Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Kerstboom

Je ziet het in ouderwetse films en je leest het op sommige -natuurljk amerikaanse- weblogs. De kerstboom versieren is een echt gezinsklusje. Heel knus en gezellig en zo. Wij doen dat ook, maar dan op onze eigen manier. Net even anders dan anderen dus.
Heel vroeger hadden wij geen kerstboom. Daar hadden we redenen voor. Het was ook wel gemakkelijk, geen stuiterende peuters die de mooiste ballen breken, maar dat was niet de reden. Die lag meer op het levensbeschouwelijke vlak.
Toen onze overtuigingen veranderden, wilde ik wel weer een boom, maar hadden we weinig geld. We hadden ook geen kat meer. Dus hadden de muizen in ons huis een heerlijk kerstfeest. Ik had namelijk een heel klein kerstboompje versierd met snoepjes. Eerst dacht ik dat onze dochters de verleiding niet hadden kunnen weerstaan, maar de tandafdrukjes waren wel heel erg klein. En toen we de volgende nacht wakker werden van voortdurend getrippel en geritsel rond het boompje (we sliepen wegens ruimte gebrek in de huiskamer), pakte echtgenoot het ding beet en gooide het naar buiten, waar het konijn het snoer van de lampjes doorknaagde. Dat was het einde van die halfslachtige poging.
We kochten onze eerste echte boom toen de tweeling vijf was en jongste bijna vier. We hadden wel een groter huis, maar nog steeds geen ruimte voor een grote boom, dus kochten we een kleine kunstboom die op de keukenbar kon staan. Dat had wel een nadeel: de dochtertjes konden er niet bij. Dus hing ik de ballen er zelf maar in. Ze hadden wel ieder een eigen miniboompje, die ze zelf mochten versieren met appeltjes en piepkleine cadeautjes. Die cadeautjes overleefden maar één kerst, want ze hebben ze allemaal uitgepakt. Je weet tenslotte maar nooit of er eentje bij is waar iets anders in zit dan een blokje piepschuim.
Na een paar jaar verhuisden we naar een nog iets groter huis. Ik wilde een graag grotere boom, maar dat kwam er steeds niet van. Het voordeel van dat kleine boompje was wel dat de dochters er goed bij konden. Het versieren ging ieder jaar beter. Het eerste jaar verhing ik 's avonds toen ze naar bed waren nog een hoop ballen, maar al gauw hoefde dat niet meer. Mijn enige taak was het aanbrengen van de lampjes en het verdelen van de "sliertjes". Dat laatste is erg on-Nederlands, geloof ik, maar ik vind het mooi. Veel ballen, geen slingers en wel sliertjes.
We hebben dus best wel een soort gezinstraditie. Echtgenoot zit erbij en kijkt ernaar, trouwens. Van mij mag hij helpen met die lampjes. hoewel ik bang ben dat hij ze met boom en al het raam uitgooit als er een knoop in komt. En die komt er altijd wel in, dat is ook traditie.
Maar goed. Ik kijk af en toe wel eens naar die perfecte bomen in winkels of bij andere mensen. Alles past bij elkaar, alles hangt waar het moet hangen en het ziet er geweldig uit. Dat resultaat krijg je nooit met drie pubers en een kleine boom. Nog steeds geen grote, want nu wonen we weer kleiner. Maar ik besef dat het nog maar een paar jaar duurt, die traditie. Want dan zijn ze volwassen.
Dus zette ik zondag het boompje neer, deed de lampjes erin en riep de dochters om de ballen erin te hangen. Maar dat ging dit jaar toch een beetje anders dan normaal...
Ze werkten als een speer en na tien minuten vond jongste dat de boom vol was. Die ging dus terug naar haar computerspelletje. De andere twee gingen er nog even mee door. Nog een paar minuten later vond oudste het ook welletjes.
"Die boom is vol." zei ze vastbesloten.
Maar middelste vond van niet.
"Niet vol genoeg." zei ze en hing nog een bal (balletje – we hebben heel veel van die hele kleine) in de best wel volle boom.
Oudste wilde zich niet laten kennen, dus die hing ook nog een paar balletjes op.
"Nu is hij echt vol." zei ze.
"Er kan best nog wat bij." vond middelste en hing er nog een paar in.
Dus hing oudste er ook nog een paar bij.
En toen liet ze zich niet meer ompraten. De boom was vol en ze ging terug naar haar forum.
Maar middelste zette door. Die is altijd al de meest fanatieke van het stel. Er waren nog balletjes en die moesten erin. Dat ik normaal gesproken ook ballen in de miniboompjes (dezelfde inderdaad) hang en in de kransen en er dan vaak nog een stel in de doos laat zitten, was geen argument. Ze konden er best bij, vond ze. En hing alles wat hangen wilde in het boompje.
Nu hebben we dus de volste boom allertijden. Je ziet nauwelijks meer groen, want de sliertjes moesten er ook nog in, natuurljk.
Onze boom is dus alweer niet modieus en perfect van stijl, maar wij vinden hem mooi. En daar gaat het tenslotte om.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)