Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Een rondje Engeland

Terwijl ik bijkom van een jetlag en mijn weg leer vinden in ons thuis-voor-een-maand, krijgen jullie volautomatisch een vooruitgeschreven blogje te lezen. De techniek staat voor niets ;-)

Dat is niet de eerste keer de afgelopen tijd. Vorige week liet ik mijn blog ook al anderhalve dag in de steek. Jaja. Donderdag en vrijdag werden automatisch gepost, en ik las jullie reacties vanaf woensdagmiddag pas vrijdagochtend.

Eh… dat is dus een ingewikkelde manier om te vertellen dat ik even weg was. Heel even. Ik vertrok woensdagmiddag om vier uur en was vrijdagochtend om 10 uur weer thuis. Er moest een dochter naar Durham gebracht worden, waar ze gaat studeren. En aangezien ze niet alleen kleding voor een jaar, maar ook keukengerei en vooral studie- en woordenboeken mee moest nemen, was het vliegtuig geen optie. Auto en nachtboten waren de beste oplossing.

Dus leenden we een grote(re) auto en gingen op weg.

Van Europoort





naar Hull









naar Durham







en weer terug naar Hull





 



en uiteindelijk Europoort

Europoort-2 (Large)

Het was met het ritje wel. Links rijden, en ook nog anderhalf keer zo ver als ik van plan was. Hoe dat zo? Foutje van mij. Ik had een prachtige spreadsheet gemaakt met afstanden en prijzen en personen en zo uitgeknobbeld dat dit de beste en voordeligste route was. Newcastle was minder ver rijden, maar de boottocht was duurder. En Durham ligt maar 135 kilometer bij Hull vandaan, dus dat was goed te doen. Dacht ik. Ik had alleen even een klein stukje tekst over het hoofd gezien op de website waar ik dat opgezocht had: in a straight line. Hemelsbreed dus. En aangezien ik wel een auto had geleend, maar geen helikopter, vliegtuig of bezem, moesten we geen 135 kilometer rijden, maar 217. Oeps!

Toch ging dat heel best. Linksrijden als iedereen het doet is echt niet moeilijk. En als ik ergens gestopt was en wegreed, herhaalde ik mijn mantra “links, links, links”. Ik heb maar een enkel klein foutje gemaakt, wat ik na tien meter al doorhad (en het was gelukkig op het collegeterrein, waar het erg rustig was). Ik had trouwens dat mantra zo in mijn hoofd zitten, dat ik tijdens de terugreis ‘s nachts steeds wakker schrok uit zeer onrustige dromen over de rit van Europoort naar huis: “links, links, nee! rechts!”.

Ik reed ook nog de verkeerde kant op waar het eenrichtingsverkeer was. Gelukkig ook op dat collegeterrein, dus dat was niet zo erg. Maar waarom hebben die Engelsen niet gewoon blauwe borden met witte pijlen zoals wij? Op de een of andere manier had ik die bordjes met “one way”  erop wel gezien, maar er geen enkele conclusie bij getrokken. En ik denk dat ik automatisch rechtsom gegaan zou zijn als ik dat wel had gedaan. En dat was dus niet goed.

We lunchten bij een pub, waar ik met een oudere meneer die achter mij in de rij stond aan de praat raakte. Ik hield een beetje erg veel afstand van mijn voorganger en hij zei “he’s not that violent!” en vertelde me daarna dat hij in IJmuiden had gewerkt en een vriend had die in Den Helder gestationeerd was geweest. Vervolgens kletste ik nog even met de dame achter de bar, die verzuchtte dat het zo warm was. Ik zei dat ik dat ook vond waarop zij opgelucht constateerde “Oh, I thought it was a certain age!”. Waarop ik antwoordde dat het dat bij mij ook wel kon zijn (maar ik denk toch dat mijn wintertrui plus zomerjas in zonder-jas-temperaturen de schuldige waren). Vervolgens verzuchtte ze dat ze  “starving”  was en ik leefde mee: “Me too!”, maar ik ben een beetje bang dat ze dat opvatte als een verwijt over de service, want toen waren we ineens heel snel klaar, terwijl ik alleen maar wilde vertellen dat we even een hapje gingen eten en ondertussen half Durham waren doorgewandeld, op zoek naar iets waar we simpelweg een patatje konden krijgen (vanwege de allergieĆ«n meestal de veiligste optie).

Op de boot genoten we van het prachtige Engels van de omroeper. “We’re about to start manoeuvring. Be advised to be careful when moving about the vessel” klonk bijna als een gedicht. En hoe beleefd is het om de eerlijke vinder van een kwijtgeraakte tas te verzoeken die bij de receptie in te leveren? In Nederland zouden we er gewoon vanuit gaan dat die gestolen is.

In Nederland gingen ze er overigens ook vanuit dat iedereen die nacht flink doorgezakt had, want ik moest bij de paspoortcontrole blazen. Het zal wel vaak voorkomen dat men op die boot teveel drinkt, maar echt een warm welkom vond ik het niet. Ik zei nog dat ik alleen maar water gedronken had, maar ik moest toch blazen. Thuis keek ik in de spiegel en zag ik waarom. Zo’n dagje varen, (slecht) slapen op de boot, 500 kilometer links rijden, een dochter achterlaten in een vreemd land en nog een nacht (slecht) slapen op een schommelend schip gaat je niet in de koude kleren zitten!

2 opmerkingen:

  1. Durham ziet er schitterend uit! Kan ik ook wel zin in krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, het is prachtig! Echt zo'n middeleeuwse stad. Dochter is gisteren in de kathedraal en het kasteel geweest, die schijnen ook heel mooi te zijn. Als het even kan probeer ik er een paar dagen aan vast te knopen als we haar weer moeten ophalen (maar dat is volgend jaar pas - ze komt tussendoor met het vliegtuig naar huis).

      Verwijderen

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)