4 april 2020

Dagblog :: 3 april 2020


Ook goedemorgen! Ja, dit moet iedere dag. Het is wel lief, maar ik wou wel dat hij leerde zijn nagels ingetrokken te houden...


Het is niet mijn beste dag. Ik sleep me met heel veel moeite door de boekhouding heen en daar doe ik zo'n beetje de hele dag over. Tussendoor klik ik wat rond op internet, maar het nieuws laat ik links liggen. Even geen behoefte aan. De persconferentie van Curaçao kijk ik wel, maar als het duidelijk is dat er geen nieuwe gevallen zijn en dat er ook geen nieuwe regels bijkomen, geloof ik het wel. ik kijk later nog even wat ik gemist heb, maar dat was niet veel. Er wordt een pakket hulpmaatregelen voor mensen die financiëel last hebben van de crisis gepresenteerd, maar dat is alleen nog maar een voorstel dat aan Nederland wordt voorgelegd. Het is dus nog afwachten wat daarvan terecht komt. Wel verstandig om de mensen hier te laten zien dat de regering bezig is oplossingen te zoeken, trouwens.


Als de boekhouding af is, zet ik mijn computer uit. Ik ben er klaar mee en kijk liever een kwartier lang naar een troepiaal die beestjes aan het vangen is op de takken van de boom naast me.


Ik begin in dit boek. Een Vaticaanthriller. Ik kan er nog niet echt in komen, maar ik zet stug door, terwijl echtgenoot zich mengt in een virtueel Happy Hour van een groep kennissen die we normaal gesproken op vrijdag in het echt ontmoeten.


Ik heb niet zo'n behoefte aan gezelschap en vermaak me wel met mijn boek en deze chuchubi, die ook wel wat beestjes lust.


De zonsondergang is iets minder rood dan gisteren, maar nog steeds roder dan normaal. Schijnt door stof in de lucht te komen.


We doen een barbecue vandaag, dus ik hoef alleen maar een salade te maken. Lekker simpel: tomaat, komkommer, rode ui en ijsbergsla met wat azijn en mayonaise.


Ja, dat zie je goed. Deze kat eet sla. Zeurt zelfs om sla als we barbecueën. Oké, daarna wil hij kip, maar die sla hoort er ook echt bij. Toen we hem net leerden kennen (oktober 2018), dachten we dat hij sla at omdat hij zo'n honger had (zwerfkatje), maar blijkbaar vind hij het ook lekker, want honger heeft hij echt niet meer.

3 april 2020

Dagblog :: 2 april 2020


Goedemorgen! Eigenlijk ben ik hier al een half uurtje wakker. Ik heb gebreid tot het licht genoeg was om te lezen. De kat was blij dat ik plaats voor hem maakte.


Even wennen nog, dat foto's maken. Hier hebben we ons eerste rondje koffie en thee al op, hebben we ontbeten en de afwas gedaan en ben ik dus bezig met de tweede pot koffie van de dag. Om half negen. Ja, er gaat hier heel wat koffie doorheen.


Ik doe gauw een rondje door het huis (ik probeer in ieder geval mijn dagelijkse takenlijstje bij te houden) en draai een was. Ik blijf het heerlijk vinden om die gewoon buiten te kunnen hangen.


Werk, werk, werk. Helaas is het boek van die leuke schrijfster een beetje aan de treurige kant. Niet echt waar ik behoefte aan heb nu. Maar goed, het is werk en het moet gebeuren. Ik mail nog wat heen en weer en luister maar weer eens naar de persconferentie.
Ik merk dat ik nieuwsmoe begin te worden. Vanochtend was het half tien (!) voor ik eindelijk een nieuwssite opende. Ook de persconferentie ben ik al snel weer zat. Na tien minuten was het al duidelijk dat er eigenlijk geen nieuws was (nog steeds hetzelfde aantal besmettingen - dat is wel positief) en ik had geen geduld voor de eeuwige herhalingen. Het komt allemaal op hetzelfde neer. De overheid zegt: "Blijf thuis!" De bevolking zegt: "Ja, maar ik..."
Misschien ga ik de komende tijd maar gewoon eens per dag de samenvattingen op de nieuwssites lezen. Heb ik ineens veel meer tijd om leuke dingen te doen...

We lunchen tussen de bedrijven door en ik ga nog maar even verder met het treurige boek. Gelukkig wel een happy ending.
 

Tijd om even te ontspannen met een kopje thee.


Daarna de was van de lijn halen en meteen opruimen. Dat lijkt braaf, maar het is bij mij óf direct opruimen óf wekenlang schone kleding uit de mand vissen. Ik probeer nu toch het eerste te doen.
Daarna vind ik het wel weer genoeg geweest. Ik mag mijn boek uitlezen vandaag.


