Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Verdwaald


'Time for coffee. You come? Koffiepauze!' kondigt hij aan, in gebroken Engels met een dik Italiaans accent. Het woordje koffiepauze en het juiste tijdstip daarvoor (tien uur) kent hij nog uit de tijd dat hij in Nederland werkte.
Onze huisbaas hier op Curaçao is een rasechte Italiaan, maar heeft over de hele wereld gewoond en gewerkt. En daar vertelt hij graag over bij een heerlijk sterk kopje echte Italiaanse koffie. Omdat ik niet zoveel koffie drink (alleen 's ochtends bij het ontbijt een kopje) krijg ik mangothee. Want dat is goed voor me.
We drinken uit simpele mokken, maar die staan wel netjes op een schoteltje met een servet. Hij weet dat ik geen koekjes eet, maar legt er toch altijd gastvrij twee op mijn schoteltje, die echtgenoot dan mag opeten. Want dat is goed voor hem.
Hij vraagt hoe het gaat met het werk, benadrukt dat echtgenoot rust moet nemen en praat over zijn leven. Toen we hier voor het eerst kwamen en ik liet vallen dat ik schrijfster was, zei hij gekscherend: “Dan kun je me helpen een boek te schrijven over wat ik allemaal heb meegemaakt. The life of Rocco. Hoe klinkt dat?”
Het klinkt goed. En ik zou het heel graag doen. Want hij heeft echt van alles meegemaakt en is overal geweest. Hij vertelt hoe hij eens verdwaalde in de woestijn van Libië. Zijn chauffeur was ziek en hij dacht zelf de weg wel te weten. “Bij de tweede zandheuvel linksaf, toch?” had hij nog even nagevraagd. Klopte. Het duurde alleen wel enorm lang voor hij bij die tweede zandheuvel was. En toen hij eindelijk linksaf sloeg, kwam hij niet bij de oliebron uit, maar midden in de woestijn. Zijn benzine was bijna op en veel water had hij ook niet bij zich. Hij besloot een elektriciteitskabel te volgen en vond uiteindelijk een dorpje, waar ze hem van brandstof konden voorzien en hem de weg konden wijzen naar de plek waar hij verbleef. De volgende dag, mét chauffeur, bleek dat een zandheuvel in de woestijn géén goed herkenningspunt is. Het hele ding was weggewaaid en ergens anders terecht gekomen.
Je zou er een diepere betekenis aan kunnen toekennen, maar dat doet Rocco niet. Hij drinkt genietend het laatste slokje koffie en knipoogt. Echtgenoot eet mijn laatste koekje op (dat maakt zes met die van hem erbij) en we gaan weer aan het werk.
En ik bedenk dat ik ooit, als ik het minder druk heb, toch echt werk ga maken van dat boek.
Lees verder ...

