Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Ademhaling

Hoewel ik dol ben op het hele eiland, is er één plekje op Curaçao waar ik het meest van hou. Watamula is niet gemakkelijk te bereiken. Je moet eerst hobbelen over een onverharde weg en dan lopen over oud koraal, wat scherp en onregelmatig is. Maar als je er eenmaal bent...
Een Curaçaoenaar zei het eens zo: "Hier ademt Korsou".  Zo klinkt het. Zo ziet het eruit (als je je het eiland voorstelt als een reusachtige walvis).
Ik ga zelf altijd net even rustiger ademen als ik hier ben.
Dat kan ik deze week wel gebruiken. Er naar toe gaan is geen optie (we zijn nog steeds in Nederland), vandaar drie foto's van mijn favoriete plek.
Even heel diep en rustig ademhalen...




Lees verder ...

{blogtips} Wat is het beste blogplatform?


Twijfels, twijfels, twijfels

Als je het internet moet geloven is het duidelijk. Populair en vooral rijk worden met je blog kan alleen als je Wordpress gebruikt. Dat is het enige professionele platform dat er is. Zeggen ze.
Ik geef toe, ik ben er ook door aan het twijfelen gebracht. In de afgelopen maanden heb ik van alles uitgeprobeerd. Uiteindelijk ben ik gewoon terug bij Blogger, waar ik in 2003 al een blog had.

Hoeveel blogplatforms zijn er?

Geen idee, eerlijk gezegd. Ik ken er maar een paar. Als je echt gedetailleerde informatie over álle mogelijkheden wilt, kun dat beter aan andere websites vragen. Als je zoekt op "best blogging platforms" krijg je allerlei artikelen met lange lijsten te zien. Maar voor je dat doet... blijf even hier lezen voor mijn conclusie.

Wat ik geprobeerd heb:

Medium: Vrij nieuw, heerlijk simpel en vooral gericht op tekst. Je hebt er wel je eigen blog, maar berichten komen ook in gedeelde (voor)pagina's terecht. Niet echt geschikt voor wat ik wil, maar ideaal als je vooral informatieve artikelen wilt schrijven.

Photoblog: perfect als je vooral foto's wilt delen en een leuke community van andere foto-enthousiastelingen. Ik vond het op zich wel leuk, maar wilde toch liever al mijn bezigheden bij elkaar.

Joomla: het programma is gratis, maar je hebt wel een (betaalde) webhost nodig. Het is op zich een mooi programma, maar behoorlijk ingewikkeld om mee te werken.

Squarespace: ziet er prachtig uit en is in verhouding niet duur. Maar bij mij werkt de website bij het testen al niet goed. Alles ging zo verschrikkelijk langzaam dat het niet leuk was om een blog op te zetten.

Typepad: hier heb ik een paar maanden al mijn blogs gehad. Ik vind Typepad één van de betere betaalde mogelijkheden, maar ik had de laatste tijd vaak moeite met inloggen. De site lag er regelmatig uit. Bovendien kun je met de goedkoopste optie niet echt veel met je website doen en gaat de prijs hard omhoog als je meer wilt.

Wordpress.com: is een uitgeklede, online versie van Wordpress. Hier kun je gratis beginnen, maar dan staan er wel advertenties (waar je zelf niets aan verdient en waar je zelf geen invloed op hebt) op je blog. Die kun je voor een klein bedrag per maand weghalen en dan heb je een leuk blog waar je best veel mee kunt. Tegen betaling kun je ook een domeinnaam koppelen. Als je gebruik wilt maken van alle speciale toeters en bellen waar veel bloggers zo hoog van opgeven, moet je een duurder pakket kopen. En dat is dan ongeveer net zo duur als een webhost zoeken en het programma Wordpress downloaden.

