Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

{creatief} 52 mutsen :: 17 - nog meer gestreepte restjes




En nog meer strepen. Ik ben nu eenmaal erg van  de restverwerking...
Garen: Tweed van Zeeman in grijs en wit, 78 steken op naald 4.

Ik loop een beetje achter met mijn "muts per week" project. Vooral met posten overigens. Vorige week was week 20 en ik heb er nu 20 gemaakt, dus dat klopt precies. Ik zou er natuurlijk gewoon vier tegelijk kunnen laten zien zodat ik weer bij ben, maar ik ben bang dat ik dan straks een paar weken helemaal niets heb voor de creatieve stukjes op maandag. Want het mutsen breien schiet er een beetje bij in de laatste tijd.
Ik liep eigenlijk heel erg voor, muts 20 breide ik al in april. Maar ik ben nu eenmaal iemand die het liefst maar aan één project tegelijk werkt. En dus maakte ik eerst mijn vest af en ben ik nu met iets anders bezig dat veel meer tijd kost dan ik hoopte (daarover later meer).
Maar zodra dat ene project af is (nog een week, mischien twee) ga ik weer even alleen maar mutsen breien. Heel veel mutsen. Want om eerlijk te zijn mis ik het best wel.
Lees verder ...

47 - veel kaarsjes en andere feiten



Bij gebrek aan inspiratie voor een degelijke blogpost, besloot ik eens te googlen op het getal 47. Dat is namelijk sinds vandaag mijn antwoord op de vraag "hoe oud ben je?" Het is in ieder geval zeker dat het véél kaarsjes zouden zijn als ik aan verjaardagstaart deed...
Ik vind het eigenlijk een beetje een rare leeftijd. Het komt toch wel aardig dicht bij de vijftig nu. Jong ben ik niet meer, oud ook nog niet echt. Ze noemen het niet voor niets "van middelbare leeftijd", denk ik.

Als ik er als kind over nadacht dat ik deze leeftijd zou hebben (meestal skipte ik van 40 naar 50) nam ik aan dat ik dan oud en wijs zou zijn. Dat laatste valt tegen ;-)

Al ben ik dan weer wel wijs genoeg om:
1. me niet te schamen voor mijn leeftijd,
2. te beseffen dat het gewoon fijn is dat ik er nog ben en
3. mezelf een vrije dag cadeau te geven, waarin ik van alles mág (zoals een blogpost schrijven over het getal 47), maar niets móét (werk kan best een dagje wachten en als ik geen zin heb om te koken laat ik iets bezorgen)

Op Wikipedia vond ik wat interessante feitjes over het getal 47. Dat het een priemgetal (alleen deelbaar door zichzelf en 1) is had ik vannacht zelf al bedacht. Het is ook een veilig priemgetal. Niet dat ik zomaar wist wat dat betekende, maar ik heb het even opgezocht. Iets is een veilig priemgetal als dit priemgetal de uitkomst is van 2p+1, oftewel als je een priemgetal vermenigvuldigd met 2 en er 1 bij optelt. In dit geval is 47 dus de uitkomst van 2 maal 23 plus 1.

47 is het atoomgetal van het element zilver. Dat past dan wel weer bij deze leeftijd. Mjin zilveren haren heb ik net weer bruin laten verven, maar ze zijn er wel degelijk.

47 is het nummer van het Franse departement Lot-et-Garonne. Dat is zo'n beetje het enige stukje Frankrijk waar wij goede herinneringen aan hebben. We hebben er een aantal vakanties doorgebracht in het chambre d'hote van vrienden van ons.

Dat 47 het aantal wonderen is uitgevoerd door Jezus zoals opgenomen in het Nieuwe Testament, ga ik maar niet natellen, maar volgens deze website zijn het er meer .

Wat ik wel heb nagezocht en waar ik eigenlijk wel vrolijk van werd, was een linkje onderaan de Wikipediapagina. Bij de externe links stond namelijk: Het voorkomen van '47' in Star Trek
Dat trok mijn aandacht, want een beetje een Trekkie ben ik wel. Maar dit wist ik nog niet.


47 schijnt een soort inside joke te zijn van de school (Pomona College) van een van de schrijvers van de serie. Hij verwerkte het in een aantal afleveringen en daarna namen andere schrijvers het over. Het getal komt in enorm veel afleveringen voor. Dat was me dus nooit opgevallen, maar dat ligt aan mij, want er is zelfs een complete website over het verschijnsel 47 in Star Trek.

Misschien is het toch wel een leuke leeftijd ;-)
Lees verder ...