Als ik de kat eten gegeven heb, natuurlijk. Die zorgt er wel voor dat ik hem niet vergeet.


Uit! Helaas viel de tweede helft een beetje tegen. Superspannend, dat wel. Ik hoopte alleen op meer over die teksten op de kleitabletten, een beetje bijbelse controverse misschien, maar die tabletten speelden verder alleen een bijrol. Het ging vooral om wraak, moord en de achtergronden daarvan.


Ik laat het even bezinken en lees wat in dit boek. Dit zijn aantekeningen van een pastoor die eind jaren zestig, begin jaren zeventig op Curaçao leefde en met de lokale bewoners sprak over hun cultuur. Hij geeft er geen oordelen of uitleg bij, maar heeft gewoon letterlijk vastgelegd wat men hem vertelde. Boeiend om meer te weten te komen over hoe men hier in die tijd dacht (en waarschijnlijk gedeeltelijk nog denkt) over geloof en bijgeloof, maar wel een boek dat je bij stukjes en beetje moet lezen.


Uh... ja, nu je het zegt. Ik heb als kind wel eens te horen gekregen dat je glazen niet in elkaar moet stapelen...


Ingrediënten van vandaag. Gehakt, een halve bloemkool, blikje groene bonen, blikje rode bonen, taco kruiden.


Het eindresultaat toont niet erg, maar het was wel lekker!


Nog even de plantjes water geven. Vandaag is het precies een jaar geleden dat we ons officieel op Curaçao inschreven. Deze (vrij grote) planten zijn nakomelingen van planten die ik in Nederland had. Ik had een paar takjes in mijn koffer gestopt in de hoop dat ik ze in leven kon houden.



Kijk, zo zagen ze er destijds uit.


En nu dus zo. Beetje gegroeid... Ik ga maar even niet in op wat er in dat jaar nog meer veranderd is - niet alles was positief. Maar ja, zo is het leven.



Mijn camera weigerde vast te leggen hoe rood de zon was vlak voor hij onderging. Dit is het beste wat ik eruit kreeg, maar eigenlijk komt het niet eens in de buurt. Het was echt bloedrood. Heel bijzonder.

2 april 2020

Dagblog :: 1 april 2020

Ik ben nog een beetje zoekende naar een goede manier om regelmatig te bloggen. Mijn hoofd staat niet naar "echte" columns (of in ieder geval stukjes waar ik mijn best op gedaan heb qua vorm, inhoud en schrijfstijl), maar ik vraag me af of het wel boeiend is om mijn dagelijkse gedoe te lezen. Aan de andere kant: vlogs en Day-in-the-life video's zijn razend populair. En was ploggen dat ook niet, een paar jaar geleden? Mijn favoriete ploggers zijn er helaas alledrie mee gestopt, maar toch.
Ik ga de komende week (weken?) eens kijken of dat misschien de juiste manier is om hier verder te gaan. Dan wordt het dus een soort van dagblog...


We pakken de draad op bij dinsdagavond. Ik las wat in mijn boek en ging toen eten koken.
Ik had een half uur eerder na lang twijfelen toch maar de maaltijden van de dagen ervoor gepost. Dus maakte ik nu keurig een foto van de ingrediënten van de maaltijd van vandaag:


Kippedijfilet (vinden wij lekkerder dan kippeborst), een half potje mais, een half potje witte bonen,  een half potje tomatensaus (ik doe mijn best om restjes te verwerken), een prei, een rode ui, een gele ui en een stel tomaten die niet zo lang houdbaar bleken te zijn en waarvan ik de bruikbare delen ga verwerken.



Ik maakte gauw een foto van de ondergaande zon. Elke dag anders, elke dag mooi.
En toen... vergat ik een foto te maken van het eindproduct van mijn restverwerking. Goed begin, G.!
Het smaakte in ieder geval prima (ik gebruikte nog wat fajitakruiden voor de smaak) en het zag er eigenlijk ook perfect uit. Ik had de kipfilets in hun geheel laten smoren in de gevulde tomatensaus.
Maar ja. Geen foto's dus.



Na het afwassen en opruimen breide ik nog gauw het laatste stukje van mijn muts. Nee, daar heb ik hier helemaal niets aan. En voorlopig ga ik ook niet naar Nederland. Maar ik brei nu eenmaal graag mutsen. Dat vind ik ontspannend. En dat mag. Ik heb een tijdje geloofd dat ik alleen maar nuttige dingen mocht breien, maar het is tenslotte een hobby. Waterverfschilderijtjes, kleurplaten en borduurwerkjes zijn ook niet nuttig.
Daarna kon ik het weer niet laten en las ik nieuws en social media op mijn telefoon. Niet handig. Ga je niet beter van slapen.