Wordpress.org: ook een gratis programma, waarvoor je een (betaalde) webhost nodig hebt. Dat hoeft niet duur te zijn. Bij Bluehost begin je (voor de goedkoopste versie - die goed genoeg is voor een niet al te groot blog) met $ 2,95 per maand en na een jaar wordt dat $ 7,99. Bovendien krijg je er een gratis .com domein bij. Als je blog enorm groot wordt is upgraden naar een account met meer opslag, bandbreedte en mogelijkheden heel eenvoudig.
Het programma is eenvoudiger dan Joomla, maar op sommige punten best ingewikkeld. Er zijn enorm veel uitbreidingen voor te vinden en dat is zeker een reden om Wordpress te overwegen.

Blogger: een online CMS, je hebt dus geen host nodig. Je kunt via blogger een domein kopen of heel eenvoudig een domein dat je ergens anders gekocht hebt koppelen. Vrij eenvoudig in het gebruik als je alleen de standaardlayouts gebruikt, maar ook heel veel vrijheid om de HTML en de css aan te passen. Bovendien gratis. Altijd. Ik heb weleens paniekerige verhalen gehoord van mensen die moeten betalen voor hun foto-opslag van hun blog, maar als je zoals ik verkleinde foto's plaatst (handig tooltje kun je hier downloaden) heb je nergens last van. Ik heb twee heel grote blogs op blogger staan en betaal niets.
Het enige grote nadeel van Blogger vind ik het "bewijs dat je geen robot bent"-gedoe bij de reacties. Ik heb toch altijd het idee dat ik daardoor reacties misloop. Maar ik ben aan het testdraaien met IntenseDebate en daarmee zou iedereen moeten kunnen reageren met enkel naam en e-mailadres.

Wordpress of Blogger?

Iedereen zegt dat je Wordpress moet gebruiken

Klopt. Als je zoekt met de vraag "Wordpress of Blogger?" zul je bijna alleen maar voorkeuren voor Wordpress tegenkomen. Blogger zou onprofessioneel en gebruiksonvriendelijk zijn en te weinig mogelijkheden hebben.
Tja. Ik geef toe dat er voor Wordpress uitbreidingen te vinden zijn die er voor Blogger niet zijn. Maar in de praktijk vraag ik me af of die uitbreidingen allemaal wel zo handig zijn. Ik ben persoonlijk bijvoorbeeld helemaal geen fan van de pop-upschermpjes die al die blogs hebben. Ben je net een interessant artikel aan het lezen, gaan ze weer zeuren of je hun nieuwsbrief wilt ontvangen... Wat me wel aan het twijfelen bracht is de SEO-tool en de mogelijkheid om een webshop te koppelen. Dat zou me dus nog terug kunnen brengen naar Wordpress.

Reclameweerbaar?

Maar...
Ken je de term "reclameweerbaarheid"? Veel van die zogenaamde adviezen zijn doodgewoon sluikreclame. Ik was er ook vatbaar voor, hoor. Ik heb een tijdje gedacht dat de enige juiste manier om verder te komen met mijn blog een overstap naar Wordpress was. Maar na een tijdje begon ik te beseffen dat al die mensen die zo hard roepen dat Wordpress de enige goede professionele keuze is, hun geld verdienen met affiliatelinks naar webhosting bedrijven (meestal Bluehost*) of makers van betaalde uitbreidingen. Bovendien heb je toch wel wat uitleg nodig om een mooie website te maken, waar ze je dan graag (tegen betaling) mee helpen. Of ze verkopen blogdesigns (want de gratis designs zouden ook al niet professioneel zijn).  In ieder geval hebben ze er zelf belang bij dat jij voor Wordpress kiest. Geen betrouwbare informatie dus.

Blogger is van Google

Ja, en dat is volgens mij juist een voordeel. Blogger zorgt zelf voor een aantal basisdingen waardoor je gemakkelijker gevonden wordt. Bovendien staat je blog (neem ik aan) op een van de vele, goed beveiligde en zeer uitgebreide Googleservers. Weinig kans dus dat er iets fout gaat. Dat Google je blog gebruikt om gegevens te verzamelen lijkt me logisch. Bij een gratis product kun je dat verwachten en bij Google (van origine toch een zoekmachine) is het geen verrassing.