{creatief} Ik verzon een vest

Oeps. Het was niet de bedoeling om bijna twee weken niet te bloggen. Maar ik had juist besloten dat ik in mei wilde proberen wat meer "in-the-moment" te bloggen en had dus niet - zoals de maanden hiervoor -  al van alles klaar staan. En toen kreeg ik oorontsteking en kon ik me simpelweg niet lang genoeg concentreren om ook maar iets te schrijven.
Bovendien moest alle energie die ik op kon brengen naar een grote redactieopdracht (een complete roman).Vandaar. Les geleerd, toch maar weer vooruitwerken. Of leren loslaten en accepteren dat mijn blog soms even stil ligt, dat kan ook.

Nou ja,. Genoeg gezeurd. Het voordeel van te ziek zijn om te werken of veel in het huishouden te doen (want mijn hoofd bewegen deed pijn) is dat er meer tijd overblijft om te handwerken. En dus maakte ik de afgelopen twee weken eindelijk mijn vest af. Hoewel, eindelijk? Eigenlijk deed ik er helemaal niet zo lang over, een kleine maand. Maar het was een project dat al minstens een jaar in mijn hoofd zat.



Het vest dat ik jaren geleden breide van wol die ik voor mijn verjaardag had gekregen, was al een tijdje veel te wijd. Ik had destijds bedacht dat ik het, als ik afviel, met een riempje kon dragen, maar dat viel tegen. Het zat gewoon niet lekker. En daardoor droeg ik het steeds minder.
Nu ben ik normaal niet zo moeilijk. Er zijn zakken vol te grote kleding naar de kringloop gegaan. Maar dit vond ik toch zonde. Het was dure wol en dat was te zien ook, want na drie jaar intensief dragen was het garen nog steeds heel mooi. Dus haalde ik het vest eind vorig jaar uit. En bleef toen maanden nadenken en patronen bekijken op zoek naar het ideale vest. Wat ik dus niet kon vinden.

En daarom besloot ik het zelf maar te verzinnen, want ik had wel min of meer in mijn hoofd hoe het eruit moest gaan zien.
Het kantpatroontje komt uit een oud boekje, de manier waarop de mouwen en het lijfje samenkomen in een ronde schouderpartij wordt beschreven in Knitting without tears van Elizabeth Zimmermann, mijn favoriete breiboek. Het bevat namelijk geen patronen, maar uitleg over hoe je zelf (goed passende) kledingstukken kunt maken. Zij beschrijft een trui, ik heb het idee omgezet in een vest.

Ik ben blij met het resultaat en het zit niet alleen als gegoten, maar het zit ook erg lekker (dat vind ik eigenlijk belangrijker voor een vest). Ik heb het sinds ik het af had al heel wat gedragen. Op naar nog (minstens) drie jaar draagplezier!


(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Koningsdag in Gouda




Eigenlijk zouden we gaan klussen. Maar we waren allebei niet helemaal in topconditie. En dus besloten we na een ochtendje luieren toch nog even op de vrijmarkt aan Het Raam te gaan kijken en daarna nog even richting Markt te wandelen.
Ik heb er maar tien jaar gewoond en woon nu al bijna twintig jaar in een andere plaats. En toch blijft het als voelen als "thuis"...
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 16 - strepen



Wat kan ik over deze muts zeggen? Niet veel, eigenlijk. Ik verwerkte de restanten van drie andere mutsen in een streeppatroon. Het garen is Zeeman Tweed, ik zette 80 steken op met naald 4 en wisselde van kleur als ik er zin in had.
Lees verder ...

Haast


Voor me telde een oude man zorgvuldig een handvol kleingeld uit om zijn boodschappen te betalen. Hij raakte in de war, begon opnieuw, kreeg hulp van zijn ook al niet piepjonge dochter en raakte nog meer in de war. De cassière sprong bij en uiteindelijk klopte het bedrag. En toen moesten al die muntjes nog een keer zorgvuldig gesorteerd en in het juiste vakje van de kassalade gedaan worden. Terwijl ze vijfenveertig centen (die hebben ze nog op Curaçao) natelde, keek de cassière verontschuldigend op. "Sorry, heel even nog."
Ik glimlachte. "Doe rustig aan, ik heb geen haast."
Dat verbaasde haar zichtbaar Vermaakt constateerde ik dat ik hier even duidelijk op mijn huidskleur in een hokje geplaatst werd. Helaas vergeten veel Nederlanders hun haastige gedrag thuis te laten als ze naar Curacao reizen.
"Geen haast is goed. Veel mensen worden ongeduldig",  zei ze.
"Ik ga nooit met haast boodschappen doen", antwoordde ik naar waarheid. "Dat geeft veel te veel stress. Ik ben ermee gestopt."
Waarop zij verzuchtte dat ze wou dat iedereen er zo over dacht.