De moeder de vrouw - ik heb er ook een mening over



Eigenlijk mag ik natuurlijk helemaal niet meepraten in de ophef over de Boekenweek. Want ik schrijf geen literatuur. Sterker nog, ik schrijf nou net dat soort boeken waarmee vrouwen in een bepaald hoekje gedrukt worden. Want of je het nu liefdesromans of feelgood noemt, je kunt je er als man niet mee vertonen. En als vrouw eigenlijk ook niet. De paar mensen (vooral vrouwen) die ervoor uit durven komen dat ze ons genre lezen, hebben toch gauw de neiging om aan hun recensies toe te voegen dat het 'leuk voor tussendoor' of 'fijn voor op vakantie' is. Alsof er een verschil zit tussen échte boeken – die je dus leest omdat het moet, en boeken waar je gewoon een goed gevoel van krijgt, maar die je dus eigenlijk niet mág lezen. Maar ondertussen wijzen verkoop en uitleencijfers op het tegendeel.
In eerste instantie was ik wel blij met het thema.
Hoewel ik eerst even moet zeggen dat ik 'de moeder de vrouw' erg ongelukkig uitgedrukt vind. Want dat klinkt als een man uit de jaren vijftig die liefdevol, maar een tikje neerbuigend doelt op degene die zijn eten kookt en zijn vuile sokken wast, terwijl hij buiten de deur belangrijke dingen doet.
Het klinkt ook als krom en slecht Nederlands. Ik mis eigenlijk een komma. 'De moeder, de vrouw' ziet er al beter uit. En waarom niet gewoon 'Moeder'?*
Maar toch. Ook als niet-literair schrijfster probeer je van zo'n boekenweek een graantje mee te pikken. Op z'n minst roep je: 'Hè, ik heb boeken die daar over gaan!'
Dan krijg je toch het gevoel dat je ook een beetje meedoet.
Met de thema's van de afgelopen paar jaar was het een beetje ver zoeken allemaal. 'Natuur' (2018) komt in al mijn boeken wel voor, maar een hoofdthema was het niet. 'Verboden vruchten' (2017) was een thema waar ik echt helemaal niets mee kon. Goed, men gaat in mijn boeken wel eens voor het huwelijk met elkaar naar bed, maar daar wil je als beschaafde romanschrijfster dan weer niet de nadruk op leggen. Het thema van 2015 dreef me tot waanzin, maar daar hield het ook wel mee op. Nee, dan “de moeder de vrouw'. Ik kan er wel iets mee. Moeders en vrouwen zat in mijn boeken, tenslotte.
Ik vind het thema op zich dan ook niet erg. Het is nu eenmaal een feit dat alleen vrouwen moeder kunnen worden. Dat wil nog niet zeggen dat alle vrouwen alleen moeder kunnen worden. Dat is net zoiets als 'een koe heeft vier poten, dus alles met vier poten is een koe'. Je kunt overal een probleem van maken, maar soms wil men ook wel erg graag.
Maar ik ben het wel eens met de commotie over het boekenweekgeschenk. Ik lees die dingen zelden, maar ik vond het altijd al raar dat die boekjes bijna ieder jaar door mannen wordt geschreven. En nu kun je wel beweren dat er nu eenmaal meer mannelijke literaire schrijvers zijn, maar wie bepaalt wat literatuur is? Mannen zeker.
Als je het mij vraagt wordt het tijd om dat hele elitaire gedoe te laten vallen. Kijk gewoon naar verkoop- en uitleencijfers van de afgelopen vijf jaar (of zoiets – om eendagsvliegen als 'de zus van' uit te sluiten) en vraag de meest succesvolle schrijver/schrijfster het volgende geschenk te schrijven. Wel zo eerlijk.
Prima idee toch? Begin maar vast te schrijven, Gerda!

* later toegevoegd: 'De moeder de vrouw' blijkt de titel te zijn van een gedicht van Martinus Nijhoff dat over zijn moeder gaat. Oeps. Weer een reden om 'me verdiepen in poëzie' aan mijn lijstje van dingen die ik ooit ga doen toe te voegen. Best een mooi gedicht trouwens (zie link)

(foto van Pexels.com)
Lees verder ...

Met een fles whisky achter het stuur

emmabrug handelskade curacao
Emmabrug - gelukkig alleen voor voetgangers

handelskade curacao tanker
Tanker onderweg naar de haven.

julianabrug curacao
De Julianabrug, hoog genoeg om er een tanker onderdoor te laten varen, zodat het autoverkeer niet vastloopt.


Ik zou een beetje afstand houden van dit witte busje naast ons,' zeg ik tegen echtgenoot. Hij kijkt opzij en ziet nog net wat ik bedoel. De bestuurder maakt van de wachttijd voor het rode stoplicht gebruik om even wat te drinken. Pure Johnny Walker, rechtstreeks uit de fles. Vrij grote kans dat de man een tikje aangeschoten is.
Alcohol in het verkeer is een behoorlijk probleem op het eiland, horen we een paar dagen later op de radio. Het aantal verkeersdoden per jaar is inmiddels opgelopen tot 20. Dat is in verhouding bijna vier keer zoveel als in Nederland.
Er komt een nieuwe wet, die het mogelijk moet maken om rijden met alcohol gemakkelijker aan te pakken. Nu mag alleen de marechaussee nog blaastesten doen, straks mag de politie het ook. Die is nu afhankelijk van de  'dronkemanstest', die inhoudt dat ze mensen over een lijntje laten lopen, hun neus laten aanwijzen en dat soort dingen.
'Daarvoor zak je alleen als je echt straalbezopen bent,' vermoedt echtgenoot als we dat horen. En dan te bedenken dat je in Nederland met twee glaasjes op al niet meer mag rijden. Maar hier zijn ze daar wat gemakkelijker in. Een meisje dat hier woonde vertelde ons eens dat tijdens haar eerste rijles de instructeur haar liet stoppen bij een snack. 'Ik heb dorst,' zei hij. 'Jij ook een biertje?'
Natuurlijk zorgen dit soort verhalen weer voor discussies onder de eilandhervormers (zo noem ik mensen die hier komen wonen omdat ze het eiland zo fijn vinden en dan van alles willen aanpassen naar de maatstaven van 'thuis'). 'Ze' moeten veranderen, 'ze' moeten voorgelicht worden.
Op zich mee eens. Maar er zijn belangrijkere dingen die moeten worden aangepakt, als je het mij vraagt. Er vallen veel meer doden en gewonden door geweld en overvallen. Er zijn nog steeds kinderen die niet of nauwelijks naar school gaan. Echte armoede is een groot probleem. Om maar wat te noemen.
In het verkeer moet je vooral goed opletten hier. Pas op met mensen die whisky drinken achter het stuur. En – zoals een oud grapje zegt – kijk uit als iemand keihard in een rechte lijn rijdt. Die is hoogstwaarschijnlijk te dronken om de kuilen in de weg te vermijden...