Ik lees regelmatig dat mensen Google als eng en fout beschouwen. Oké, helemaal perfect zijn ze niet en ik zou willen dat er een betere oplossing was. Maar ik denk dat je - zeker als je graag iets zou willen verdienen met je blog -  bijna niet zonder Google kunt. Google Ads is vaak een van de eerste dingen waar mensen iets mee verdienen (ik twijfel nog steeds - daarom heb ik het nog niet), en de meeste bloggers maken gebruik van Google Analytics voor hun statistieken (dat vragen adverteerders ook vaak), dus een Google account heb je sowieso nodig.
En dan heb ik het nog niet over het feit dat er nog steeds een meerderheid is die telefoons heeft met Android (van Google) en Google Calender. Het is maar waar je een probleem van maakt ;-)
(Dezelfde mensen die echt een probleem maken van Google en er dus ook echt niets mee doen zitten overigens meestal wel op Facebook, WhatsApp en Instagram en dáár snap ik dan weer niets van, want ik vind persoonlijk Facebook veel enger - maar dat heb ik in een ander artikel al beschreven)

Welk platform voor een succesvol blog?

Volgens mij is er geen goed antwoord op deze vraag. Ik denk dat het succes van een blog afhangt van wat erop staat, van hoe goed je gevonden wordt , van hoe je jezelf promoot en van een flinke dosis geluk. Niet van een platform. Ik ken meerdere succesvolle blogs die draaien op Blogger, Typepad of andere platforms die volgens de zogenaamde blog-goeroe's niet professioneel zijn. Aan de andere kant zie ik zeer zeker de voordelen van Wordpress wel in en ik zeg ook niet dat ik nooit zal overstappen.

Mijn advies:

Als je een nieuw blog wilt beginnen kun je ervoor kiezen direct wat geld uit te geven en voor de combinatie Bluehost/Wordpress te kiezen. Dat kost je in het eerste jaar minimaal $ 35, ongeveer 30 euro, daarna meer dan het dubbele ($ 7,99 per maand). Het voordeel is wel dat je dan niet meer hoeft te verhuizen als je toch meer mogelijkheden wilt dan Blogger kan bieden. Maar als je geen budget hebt is Blogger een prima alternatief.

Als je al een (Blogger)blog hebt, je aan het verdiepen bent in mogelijkheden om er meer mee te doen en nu heftig aan het twijfelen bent, is mijn belangrijkste advies: laat je niet gek maken.
Overstappen naar Wordpress is natuurlijk altijd een mogelijkheid en kan voordelen hebben. Maar als je nu via een blogspotadres een kleine, maar trouwe groep lezers hebt, moet je wel voorzichtig zijn. Kijk goed in je statistieken hoe mensen je vinden voor je overstapt. Automatisch doorverwijzen vanaf je blogspotadres kan niet en verhuisberichten plaatsen werkte bij mij maar matig. Ik had tijdens mijn tijdelijke verblijf op een ander blogplatform nauwelijks lezers meer (dat was voor mij de belangrijkste reden om terug te gaan naar Blogger). Een domeinnaam koppelen aan je Bloggerblog is overigens geen probleem, je oude blogspot adres wordt dan automatisch doorgestuurd.

Uiteindelijk gaat het niet om de toeters en bellen van je platform. Daar merken je lezers echt niet veel van.

Veel belangrijker:

- Richt je op de inhoud van je blog.
- Zorg dat het er prettig en verzorgd uitziet en goed te lezen is.
- Let op de SEO (de truukjes die ervoor zorgen dat je blog in zoekmachines te vinden is - iets waar ik me nog in moet verdiepen).
- Zoek naar manieren om je blog te promoten en meer lezers te trekken.