Ja, dat zou ik ook wel willen. Ik las ergens dat ze bij Albert Heijn een proef zijn begonnen met een kassa waar je een praatje kunt maken met de cassière. Dat lijkt me geweldig. Ik vind de sfeer in de meeste supermarkten (vooral bij de AH in de Vinexwijk hier vlakbij) echt rampzalig. Het maakt niet uit hoe laat het is, iedereen had allang ergens anders moeten zijn. En die stress voel je gewoon hangen.

Ik moet toegeven dat ik jaren geleden ook na mijn werk - of nog erger, tijdens mijn lunchpauze -  even snel een supermarkt in sprong en dan ook stond te trappelen van ongeduld bij de kassa. Maar zoals ik al tegen mijn Curaçaose cassière zei, daar ben ik meegestopt. Ik neem tegenwoordig altijd ruim de tijd om boodschappen te doen, zelfs als ik het druk heb. Ik ga er van te voren al vanuit dat het wel even duurt en vind het dus ook niet erg om wat langer in de rij bij de kassa te staan. Meestal laat ik zelfs minstens één persoon met een klein beetje boodschappen voorgaan. Dan heb ik meteen mijn goede daad voor de week ook weer gedaan. Meer dan drie laat ik er niet voorgaan trouwens. Die regel heb ik ingesteld na een heel rare ochtend. Mensen bleven vragen of ze dan ook even voor mochten. En ik blééf de achterste van de rij. Je moet ergens een grens trekken. Maar als er een nieuwe kassa opengaat, blijf ik staan waar ik sta en zie ik wel wanneer ik aan de beurt ben.

Ik kan me er ook niet echt druk om maken als de mensen achter me hoorbaar zuchten omdat ik in hun ogen niet hard genoeg opschiet met inpakken of kleingeld uittellen. Ik doe het zo snel als ik kan. Meestel is dat best snel, maar af en toe door opspelende rugklachten of artritis in mijn handen wat langzamer. Daar kan ik dan ook even niets aan doen.

Voor je nu denkt dat ik echt een toonbeeld van rust ben, moet ik toegeven dat ik deze rust alleen maar kan opbrengen tijdens mijn eigen boodschappenrondje. Als ik met echtgenoot in de rij sta bij de bouwmarkt ben ik wél gestresst. Kan ik me vreselijk opwinden over mensen die achter in de rij stonden en ineens doen alsof ze "de eerstvolgende" zijn. Maak ik me druk om gezeur over niet kloppende prijzen, sta ik te zuchten als iemand moeilijk doet met pasjes die niet werken en voel ik me enorm opgelaten als wij (alweer) een pvc-bochtje zonder prijs hebben meegenomen.
En laten we het over stress in het verkeer maar helemaal niet hebben. Af en toe heb ik de neiging om mijn tanden in mijn stuur te zetten. En het is maar goed dat we sinds kort een andere auto hebben, waarvan ik nog niet weet waar precies de toeter zit.

Ooit, als ik oud (nog ouder) en wijs (ha!) ben, hoop ik altijd en overal de rust zelve te zijn. Het is een mooi streven. Dat wel. Maar ik heb nog veel te leren...
Lees verder ...

{huishoudelijk} Waarom ik geen weekmenu maak (+ tips om minder vaak boodschappen te hoeven doen)



Ik maak nooit weekmenus. Omdat ik altijd tegendraads ben? Ja, dat ook. Als ik op het hele internet lees dat iets moet, ben ik geneigd het juist niet te doen. ;-)
Maar wat weekmenus betreft was ik al afgehaakt voor het hele internet het ontdekte. Het leek mij ook ideaal, dat moet ik toegeven. Precies weten wat je aan boodschappen moet halen, niet hoeven piekeren over wat je moet eten, goedkoper uitzijn, maar eens per week boodschappen doen, meer afwisseling enzovoorts.

Waarom geen weekmenu?

