik geeft zo’n beest dan een aai. En sindsdien worden we ‘s ochtends als we opstaan begroet door een grote zwarte hond, die dan heel graag even wat aandacht wil. En worden we als we weggeweest zijn en aan het eind van de middag thuiskomen, begroet door diezelfde grote zwarte hond en een klein keffertje. Want onze buurman heeft ook een hondje.

Dat beest is nog heel jong en lichtelijk gestoord. Hij stuitert letterlijk voortdurend over het erf, liefst pal naast (of onder) de grote hond. In het begin was het zo’n stoffermodel, maar nu is hij getrimd. Wij dachten nog dat het een heel speciale hond was, maar het is dus gewoon een poedel. Dat korte haar zal best prettiger voor hem zijn in de warmte, maar ik vond hem eigenlijk eerst leuker. Het hele gevalletje luistert ook nog naar de stoere naam “Pirate”. Nou ja, luisteren doet hij zelden.

Die kleine hoef ik niet, ik word gek van dat gespring en aaien kun je hem niet, hij staat namelijk geen seconde stil. Bovendien staat hij af en toe hele nachten te keffen. Maar die grote, Misja heet hij, die heeft mijn hart wel een beetje gestolen eigenlijk. Ik zou hem zo meenemen, de lieverd.

Misschien word ik toch nog een hondenliefhebber...

20131025 (1) (Large)

20131025 (2) (Large)

20131025 (3) (Large)

20131025 (4) (Large)

P.S. waarom ik meer en betere foto's heb van die stuiterbal dan van de rustige hond is me ook een raadsel. Ik denk dat dat komt omdat die lieverd altijd direct een aai wil als je dichterbij komt. En het is zo lastig foto's maken met een hond die tegen je handen aanduwt.

6 opmerkingen:

  1. Kleine hondjes, vaak van die nerveuze keffertjes. Grote hond heeft je bijna tot hondenliefhebber omgeturnd. Honden kunnen zo lief en trouw zijn ,hangt vaak wel af wie het baasje is.Wij hebben zelf geen hond, maar beschouwen hond van schoonzusje als pleeghond. Mijn man gaat met hem wandelen als hij daar is. En bij de begroeting weet hond van gekkigheid niet wat hij moet doen. Hij is stapel op mijn man.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, deze kleine keft ook heel erg. Hoewel hij ook - heel schattig - probeert die grote na te doen als die "waakblaft", er komt dan een heel serieus lage blaf uit dat ukkie ;-)
      Leuk zo'n pleeghond. Wij hebben ook zelf geen hond en zullen dat voorlopig ook niet doen, want met al dat gereis is zoiets nogal lastig.

      Verwijderen
  2. Honden, ik ben helemaal verlieft op jack russels, maar hou ook heel veel van katten. Echter kan ik toch stiekem niet kiezen. Al zijn katten makkelijker :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind ze ook allebei leuk. In Nederland heb ik liever een kat, want uitlaten in de regen lijkt me niets. Maar als we op Curaçao een huis met een leuk stukje grond zouden kunnen vinden, wil ik wel zo'n hond als die grote hier. Bijna iedereen heeft hier trouwens honden, katten zie je bijna niet.

      Verwijderen
  3. Beide honden zien er superlief uit. Ik kan me voorstellen dat je voor die grote overstag gaat.
    Ik ben niet zo'n liefhebber van honden, vooral uit praktisch oogpunt (uitlaten, duur, vakantieopvang, je zit er zo aan vast). Uit een allergietest bleek ooit ook nog eens dat ik er allergisch voor ben.
    Maar ik denk dat als ik er een heb, dat de hond en ik onafscheidelijk zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is ongeveer net zo als ik erover denk. In Nederland hoef ik er geen, maar hier, als je een beetje grond bij je huis hebt (en dat is meestal zo) gaat dat zoveel gemakkelijker. Aan de andere kant denk ik er wel eens over om een hond te nemen juist vanwege dat uitlaten. Want dan kom ik nog eens de deur uit en in beweging. En dan inderdaad zo'n lieverd die echt bij je hoort en je beschermt als het nodig is. Hmn, ik denk dat mijn volgende hoofdpersoon een hond heeft... ;-)

      Verwijderen

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)