Dat werkt beter dan geld en energie besteden aan het vinden van het "ideale" platform.

* open kaart: in het kader van "waarom zou een ander er wel geld mee verdienen en ik niet" zijn ook mijn links naar Bluehost affiliate links.
Als je via deze link een account opent, betaal jij niets extra, maar ik krijg een klein bedrag als beloning voor het doorverwijzen. Zie mijn pagina over dit blog en privacy voor meer informatie.

Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 17 - nog meer gestreepte restjes




En nog meer strepen. Ik ben nu eenmaal erg van  de restverwerking...
Garen: Tweed van Zeeman in grijs en wit, 78 steken op naald 4.

Ik loop een beetje achter met mijn "muts per week" project. Vooral met posten overigens. Vorige week was week 20 en ik heb er nu 20 gemaakt, dus dat klopt precies. Ik zou er natuurlijk gewoon vier tegelijk kunnen laten zien zodat ik weer bij ben, maar ik ben bang dat ik dan straks een paar weken helemaal niets heb voor de creatieve stukjes op maandag. Want het mutsen breien schiet er een beetje bij in de laatste tijd.
Ik liep eigenlijk heel erg voor, muts 20 breide ik al in april. Maar ik ben nu eenmaal iemand die het liefst maar aan één project tegelijk werkt. En dus maakte ik eerst mijn vest af en ben ik nu met iets anders bezig dat veel meer tijd kost dan ik hoopte (daarover later meer).
Maar zodra dat ene project af is (nog een week, mischien twee) ga ik weer even alleen maar mutsen breien. Heel veel mutsen. Want om eerlijk te zijn mis ik het best wel.
Lees verder ...

47 - veel kaarsjes en andere feiten



Bij gebrek aan inspiratie voor een degelijke blogpost, besloot ik eens te googlen op het getal 47. Dat is namelijk sinds vandaag mijn antwoord op de vraag "hoe oud ben je?" Het is in ieder geval zeker dat het véél kaarsjes zouden zijn als ik aan verjaardagstaart deed...
Ik vind het eigenlijk een beetje een rare leeftijd. Het komt toch wel aardig dicht bij de vijftig nu. Jong ben ik niet meer, oud ook nog niet echt. Ze noemen het niet voor niets "van middelbare leeftijd", denk ik.

Als ik er als kind over nadacht dat ik deze leeftijd zou hebben (meestal skipte ik van 40 naar 50) nam ik aan dat ik dan oud en wijs zou zijn. Dat laatste valt tegen ;-)

Al ben ik dan weer wel wijs genoeg om:
1. me niet te schamen voor mijn leeftijd,
2. te beseffen dat het gewoon fijn is dat ik er nog ben en
3. mezelf een vrije dag cadeau te geven, waarin ik van alles mág (zoals een blogpost schrijven over het getal 47), maar niets móét (werk kan best een dagje wachten en als ik geen zin heb om te koken laat ik iets bezorgen)

Op Wikipedia vond ik wat interessante feitjes over het getal 47. Dat het een priemgetal (alleen deelbaar door zichzelf en 1) is had ik vannacht zelf al bedacht. Het is ook een veilig priemgetal. Niet dat ik zomaar wist wat dat betekende, maar ik heb het even opgezocht. Iets is een veilig priemgetal als dit priemgetal de uitkomst is van 2p+1, oftewel als je een priemgetal vermenigvuldigd met 2 en er 1 bij optelt. In dit geval is 47 dus de uitkomst van 2 maal 23 plus 1.

47 is het atoomgetal van het element zilver. Dat past dan wel weer bij deze leeftijd. Mjin zilveren haren heb ik net weer bruin laten verven, maar ze zijn er wel degelijk.

47 is het nummer van het Franse departement Lot-et-Garonne. Dat is zo'n beetje het enige stukje Frankrijk waar wij goede herinneringen aan hebben. We hebben er een aantal vakanties doorgebracht in het chambre d'hote van vrienden van ons.