:: advertenties ::

(affiliatelinks - als je via één van deze links iets koopt, kost het jou niets extra, maar krijg ik een klein bedrag aan commissie)





Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 19 - pastelstrepen



En weer door met de restverwerking. Met drie kleuren Julia van Zeeman op naald 4. Ik wilde doorbreien tot alles op was, maar vond de muts zo groot genoeg. Ik heb nog een heel klein beetje over. Niet genoeg voor nog een muts, maar ik denk dat ik in de toekomst nog wel meer van dit garen zal kopen. Ik vind de kleuren erg mooi en het voelt heerlijk zacht.
Lees verder ...

Vliegen


Eigenlijk is het raar, zo'n vliegreis. Je gaat op 10 kilometer hoogte bijna 1000 kilometer per uur in een aluminium koker. Als je erover nadenkt klinkt het niet als iets wat een verstandig mens zou moeten doen. Youp van 't Hek (dacht ik - correct me if I'm wrong) maakte er al een grapje over: je gaat eerst de pijp uit, dan het hoekje om en uiteindelijk de kist in. Zoiets ja.

Bang om te vliegen ben ik allang niet meer, maar helemaal normaal wordt het nooit. Toch vind ik het vooral leuk. En dat begint al op het vliegveld, want dat is de ideale plek om mensen te kijken. Er is altijd wel wat te zien en sommige mensen zijn behoorlijk extreem.

Nu wil ik niemand veroordelen vanwege zijn of haar kledingkeuze, maar dat ik een beetje vreemd opkeek van het meisje dat in eerste instantie alleen een t-shirt leek te dragen, was toch niet gek. Later zag ik dat er een heel kort broekje onder zat, maar de slofjes-met-bontrand aan haar voeten versterkten het idee dat ze rechstreeks uit bed gestapt en direct naar het vliegveld gereden was. Ze had een bagagewagentje bij zich met een papieren tas erop en droeg een mondkapje, zo'n papieren ding dat ze in operatiekamers dragen. Is het discriminerend om hieraan toe te voegen dat het natuurlijk een Aziatische was? Ik heb het in ieder geval nog nooit gezien bij westerlingen, maar dat kan een gebrek aan mijn wereldkennis zijn.
Wat het hele geval extra komisch maakte, was dat deze dame, die dus overduidelijk bang was voor luchtvervuiling, zonder aarzelen het rookhok binnenwandelde en daar een sigaret opstak. Mijn man en een collegaroker kwamen gniffelend naar buiten en dát kan niemand hen kwalijk nemen...

Helaas was dit de enige komische noot die dag. Niet dat er dramatische dingen gebeurden, maar als op een vlucht van tien uur het entertainmentsysteem niet werkt, merk je dat toch een beetje aan de sfeer. De meeste mensen kijken tien uur films om de tijd door te komen en moesten nu iets anders verzinnen. Er werd veel heen en weer gelopen en af en toe behoorlijk luidruchtig gepraat.