Woensdagochtend waren we allebei om vijf uur klaarwakker. Normaal gesproken staan we pas om zes uur op, maar het heeft zo weinig zin om te blijven liggen als je wakker bent. Dus stonden we extra vroeg op.


Ik breide wat (een simpele omslagdoek) en las nog wat (De verborgen kleitabletten van Julia Navarro). Ik weet nog niet wat ik van dat boek vind. Ik ben halverwege en heb moeite me erop te concetreren, maar dat hoeft niet aan het boek te liggen. Het onderwerp is boeiend genoeg, tenminste, als je houdt van boeken over antieke teksten, archeologie en mensen die daar om allerlei verschillende redenen bij betrokken raken.
Het lukte me om tot half zeven van mijn telefoon en mijn laptop af te blijven. Normaal gesproken ga ik om zeven uur mijn mail lezen (want dan is het in Nederland al middag en zitten mensen soms met smart op antwoord te wachten), maar de laatste tijd zat ik direct om zes uur al met mijn telefoon het nieuws te checken, dus ik vind anderhalf uur zonder best een overwinning ;-)

Na het ontbijt ging ik op pad om boodschappen te doen. Dat mag maar met één persoon per huishouden, dus ging ik alleen.


Bij de supermarkt moest ik achteraan sluiten in de rij voor ik naar binnen mocht. Er was met strepen aangegeven wat twee meter afstand was. Maar dat duurde niet lang, ik mocht na een minuut of vijf al naar binnen. Binnen was afstand houden lastiger.
Het was druk en lang niet iedereen lette op. Ik kreeg ook nog even de wind van voren:  ik ging tegen de looprichting in. Wat eigenlijk heel grappig was, want ik sla het tweede gangpad standaard over. Daar staat alleen maar zoete frisdrank. Maar daardoor was mijn hele normale route dus achterstevoren. Het was even wennen, maar ik vond het een goed idee om de paden eenrichtingsverkeer te maken. Dat scheelde toch heel wat opstoppingen.



Op de terugweg stond ik in de file.
Huh? Ja, we zitten in een lockdown. Maar het was echt niet uitgestorven op straat. De file kwam door politiecontrole. Ik kon de man bijna niet verstaan door zijn mondmasker heen.
"Waar gaat u naar toe, mevrouw?"
"Naar huis."
"Waar is dat?"
"Westpunt."
"Oké, fijne dag."
Ik had papieren bij me om te bewijzen dat ik echt op Westpunt woon, maar die hoefde hij niet te zien. Het is vooral intimidatie en ontmoediging, denk ik.
Vanaf morgen worden de controles nog heftiger. Tijdens de persconferentie van half twaalf kregen we te horen dat er nog steeds veel te veel mensen op straat zijn. Dus zijn we nu ingedeeld in groepen op basis van kenteken (iedereen doet bijna alles met de auto) en mag iedereen twee dagen per week op straat zijn (behalve vitale beroepen). Onze dagen zijn woensdag en zaterdag. Woensdag is toch eigenlijk mijn vaste boodschappendag, dus dat komt goed uit.

Ik ging ook nog even in de rij bij de botika, voor aspirine (echtgenoot slikt bloedverdunners voor zijn hart) en andere pijnstillers. We moesten buiten wachten en dat duurde vrij lang. Gelukkig stonden er stoelen. En ik kon wel alles krijgen wat ik nodig had, dat was ook fijn.

Eenmaal thuis gauw de koelkast- en vriezerspullen opgeruimd. Voor de rest had ik geen puf meer.
Laptop erbij, nieuws bijgelezen en de persconferentie gekeken. Behalve het nummerbordbeleid was er nogmaals een oproep om ons aan de regels te houden. Dat schijnt erg lastig te zijn.
Ik was de persconferentie na een half uurtje zat (steeds weer vragen over uitzonderingen - ja, maar ik... etc.) en ben gaan lunchen. Daardoor miste ik helaas wat hieronder staat (het eerste deel is een vraag van iemand van de pers, Girigorie is onze minister van Justitie): 

Bovenstaande vertaling heb ik even van de facebookpagina van Dolfijn FM gestolen.
Dr. Izzy (Gerstenbluth, onze epidimoloog) was het blijkbaar ook zat. Ik heb het al eerder gezegd, ik vind het een geweldige man.

De rest van de dag is een beetje vaag. Ik was moe van het boodschappen doen, moe van de impact die dit soort dingen op je heeft, moe van alles. Echtgenoot was er ongeveer hetzelfde aan toe.
Ik las een paar hoofdstukken, klikte wat rond op internet.