Dat 47 het aantal wonderen is uitgevoerd door Jezus zoals opgenomen in het Nieuwe Testament, ga ik maar niet natellen, maar volgens deze website zijn het er meer .

Wat ik wel heb nagezocht en waar ik eigenlijk wel vrolijk van werd, was een linkje onderaan de Wikipediapagina. Bij de externe links stond namelijk: Het voorkomen van '47' in Star Trek
Dat trok mijn aandacht, want een beetje een Trekkie ben ik wel. Maar dit wist ik nog niet.


47 schijnt een soort inside joke te zijn van de school (Pomona College) van een van de schrijvers van de serie. Hij verwerkte het in een aantal afleveringen en daarna namen andere schrijvers het over. Het getal komt in enorm veel afleveringen voor. Dat was me dus nooit opgevallen, maar dat ligt aan mij, want er is zelfs een complete website over het verschijnsel 47 in Star Trek.

Misschien is het toch wel een leuke leeftijd ;-)
Lees verder ...

{creatief} Ik verzon een vest

Oeps. Het was niet de bedoeling om bijna twee weken niet te bloggen. Maar ik had juist besloten dat ik in mei wilde proberen wat meer "in-the-moment" te bloggen en had dus niet - zoals de maanden hiervoor -  al van alles klaar staan. En toen kreeg ik oorontsteking en kon ik me simpelweg niet lang genoeg concentreren om ook maar iets te schrijven.
Bovendien moest alle energie die ik op kon brengen naar een grote redactieopdracht (een complete roman).Vandaar. Les geleerd, toch maar weer vooruitwerken. Of leren loslaten en accepteren dat mijn blog soms even stil ligt, dat kan ook.

Nou ja,. Genoeg gezeurd. Het voordeel van te ziek zijn om te werken of veel in het huishouden te doen (want mijn hoofd bewegen deed pijn) is dat er meer tijd overblijft om te handwerken. En dus maakte ik de afgelopen twee weken eindelijk mijn vest af. Hoewel, eindelijk? Eigenlijk deed ik er helemaal niet zo lang over, een kleine maand. Maar het was een project dat al minstens een jaar in mijn hoofd zat.



Het vest dat ik jaren geleden breide van wol die ik voor mijn verjaardag had gekregen, was al een tijdje veel te wijd. Ik had destijds bedacht dat ik het, als ik afviel, met een riempje kon dragen, maar dat viel tegen. Het zat gewoon niet lekker. En daardoor droeg ik het steeds minder.
Nu ben ik normaal niet zo moeilijk. Er zijn zakken vol te grote kleding naar de kringloop gegaan. Maar dit vond ik toch zonde. Het was dure wol en dat was te zien ook, want na drie jaar intensief dragen was het garen nog steeds heel mooi. Dus haalde ik het vest eind vorig jaar uit. En bleef toen maanden nadenken en patronen bekijken op zoek naar het ideale vest. Wat ik dus niet kon vinden.

En daarom besloot ik het zelf maar te verzinnen, want ik had wel min of meer in mijn hoofd hoe het eruit moest gaan zien.
Het kantpatroontje komt uit een oud boekje, de manier waarop de mouwen en het lijfje samenkomen in een ronde schouderpartij wordt beschreven in Knitting without tears van Elizabeth Zimmermann, mijn favoriete breiboek. Het bevat namelijk geen patronen, maar uitleg over hoe je zelf (goed passende) kledingstukken kunt maken. Zij beschrijft een trui, ik heb het idee omgezet in een vest.

Ik ben blij met het resultaat en het zit niet alleen als gegoten, maar het zit ook erg lekker (dat vind ik eigenlijk belangrijker voor een vest). Ik heb het sinds ik het af had al heel wat gedragen. Op naar nog (minstens) drie jaar draagplezier!