Zelf gebruik ik dat systeem eigenlijk nooit, maar het noodlot besloot dat dit het ideale moment was om mijn e-reader leeg te gooien. Ik deed iets met het schuifje (te lang vastgehouden, denk ik) en toen stond het hele ding weer op fabrieksinstellingen. En zat ik dus zonder mijn van te voren zorgvuldig geselecteerde en gedownloade boeken.
Ik had vier tijdschriften gekocht en heb altijd puzzelboekjes bij me, dus ik had nog wat afleiding kunnen hebben, als de leeslampjes in het vliegtuig gewerkt hadden, want zonder was het te donker. Maar die lampjes waren óf allemaal aan, óf allemaal uit en als passagier had je daar geen controle over. Dat gebeurde gewoon eens in de zoveel tijd als de stewardessen een poging deden om het entertainmentsysteem weer op gang te krijgen. Meestal als ik bijna in slaap gevallen was.

Niet dat slapen goed ging. Ik had het namelijk koud. Heel erg koud. Ook dat was volgens mij niet helemaal de bedoeling. Achterin het vliegtuig was het wel lekker warm, hoorde ik iemand zeggen. Normaal gesproken wordt de temperatuur ook langzaam omhoog gedraaid als je onderweg bent naar de tropen, zodat je kunt acclimatiseren. Maar ik heb tot het einde van de reis in mijn vest en onder mijn deken zitten klappertanden en gewenst dat ik een dikke trui had meegenomen..

Het vliegtuig (een ouderwetse jumbojet met bovenverdieping) was duidelijk aan zijn pensioen toe. In de (lange) wachtrij voor het toilet vroegen twee Curaçaose mannen aan mij wat er boven was. Ik had werkelijk geen idee. "Misschien de heel dure stoelen?" opperde ik. Eén van hen wilde wel even gaan kijken, stond zelfs al halverwege de trap, maar durfde uiteindelijk toch niet. Hun gezellige geklets zorgde wel even voor wat warmte in de kilte, vond ik.

Uiteindelijk kwamen we veilig aan op Curaçao en dat is natuurlijk het belangrijkste. Daar doe je het allemaal voor. De middaghitte die het toestel binnendrong toen de deuren opengingen was een verademing. En het enthousiasme waarmee we onthaald werden door onze huisbaas en de buren was hartverwarmend. "Welcome home!" zei ons buurvrouwtje.
En zo voelde het ook, zelfs al zijn we nog niet echt geëmigreerd en dus maar tijdeljk op het eiland. We zijn weer thuis.
Lees verder ...

{huishoudschema} als het even niet gaat

huishoudschema bij ziekte en stress

Soms kan ik mezelf wel sláán. Dan zie ik op mijn blog al die mooie stukjes over huishoudschema's en hoe je het allemaal perfect kunt regelen. Het lijkt zo mooi. Waarschijnlijk wek ik de indruk dat ik het in mijn eigen huishouden allemaal keurig voor elkaar heb. Maar dan kijk ik om me heen en zie ik dat de werkelijkheid soms anders is.

Huishouden bij ziekte en stress

Een oorontsteking die twee weken blijft rommelen, gevolgd door een keelontsteking, een echtgenoot die ook niet 100% in orde is (en dus niet kan bijspringen), werkdruk, familiebijeenkomsten, een verbouwing, emigratieplannen en andere omstandigheden zorgen ervoor dat de toestand in mijn huishouden allesbehalve perfect en keurig is. De afwas blijft regelmatig een dagje (of twee) staan, het bed wordt niet dagelijks opgemaakt en zelfs niet wekelijks verschoond, stofzuigen blijkt zwaar werk te zijn en opruimen, hoeveel plezier ik daar normaal ook in heb, is simpelweg te veel gevraagd. Over de toestand van de ramen heb ik het maar helemaal niet. Je kunt er nog doorheen kijken, dat scheelt. Maar ik heb ze voor het laatst in december gelapt. Dus.

Wat wil ik hiermee zeggen? Dat ik al die stukjes net zo goed kan wissen omdat ze toch niet werken? Dat heb ik heel even gedacht. Ik schaamde me omdat ik het allemaal zo prachtig beschreef, terwijl de waarheid anders is.

Mijn huishoudschema

Maar toen realiseerde ik me dat het toch anders zat. Dat het nog steeds fijn is dat ik die schema's heb. Of eigenlijk vooral dat ik mezelf toen ik bezig was die schema's op te stellen de tijd heb gegeven om na te denken over mijn huishouden.

