Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Deadlines?

Het hebben van deadlines hoort er bij als je schrijfster bent. Of in ieder geval als je een uitgever (of meer dan één) hebt, die af en toe iets van je verwacht.
Maar de laatste tijd begint het tot me door te dringen dat ik tegenwoordig alleen nog maar leef voor deadlines. En het houdt nooit op. Heb ik net opgelucht het manuscript voor een Dorpslevenverhaal naar de uitgever gemaild, bedenk ik dat ik mijn nieuwste boek eigenlijk al maanden geleden af had willen hebben. En als ik dat (eindelijk) af heb, staat het volgende boek of verhaal al weer te trappelen om afgewerkt te worden.
Ooit kon ik 's ochtends niet wachten tot ik achter mijn laptop kon schuiven om me weer in de levens van mijn hoofdpersonen te verdiepen. Tegenwoordig is mijn eerste gedachte dat ik mijn woordendoel moet halen. Jammer. En het werkt ook niet echt, want ik heb regelmatig last van writer's block.


Het ergste is dat ik het niet alleen in mijn schrijfwerk doe. Alles krijgt een deadline. Het huishouden (wat dom is, want dat werk houdt nu eenmaal nooit op), de tuin (al even dom, want het onkruid groeit vrolijk verder waar ik het net heb weggehaald) en zelfs mijn hobby's. Want ik ben bezig de laatste restjes van mijn wol op te breien voor ik eindelijk (na ruim een jaar) weer eens nieuw garen mag kopen en ik ben voortdurend bezig te bedenken wanneer ik daarmee klaar moet zijn.



Ik dacht altijd dat het goed was om doelen te stellen, datums te prikken en lijstjes te maken. Maar dat is het niet. Het gaat ineens allemaal om het einddoel en aangezien er steeds een nieuw einddoel bijkomt, is de weg ernaartoe allesbehalve leuk.
Dat is niet hoe ik wil leven.

Deze tekst had ik jaren geleden al als onderschrift op een forum:

Happiness is not a station you arrive at, but a manner of traveling.

Het is een citaat van Margaret Lee Runbeck en ze  heeft gelijk. Ik stop er mee. Ik ga het anders doen.

Niet meer: 'volgende maand moet dat boek af' maar: 'ik ga lekker verder schrijven'
Niet meer: 'vandaag moet die tuin netjes' maar: 'ik ga fijn in de tuin rommelen'
Niet meer: 'morgen moet die mand met restjes leeg zijn' maar: 'ik ga eens een paar steekjes breien'

Wist je dat zelfs stofzuigen en dweilen op die manier leuker is? Ik wel, want dat heb ik dus net gedaan. Met een klein momentje waarop ik vergat dat het dus niet erg was als ik niet voor de koffie gedweild had. Kan ook erna. Het gaat nu eenmaal niet sneller dan het gaat. Maar toen ik dat eenmaal aanvaard had, leek het wel alsof het ineens een veel minder vervelende klus was.

Ik vraag me nu wel af of ik de enige ben die zichzelf voortdurend deadlines en doelen stelt. Of is dat een kwaaltje waar jullie ook aan lijden?

4 opmerkingen:

  1. Hoi Geertrude,

    Dit lijkt een kwaal van creatieve mensen. Creatievelingen willen zoveel, verzinnen zoveel. De enige manier om daarvan ooit iets af te krijgen is doelen stellen. En oh, wat worden we creatief in het stellen van doelen. Zelfs het uitvoeren van de doelen moet creatief worden aangekleed (bijvoorbeeld door er een blog van te maken ..ik bedoel mezelf).
    Totdat dat juk weer afgeworpen moet worden en dan verzinnen we weer iets nieuws :-)
    Daarbij moeten soms oude verplichtingen sneuvelen.

    Ik wens je veel lucht en ruimte voor adem.

    Anita

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Overal een blog van willen maken... heel herkenbaar. Je moest eens weten hoeveel blogs ik in gedachten al gestart ben (en ik heb het al zo moeilijk om deze regelmatig bij te houden). Maar ik vind het wel een leuk uitgangspunt dat het allemaal komt door creativiteit. Dan klinkt het ineens een stuk positiever ;-)

      Verwijderen
  2. Elly Koster13-05-13 21:28

    O ja, Geertrude, ik herken mezelf helemaal in sommige stukken van je blog. Het stellen van een ultimatum voor dingen die eigenlijk niet zo belangrijk zijn is zoiets. Niemand die ervan wakker ligt als ik die bezigheid even uitstel.
    En heb ik een dag niet zo veel geschreven dan wil ik dat de volgende dag inhalen. Wat belachelijk is, want ik kan de volgende dag niet 'sneller' of 'meer' schrijven als ik niet meer inspiratie heb dan anders. Ja, het losser en makkelijker leren leven is nog een hele kunst.
    Ik hoop dat je weer snel plezier in je bezigheden terug zult vinden en inderdaad, onderweg naar een doel moeten we niet vergeten te genieten van het leven.☺

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Schrijven willen inhalen... inderdaad ook zo'n raar iets. Ik moest ondertussen een boek per dag schrijven om mijn doelen van een jaar geleden te halen... Ik vergeet alleen bij het stellen van die deadlines vaak rekening te houden met andere aspecten van het leven, zodat ze sowieso onhaalbaar worden. Maar ik begin het te leren ;-)

      Verwijderen

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)