(deze post bevat één of meerdere affiliatelinks, kijk hier voor meer informatie daarover)
Lees verder ...

Koningsdag in Gouda




Eigenlijk zouden we gaan klussen. Maar we waren allebei niet helemaal in topconditie. En dus besloten we na een ochtendje luieren toch nog even op de vrijmarkt aan Het Raam te gaan kijken en daarna nog even richting Markt te wandelen.
Ik heb er maar tien jaar gewoond en woon nu al bijna twintig jaar in een andere plaats. En toch blijft het als voelen als "thuis"...
Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 16 - strepen



Wat kan ik over deze muts zeggen? Niet veel, eigenlijk. Ik verwerkte de restanten van drie andere mutsen in een streeppatroon. Het garen is Zeeman Tweed, ik zette 80 steken op met naald 4 en wisselde van kleur als ik er zin in had.
Lees verder ...

Haast


Voor me telde een oude man zorgvuldig een handvol kleingeld uit om zijn boodschappen te betalen. Hij raakte in de war, begon opnieuw, kreeg hulp van zijn ook al niet piepjonge dochter en raakte nog meer in de war. De cassière sprong bij en uiteindelijk klopte het bedrag. En toen moesten al die muntjes nog een keer zorgvuldig gesorteerd en in het juiste vakje van de kassalade gedaan worden. Terwijl ze vijfenveertig centen (die hebben ze nog op Curaçao) natelde, keek de cassière verontschuldigend op. "Sorry, heel even nog."
Ik glimlachte. "Doe rustig aan, ik heb geen haast."
Dat verbaasde haar zichtbaar Vermaakt constateerde ik dat ik hier even duidelijk op mijn huidskleur in een hokje geplaatst werd. Helaas vergeten veel Nederlanders hun haastige gedrag thuis te laten als ze naar Curacao reizen.
"Geen haast is goed. Veel mensen worden ongeduldig",  zei ze.
"Ik ga nooit met haast boodschappen doen", antwoordde ik naar waarheid. "Dat geeft veel te veel stress. Ik ben ermee gestopt."
Waarop zij verzuchtte dat ze wou dat iedereen er zo over dacht.

Ja, dat zou ik ook wel willen. Ik las ergens dat ze bij Albert Heijn een proef zijn begonnen met een kassa waar je een praatje kunt maken met de cassière. Dat lijkt me geweldig. Ik vind de sfeer in de meeste supermarkten (vooral bij de AH in de Vinexwijk hier vlakbij) echt rampzalig. Het maakt niet uit hoe laat het is, iedereen had allang ergens anders moeten zijn. En die stress voel je gewoon hangen.

Ik moet toegeven dat ik jaren geleden ook na mijn werk - of nog erger, tijdens mijn lunchpauze -  even snel een supermarkt in sprong en dan ook stond te trappelen van ongeduld bij de kassa. Maar zoals ik al tegen mijn Curaçaose cassière zei, daar ben ik meegestopt. Ik neem tegenwoordig altijd ruim de tijd om boodschappen te doen, zelfs als ik het druk heb. Ik ga er van te voren al vanuit dat het wel even duurt en vind het dus ook niet erg om wat langer in de rij bij de kassa te staan. Meestal laat ik zelfs minstens één persoon met een klein beetje boodschappen voorgaan. Dan heb ik meteen mijn goede daad voor de week ook weer gedaan. Meer dan drie laat ik er niet voorgaan trouwens. Die regel heb ik ingesteld na een heel rare ochtend. Mensen bleven vragen of ze dan ook even voor mochten. En ik blééf de achterste van de rij. Je moet ergens een grens trekken. Maar als er een nieuwe kassa opengaat, blijf ik staan waar ik sta en zie ik wel wanneer ik aan de beurt ben.