Want hoewel het een zootje is, weet ik nog wel wat ik toen allemaal bedacht heb. Ik weet dat het voor mij het allerbelangrijkst is om de afwas weg te werken (vanwege hygiene en omdat je in ons huis altijd door de keuken heen loopt) en het toilet schoon te maken (hygiene). Ik weet ook dat ik met de avondafwas ongeveer 20 minuten bezig ben, dat het toilet maar 5 minuten werk is en dat dagelijks het bed opmaken ervoor zorgt dat ik meteen even in de slaapkamer rondkijk en opruim wat er opgeruimd moet worden. Ik weet dat één keer per week stofzuigen het minimum is om de vloer schoon te houden, maar dat ik wel een weekje kan overslaan met lakens wassen (ik was dan wel de slopen iedere week) en uitgebreid soppen (want ik haal toch al dagelijk of in ieder geval regelmatig een doekje over de ergste plekken).
Ik weet ook precies waar ik moet beginnen als ik wel even wat energie op kan brengen om iets in het huishouden te doen.

Inzicht

Mijn huishoudschema, dat ik zelf heb gemaakt en steeds aanpas als mijn leven verandert, geeft me inzicht in mijn manier van huishouden. En dát is volgens mij de basis van "het huishouden onder controle hebben". Niemand is perfect en niemand kan altijd alles volgens het boekje (of volgens schema) doen. Maar als je inzicht hebt in je taken, als je er over nagedacht hebt (daarom moet je dus nooit klakkeloos het schema van een ander volgen), kun je altijd de draad weer oppakken zodra je je weer beter voelt.

En daarom ben ik blij dat ik mijn schema heb. En daarom heb ik al die stukjes die ik erover schreef toch maar niet verwijderd. Want ik gun iedereen die rust die ik voel ten opzichte van mijn huishouden, ondanks het feit dat ik bijzonder weinig tijd en energie kan opbrengen en ondanks het feit dat het vuiler en rommeliger is dan ik zou willen. Dat komt wel weer goed.
(nu iets dergelijks proberen te doen met al mijn andere werk, want daar voel ik me een stuk minder rustig bij)

lees ook:
Iemand nodig die met je meedenkt en je helpt een passend schema op te stellen? Daar kan ik je bij helpen! Mail me voor meer informatie en/of een prijsopgave.

foto: pexels.com
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 18 - een experiment




Soms ben ik de standaardmutsen (die vast beter verkopen en waarschijnlijk ook de voorkeur hebben van mensen die ze cadeau krijgen) even zat en verzin ik iets nieuws. Deze vind ik persoonlijk wel grappig geworden en het heeft me op een idee gebracht dat ik binnenkort eens ga uitwerken...
Het garen is Luxury van Zeeman en ik breide op naald 4.
Lees verder ...

Succesvol worden (en o ja, ontspannen)


Ik krijg regelmatig mailtjes van mensen die het heel druk hebben met succesvol zijn. En mij dan vertellen hoe ik dat ook kan worden. Succesvol, vooral. Druk ook, als ik alles doe wat al die mensen zeggen.

Dat ik die mailtjes krijg is mijn eigen schuld. Ik kom dan op website terecht waar een artikel staat waarvan ik denk: “Warempel, zo is het!” Meestal gaan die artikelen ook al over succesvol zijn, geld verdienen en het beheren van tijd en projecten. En dan komt het. Je krijgt de Echt Goede Informatie als je je e-mailadres achterlaat. En dan krijg je ook nog regelmatig mail met Nog Meer Echt Goede Informatie.

Dus laat ik mijn gegevens achter. De Echt Goede Informatie valt vaak tegen. Uitgebreide versie van wat ik al op de website gelezen heb. Of een insteek die me helemaal niet aanspreekt. Maar goed, ik heb het toch even gelezen. Dan beginnen de mails. Ik kan Nog Meer Echt Goede Informatie krijgen. Maar dan moet ik me wel even opgeven. Of betalen, maar dat doe ik eigenlijk nooit. Soms overweeg ik het, maar uiteindelijk wint de zuinigheid het. Bovendien krijg ik zoveel aanbiedingen van Echt Goede Informatie, dat ik door de bomen het bos niet meer zie.

Dat laatste vind ik echt een probleem van deze tijd. Als ik vroeger (u weet wel, in de oertijd, voor het internet bestond) iets wilde weten, ging ik naar de bibliotheek. Daar moest ik in een kaartenbak hard zoeken naar de juiste boeken en als ik ze dan gevonden had, mocht ik er maar een paar mee naar huis nemen, dus moest ik ter plekke een keuze maken. De boeken die ik mee naar huis nam, las ik op mijn gemak door en veel van die informatie bleef dan ook hangen.