- ik hou niet zo van regeltjes en voorgeschreven dingen. Met een weekmenu voelde ik me te erg vastliggen. Ik werd er gestressd van. Vandaag moeten we macaroni eten, want dat staat op de planning, ook al heb ik zin in hutspot. Nee, niets voor mij.
- het werd (ik heb het twee weken geprobeerd) al snel een irritatiefactor tussen echtgenoot en mij. Want hij wil best af en toe koken, maar dat doet hij alleen als hij er zin in heeft en dan kookt hij ook het liefst nog waar hij zin in heeft. En hij heeft de neiging om van alles een beetje te gebruiken. Dat worden heerlijke gerechten, maar het werkt niet als je alles zorgvuldig gepland hebt.
- ik hou niet van recepten. Ik gebruik ze als inspiratie, maar niet als leidraad. Ik wilde heel graag net zo zijn als mijn grote voorbeelden en met stapels kookboeken bepalen wat we die week gingen eten, maar ik werd er alleen maar chagrijnig van.
- als je van te voren bepaald wat je gaat maken, hou je geen rekening met aanbiedingen en seizoensgroenten. Tenzij je naast al die kookboeken ook nog alle folders en lijstjes met wat er wanneer verkrijgbaar is gebruikt om dat weekmenu op te zetten. Maar:
- dat kost tijd. En energie (voor mij begint het op die manier op administratie te lijken). En die steek ik liever ergens anders in
- paniek in de supermarkt: dat éne ingrediënt dat je écht nodig hebt voor het recept van dinsdag is op. Wat nu? Zoeken in andere supermarkten, nieuw recept uit moeten zoeken... allemaal gedoe.

Maar 1 keer per week boodschappen doen

Het weekmenu wordt vooral gepromoot als manier om minder vaak boodschappen te hoeven doen en dus goedkoper uit te zijn. Ik haal maar eens in de week boodschappen. Zonder weekmenu. Hoe ik dat doe?
Er zijn drie dingen voor nodig:

- basisboodschappenlijst
hierop staan alle dingen die ik het hele jaar door op voorraad houdt of iedere week nodig heb. Ik heb ze gesorteerd staan per winkel (ik doe het grootste deel van de boodschappen bij de Lidl en de rest bij de AH) en min of meer op looproute. Denk aan blikjes tomatensaus, rijst enzovoorts, maar ook verse producten zoals brood en eieren. Voor ik weg ga kijk ik met die lijst in mijn handen de kasten en de koelkast na om te zien wat er op is.

- inzicht in wat ik normaal gesproken gebruik in een week gecombineerd met inzicht in hoe de week eruit gaat zien.
wij eten drie keer per week iets met rijst (meestal wokgroente) en drie keer aardappels/groente/vlees. Dat houdt dus in dat ik drie keer "grote groente" koop (bloemkool, boontjes etc.) en een selectie groenten die ik kan wokken of roerbakken (champignons, uien, paprika, courgette, witlof, prei etc.). Voor vlees geldt hetzelfde: drie keer een "stuk" vlees, drie keer iets wat geroerbakt kan worden (gehakt, kip, spekjes).
Ik koop expres maar voor zes dagen, omdat we meestal toch eens per week buiten de deur (bij familie of restaurant/snackbar) eten. Mocht dat niet zo zijn, dan is er altijd wel iets te combineren met mijn vaste voorraad. Ik heb meestal ook twee zakken voorgesneden groente in de vriezer liggen, die ik gebruik als ik geen tijd of zin heb, maar ook als we onverhoopt toch thuis eten of extra eters hadden.
Als ik van te voren weet dat ik gasten krijg koop ik extra en als ik weet dat ik meer dagen ergens anders eet, koop ik voor minder dagen in (dat lijkt me logisch, maar ik zet het er toch maar even bij).

- inzicht in overschotten van vorige week
zeker nu we maar met zijn tweeën zijn blijft er weleens iets liggen van de week ervoor. Soms in de vriezer (ik deel zakken boerenkool in tweeën bijvoorbeeld), soms in de koelkast (spruitjes zijn vrij lang houdbaar). Ook de wokbare groente gaat niet altijd in een week helemaal op. Bij Lidl koop je vlees in pakketjes van vier stuks en daarvan komt vaak ook de helft in de vriezer terecht. Op mijn lijstje staat dus uiteindelijk voor hoeveel dagen ik groente en vlees moet kopen en wat ik bij moet vullen aan roerbaketen. Op die manier kan ik dus inspringen op aanbod en aanbiedingen, zonder van te voren alle folders te moeten uitpluizen.