Vijf uur: onze standaard snack: komkommer (met een klein beetje zout en een scheut azijn)


Ik zette maar weer even een vogeltje op de foto.


 En de zonsondergang natuurlijk.


Tijd om eten te koken. De verse groente is deze keer aubergine, met mais en zwarte bonen uit blik, een flinke dosis knoflook (dat zit in die pot links) en een biefstukje. De champignons gingen de kast weer in.


Dat smaakte prima!


 Na de afwas nog even een stukje breien en daarna naar bed. Welterusten!

31 maart 2020

Duidelijkheid is altijd fijn (en wat eten we vandaag?)




Ik heb nog steeds moeite om me te concentreren. Geen idee of ik ziek ben (heb wel last van mijn oren), of dat het gewoon komt omdat er nu eenmaal van alles aan de hand is in de wereld, maar het is niet echt handig. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aanloop, zelfs als ik probeer mijn agenda bij te houden. Maar goed. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Ik mag weer een boek corrigeren en dat geeft wel wat afleiding. Deze schrijfster en ik hebben al een paar keer heel prettig samen gewerkt en dat is fijn. Ik weet welke foutjes ik kan verwachten (iedereen heeft zijn eigen blinde vlekken) en zij is gewend aan mijn correcties, dus ik hoef niet alles uit te leggen. Bovendien vind ik haar boeken altijd leuk. De eerste ronde is vooral lekker lezen.
Verder een stukje boekhouding gedaan (dat komt iedere week terug) en natuurlijk weer teveel nieuws gekeken.

Ik ben normaal net zo van het actueel twitteren (ik hou het meestal bij linkjes naar blogposts), maar deze moest even. Het verschil tussen beide persconferenties was wel erg frappant. En ja, dat was letterlijk wat dr. Izzy zei. "Hebben we niet."
Verder werd er hier een uur lang uitgelegd wat wel vitale processen zijn en wat niet. Hoe moeilijk kan het zijn? Heel moeilijk blijkbaar.
Zwembad schoonmaken? Doe je zelf maar. Drankwinkels? Koop je drank maar bij de supermarkt. Honden trimmen? Nee! Enzovoorts.
Ik heb wel bewondering voor het geduld van de heren die dat allemaal stuk voor stuk stonden uit te leggen. Duidelijkheid is hier heel belangrijk. Sowieso heb ik bewondering voor de communicatie hier. Elke dag een persconferentie of een update (= persconferentie zonder vragenrondje voor journalisten). Dr. Izzy Gerstenbluth is er eigenlijk elke dag bij (die man zie je steeds vermoeider worden). De rest wisselt elkaar af, maar zelfs de premier is zeker vier keer per week aan het woord. Daar kan Rutte nog wat van leren.


Maar goed. Tijd om te ontspannen. Boek lezen (boek op de foto is inmiddels uit, ik ben nu in een behoorlijke pil bezig - zal er morgen een foto van plaatsen), breiwerkje, luisteren naar de vogeltjes (bovenste foto is een chuchubi, die kunnen heel mooi fluiten), zonsondergang op de foto zetten.

O, en eten koken. Moet ook gebeuren. Ik ben hier nogal van de eenpansgerechten en het enige wat ik echt van te voren beslis ik welk vlees ik uit de vriezer haal. De rest verzin ik op basis van welke verse groente ik nog heb en welke blikjes ik daarbij kan gooien. Bevalt ons prima. Ik probeer daar foto's van te maken (kan ik zelf nog eens terugkijken voor inspiratie en wie weet doet iemand anders ideeën op), maar dat vergeet ik regelmatig en als ik ze maak, vergeet ik ze te plaatsen. Even een paar dagen inhalen...

 Vrijdag: kipfilet, courgette, ui, een stronk witlof en taugé, met (veel) knoflook en een beetje sambal.

 

Zaterdag: gehakt, ui, prei, blikje champignons, half potje mais, half blik witte bonen, potje tomatensaus met basilicum en paprikapoeder



(Zondag was ik ziek en bakte echtgenoot patat).
Maandag: biefreepjes, spekjes, ui, courgette, zoete aardappel, blik paddestoelen (weet niet meer welke)


Vandaag: iets met kippendijfilet en de andere helft van de mais en de bonen van zaterdag. Verder moet ik nog even kijken wat ik heb.

Het moge duidelijk (ha! heb je het weer - duidelijkheid is altijd fijn) zijn, dat wij niet helemaal volgens de normen van het voedingscentrum eten. Meer vlees en/of andere proteïne, meer vet, minder koolhydraten. Daar voelen wij ons -na jaren experimenteren en veel gedoe met allergieën- heel gezond bij, maar ik durf niet te beweren dat dat voor iedereen zo zal zijn.