Maar als ik nu iets wil weten, ga ik naar Google of Pinterest, klik op alle links die me iets lijken, lees vaak meerdere artikelen door elkaar en kom uiteindelijk totaal verward opduiken uit een enorme stroom van informatie. Een overstroming van informatie.

En dat schiet eigenlijk helemaal niet op. Ik word er in ieder geval niet succesvoller van. Wel gestrest. Want ik moet zoveel. Een nieuwsbrief versturen, een e-book lanceren, meer artikelen schrijven, zoekwoorden bepalen, statistieken interpreteren, sociale media bijhouden. Om maar een paar dingen te noemen. En dat terwijl ik ook zo graag weer eens gewoon gezellig een roman zou willen schrijven. Daar kom ik op dit moment simpelweg niet aan toe.

Je zou zeggen: hou er dan mee op. Doe gewoon je eigen ding en kijk hoe dat gaat. Dat zeg ik ook regelmatig tegen mezelf. Maar dan komt er weer zo'n mailtje binnen, vind ik zo'n artikel in mijn bookmarks en voor ik het weet zit mijn hoofd weer vol met informatie over hoe ik het allemaal veel beter zou kunnen doen.

Aan het begin van dit jaar besloot ik dat mijn woord voor 2018 “ontspannen” zou zijn.
Dus.
Nou.
Dat lukt nog niet erg. Maar goed. Ik wist dat ik eraan zou moeten werken. Ik was het alleen een beetje vergeten. Door drukte en stress, te veel willen en te weinig tijd.
Tja.
Maar goed, ik heb nog zeven maanden om het te leren. En als het dan nog niet goed gaat, doe ik er gewoon nog een jaartje bij. Dat lijkt me wel zo ontspannen...

(foto van pexels.com)
Lees verder ...

{gelezen} Het eeuwige leven van Matt Haig

Matt Haig Het eeuwige leven


Kijk je anders tegen het leven aan, als je weet dat je nog eeuwen te gaan hebt?

Die vraag is het uitgangspunt van het nieuwe boek van Matt Haig "Het eeuwige leven". Omdat ik een tijdje geleden een enthousiast verslag had geschreven "De Wezens", kreeg ik van uitgeverij Overamstel de vraag of ik zin had om dat ook over "Het eeuwige leven" te doen. Het boek kreeg ik dus gratis, maar wat hier volgt is mijn eerlijke mening.

Matt Haig

En die is weer heel positief. Matt Haig is het soort schrijver waar ik me, met mijn simpele romannetjes, echt heel klein bij voel. De twee boeken die ik van hem gelezen hebben hadden allebei een briljante invalshoek.
In De Wezens was het een buitenaards wezen dat zich verwonderde over mensen en onze maatschappij. In Het eeuwige leven is de hoofdpersoon een man die "een aandoening" (zo drukt hij het zelf uit) heeft waardoor hij vergeleken met normale mensen vanaf zijn dertiende in één jaar maar vijftien jaar ouder wordt. Tom lijkt dus nog maar 41, maar is eigenlijk 439 jaar oud en weet bijna zeker dat hij de 900 wel zal halen.
Daarnaast is Matt Haig ook gewoon goed in schrijven. Zijn taalgebruik is aan de ene kant nuchter, helder en duidelijk, waardoor het boek gemakkelijk te lezen is. Aan de andere kant is de manier waarop hij de observaties van de hoofdpersoon en zijn gedachten beschrijft heel speciaal, bijna dichterlijk.

Het eeuwige leven

De titel suggereert dat Tom onsterfelijk is, maar dat is dus niet zo. Hij zal ook verouderen, met alle kwaaltjes die daarbij horen, en uiteindelijk sterven. De originele titel is "How to stop time" en die past eigenlijk beter bij het verhaal, maar ik zou daar zelf ook geen goedklinkende Nederlandse variatie op kunnen bedenken. Hoe stop je tijd/ hoe de tijd te stoppen/ Stop de tijd - het is het allemaal net niet. En dan past "Het eeuwige leven" misschien toch beter bij het boek, want hij leeft dan misschien niet voor altijd (want onze vertaling van eeuwig is), maar hij leeft wel eeuwen (terwijl wij decennia leven).