Afwisseling in je maaltijden

Ja, maar eet je dan niet voortdurend dezelfde dingen? Die vraag kun je verwachten (want dat is een ander argument om een weekmenu te maken). Maar ik heb daar geen last van. Ik schrijf 's avonds in mijn agenda wat we die dag gegeten hebben. Op die manier weet ik dus wanneer we iets voor het laatst aten. Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar gemiddeld komen de meeste gerechten eens per twee á drie weken terug, afhankelijk van wat het precies is. Bovendien varieert wat we eten ook nog met de seizoenen. Stamppot in de winter, rauwkost in de zomer. Verder kun je prima variëren met de manier waarop je dingen klaar maakt of met combinaties van verschillende soorten groente en vlees (met een zak spruitjes doen we twee keer, maar je kunt ze eten met gekookte aardappelen, met gebakken aardappelen, in een roerbakschotel of als stamppot).
Af en toe laat ik me inspireren door een recept wat ik op het internet of in een tijdschrift gezien heb, maar alleen als je daarvoor geen enorme lijst met ingrediënten die ik verder nooit gebruik hoeft in te slaan. Meestal zijn het de combinaties die ik onthoud en op mijn eigen manier gebruik (soep met chorizoworst, zoete aardappel en mais bijvoorbeeld).

Voor mij werkt dit ideaal. Met wat kleine aanpassingen (vanwege nauwelijks vriesruimte, andere producten in de winkel en vaker buiten de deur eten) werkte het op Curaçao net zo goed. Voor mij geen weekmenu dus.

Maak jij een weekmenu? Of doe je meerdere keren per week boodschappen?

Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 15 - Bobbeltop 2.0



Ik zat zonder inspiratie en besloot mijn eigen patroon nog maar eens te maken. Omdat ik niet de beschikking over een printer had, gebruikte ik mijn (nogal slordige) notitieboekje. En blijkbaar heb ik verkeerd gekeken, want inplaats van 1 recht, 1 averecht, ben ik 2 recht, 2 averecht gaan breien, terwijl het er toch echt goed staat.
Niet dat het erg is. Ik vind het eindresultaat eigenlijk ook wel leuk. Misschien binnenkort een 2.0 versie van het patroon uitwerken?
Lees verder ...

Dingen waar ik blij van word

- zon en warmte
- buiten breien met mijn benen in de zon
- de was buiten ophangen en dat het dan ook droog is na een paar uur
- buiten eten (elke maaltijd en we hadden ook al de eerste barbecue dit jaar!)
- in de tuin werken (zonder koud en nat te worden)
- buiten klussen (dingen die al een half jaar stil lagen zijn nu echt bijna af)
- bomen die in een week ineens groen zijn
- blauwe lucht
- 's ochtends wakker worden van vogelgeluiden en me dan realiseren dat het niet de wekker is (die doet vogels in plaats van getuut), maar échte vogels (dan vind ik het zelfs niet erg als het nog heel vroeg is)
- lieve en leuke reacties en mailtjes. Bloggen en schrijven zijn eenzame bezigheden, ik ben altijd heel blij als lezers de moeite nemen om contact te leggen. Bedankt daarvoor!

en ook nog: ineens zin hebben om een ouderwets persoonlijk blogje te schrijven en dat dan gewoon doen ook  ;-)





Lees verder ...

in mijn tuin


Eén van de klussen op onze moet-voor-het-huis-in-de-verkoop-kan-lijst (die nog steeds alleen in ons hoofd bestaat, omdat opschrijven betekent dat ik alle details onder ogen moet zien) is de tuin. Daar ben ik van april tot oktober sowieso ieder jaar heel wat uren aan kwijt, maar nu is het extra belangrijk dat het netjes is (even geen experimenten met groente tussen de bloemetjes dus).
Ja, die tuin ga ik wel missen. En dus krijgen jullie de komende tijd een stroom van tuinfoto's. Want nu kan het nog.
Ahem. Ik doe maar even alsof mijn archief niet volstaat met "in de tuin" fotoblogjes. Ik vind het nu eenmaal heerlijk om met mijn camera door de tuin te dwalen en te zien wat er groeit en bloeit. En dat krijgen jullie dan iedere zomer op je blogbord. Mag vast niet van de bloggoeroe's, tenzij ik er allerlei informatie bijgeef. Maar ik heb absoluut geen verstand van tuinieren (ik doe maar wat), dus dat zit er niet in. En ik vind foto's maken van bloemetjes veel te leuk om het te laten.
Wat wil ik hiermee zeggen? Geen idee eigenlijk. Gevolg van teveel nadenken over het hoe en waarom en waar naartoe van mijn blog en dan iedere keer beseffen dat ik steeds terugkeer naar dezelfde soort onderwerpen.
Eigenijk is het ook niet zo ingewikkeld. Moet kunnen toch? Mijn blog, mijn regels. Wie het niet boeiend vindt, slaat deze stukjes maar over.
Dus. Deze week in mijn tuin:








Lees verder ...