Hoe langer hoe beter?

Ik ben zelf net 47 en vind ouder worden vooral vervelend omdat ik nog zo veel wil doen. Ik heb meer plannen en ideeën dan ik in een normaal leven ooit zou kunnen uitvoeren en het idee dat de tijd begint te dringen (ik ben immers ruim over de helft) is niet altijd prettig. Je zou dus denken dat zo'n extra lang leven vooral heel fijn is, hoe langer, hoe beter zou ik denken. Maar dat valt volgens dit boek behoorlijk tegen.

Omdat het uiteindelijk altijd opvalt dat hij niet veroudert, moet Tom iedere acht jaar verhuizen en van identiteit veranderen. In onze tijd speelt de angst om als proefkonijn opgesloten en voor wetenschappelijk onderzoek gebruikt te worden. In zijn jeugd moest hij regelmatig vluchten voor heksenjagers, die aannamen dat er een pact met de duivel gesloten was om jong te blijven. Verliefd worden is een ramp, want hij wordt niet ouder, maar zijn geliefde natuurlijk wel. Als er kinderen zouden komen die wel normaal verouderen, zou Tom na een tijdje jonger lijken dan zijn eigen zoon of dochter. Dat is niet gemakkelijk om mee om te gaan en het maakt het nog lastiger om te zorgen dat de omgeving niet door krijgt dat er iets niet klopt.

Verhaallijnen

In het boek lopen verschillende verhaallijnen uit verschillende tijden door elkaar, maar dat is absoluut niet verwarrend of ingewikkeld. Haig schrijft zo goed dat zelfs die sprongen in de tijd heel natuurlijk overkomen. Ook heeft hij zich duidelijk verdiept in de details van de periodes waarover hij schrijft. De observaties van Tom over dingen die hetzelfde blijven en dingen die veranderen zijn heel geloofwaardig. En diepzinnig.

Mensen ervaren de immense grootte van de wereld of hun eigen nietigheid daarbinnen niet meer. Toen ik voor het eerst een wereldreis maakte, duurde die meer dan een jaar - op een boot vol mannen die geluk hadden als ze het overleefden. Nu ís die wereld er gewoon. Alles. Over een uur zit ik op een vlucht naar Sydney en tegen lunchtijd ben ik er. Ik word er claustrofobisch van, het is net of de wereld letterlijk krimpt, zoals een ballon die leegloopt.


Leven in het heden

Het plot bevat alle elementen die ervoor zorgen dat je graag wilt weten hoe het afloopt; twee liefdesgeschiedenissen, een verdwenen kind en een geheimzinnige organisatie. Toch is wat mij het meest bijbleef vooral de manier waarop Tom leeft. Of misschien kan ik beter zeggen zijn zoektocht naar de beste manier om met het leven en het verstrijken van tijd om te gaan. Want daarin is hij eigenlijk niet anders dan wij. Door zijn lange leven heeft hij meer zicht op de grote lijnen van de geschiedenis, maar voor zijn eigen leven geldt net zo goed als voor ons dat herinneringen uit het verleden en angst voor de toekomst ervoor zorgen dat je niet voldoende in het heden leeft. De dingen die Matt Haig (in de persoon van Tom) daarover zegt zijn bijna filosofisch.

Drie citaten die ik erg mooi vind:

En net als sterven maar een ogenblik vraagt, vraagt het maar een ogenblik om te leven. Je sluit gewoon je ogen en laat alle nutteloze angsten van je afglijden. En in die nieuwe gemoedstoetand, bevrijd van angst, vraag je jezelf dan: wie ben ik?

Wat we kennen heeft zijn tijd gehad en wat we niet kennen ligt in het verschiet - het verhaal eindigt en het verhaal begint, telkens opnieuw, terwijl we eeuwig in het heden bungelen. Er valt niets aan toe te voegen en toch is er altijd meer. Het leven stroomt over.

In de ogenblikken die barsten van het leven, duurt het heden eeuwig en ik weet dat er nog meer hedens zijn om te leven.


Kortom: absoluut weer een aanrader.

Ook lezen? Bij bol.com is het boek beschikbaar in paperback en e-book uitvoering. Als je een Kobo-plus abonnement hebt, kun je het binnen je abonnement downloaden.


(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

{creatief} Een mysterieus patroon

Waarschuwing: spoilers! Niet verder lezen als je van plan bent dit patroon (Addition by Substraction) als "mystery knit along" te maken. 

Een maand geleden vond ik op Ravelry een MKAL. Of eigenlijk zelfs een MMKAL.

Een wat?
Tja, Amerikaanse breisters zijn dol op afkortingen. MKAL staat voor Mystery Knit Along, wat betekent dat je met een hele groep hetzelfde patroon breit, maar niet weet wat precies (meestal krijg je steeds een stukje van het patroon). Die extra M staat voor Murder, want deze MKAL was gekoppeld aan een ouderwets detectiveverhaal.
En dat was (natuurlijk) wat me het meest aansprak.

Als voorbereiding kreeg je aanwijzingen voor het garen dat je moest kiezen (kleuren mocht je zelf weten, A en B effen en groot onderling contrast, D meerkleurig en passend bij A en B, C meerkleurig en totaal anders dan de rest). Dat maakte het voor mij al lastig, want mijn budget voor breigaren is minimaal en ik wilde zeker niet teveel geld steken in een project waarvan het enige dat ik wist was dat het een omslagdoek zou worden. En laat ik die nu eigenlijk nooit dragen...


Ik besloot dat zo'n MKAL vooral om het proces gaat en niet om het eindresultaat. Dus ging ik maar weer naar de Zeeman en koos vier kleuren acrylgaren voor een totaal prijs van nog geen 8 euro (uiteindelijk had ik net iets te weinig grijs en moest ik daarvoor een bol bijkopen).  Helaas was er weinig keus, maar ik deed het ermee. Drie van de vier kleuren zijn goed, de vierde (de bol die bovenop ligt) had iets meer mogen afsteken, maar ik ben nog steeds blij dat ik het op deze manier gedaan heb. Op het bijbehorende forum werd veel gepiekerd over het gebruik van dure wol voor een project waarvan je niet weet of je het eindresultaat wel mooi vindt. Er waren zelfs mensen die daarom maar gewoon besloten te wachten met breien tot ze het resultaat van anderen gezien hadden. Maar dan is de lol van het mystery gedeelte er wel af.

Ik had juist enorm veel plezier in de wekelijkse nieuwe delen (in totaal 6 delen, proloog, 4 delen en epiloog waarvan de proloog dus de inkooplijst bevatte). En nog meer plezier in het verhaal dat er eveneens in delen bij kwam. Als je het Engels én Engelse breitermen goed beheerst, is het sowieso een aanrader om te lezen, want het  zit vol woordgrapjes. Daarnaast waren de patronen ook nog eens representatief voor wat er in het verhaal gebeurde.

Deel 1 - strepen in allevier de kleuren, waarvan één kleur driehoekige strepen ("wedges") vormt, maar dat zie je niet goed omdat die kleur dus veel opvallender had moeten zijn.


Deel 2 - een "basket weave" effect met horizontale en verticale strepen in drie kleuren - één van de hoofdrolspelers was vermoord


Deel 3 -een illusie patroon in 2 kleuren - weer een moord.


Horizontale strepen van bovenaf en verticale strepen (bandensporen) vanuit een andere hoek.


Deel 4 was een heel speciaal open steekpatroon (inderdaad, nog maar één hoofdpersoon - plus de detective natuurlijk - over).


Voor de epiloog moest ik ruim twee meter (!) koord breien. Maar dat bleek eigenlijk best goed te doen, onder de parasol in de tuin.


Dat koord moest dan weer door de gaten in de langste rand geregen worden.



Het is een beetje lastig te zien, want dit had dus weer die kleur moeten zijn die beter afstak tegen de rest. Toch vind ik het eindresultaat juist heel mooi. Een afstekende kleur (die dan alleen aan de bovenrand en als driehoekige strepen ("wedges") in het eerste deel zichtbaar geweest zou zijn, zou het voor mij toch iets te opvallend en druk maken).



Het is wel een enorm grote omslagdoek geworden (maar dat ligt waarschijnlijk niet aan het ontwerp, ik heb de stekenverhouding simpelweg genegeerd).


Maar het is zeer zeker draagbaar (als het kouder is).


Ja, ik vond dit echt leuk om te doen. En ik ga dus zeker nog eens zo'n MKAL volgen.


(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...