Ik kan me er ook niet echt druk om maken als de mensen achter me hoorbaar zuchten omdat ik in hun ogen niet hard genoeg opschiet met inpakken of kleingeld uittellen. Ik doe het zo snel als ik kan. Meestel is dat best snel, maar af en toe door opspelende rugklachten of artritis in mijn handen wat langzamer. Daar kan ik dan ook even niets aan doen.

Voor je nu denkt dat ik echt een toonbeeld van rust ben, moet ik toegeven dat ik deze rust alleen maar kan opbrengen tijdens mijn eigen boodschappenrondje. Als ik met echtgenoot in de rij sta bij de bouwmarkt ben ik wél gestresst. Kan ik me vreselijk opwinden over mensen die achter in de rij stonden en ineens doen alsof ze "de eerstvolgende" zijn. Maak ik me druk om gezeur over niet kloppende prijzen, sta ik te zuchten als iemand moeilijk doet met pasjes die niet werken en voel ik me enorm opgelaten als wij (alweer) een pvc-bochtje zonder prijs hebben meegenomen.
En laten we het over stress in het verkeer maar helemaal niet hebben. Af en toe heb ik de neiging om mijn tanden in mijn stuur te zetten. En het is maar goed dat we sinds kort een andere auto hebben, waarvan ik nog niet weet waar precies de toeter zit.

Ooit, als ik oud (nog ouder) en wijs (ha!) ben, hoop ik altijd en overal de rust zelve te zijn. Het is een mooi streven. Dat wel. Maar ik heb nog veel te leren...
Lees verder ...

{huishoudelijk} Waarom ik geen weekmenu maak (+ tips om minder vaak boodschappen te hoeven doen)



Ik maak nooit weekmenus. Omdat ik altijd tegendraads ben? Ja, dat ook. Als ik op het hele internet lees dat iets moet, ben ik geneigd het juist niet te doen. ;-)
Maar wat weekmenus betreft was ik al afgehaakt voor het hele internet het ontdekte. Het leek mij ook ideaal, dat moet ik toegeven. Precies weten wat je aan boodschappen moet halen, niet hoeven piekeren over wat je moet eten, goedkoper uitzijn, maar eens per week boodschappen doen, meer afwisseling enzovoorts.

Waarom geen weekmenu?

- ik hou niet zo van regeltjes en voorgeschreven dingen. Met een weekmenu voelde ik me te erg vastliggen. Ik werd er gestressd van. Vandaag moeten we macaroni eten, want dat staat op de planning, ook al heb ik zin in hutspot. Nee, niets voor mij.
- het werd (ik heb het twee weken geprobeerd) al snel een irritatiefactor tussen echtgenoot en mij. Want hij wil best af en toe koken, maar dat doet hij alleen als hij er zin in heeft en dan kookt hij ook het liefst nog waar hij zin in heeft. En hij heeft de neiging om van alles een beetje te gebruiken. Dat worden heerlijke gerechten, maar het werkt niet als je alles zorgvuldig gepland hebt.
- ik hou niet van recepten. Ik gebruik ze als inspiratie, maar niet als leidraad. Ik wilde heel graag net zo zijn als mijn grote voorbeelden en met stapels kookboeken bepalen wat we die week gingen eten, maar ik werd er alleen maar chagrijnig van.
- als je van te voren bepaald wat je gaat maken, hou je geen rekening met aanbiedingen en seizoensgroenten. Tenzij je naast al die kookboeken ook nog alle folders en lijstjes met wat er wanneer verkrijgbaar is gebruikt om dat weekmenu op te zetten. Maar:
- dat kost tijd. En energie (voor mij begint het op die manier op administratie te lijken). En die steek ik liever ergens anders in
- paniek in de supermarkt: dat éne ingrediënt dat je écht nodig hebt voor het recept van dinsdag is op. Wat nu? Zoeken in andere supermarkten, nieuw recept uit moeten zoeken... allemaal gedoe.

Maar 1 keer per week boodschappen doen

Het weekmenu wordt vooral gepromoot als manier om minder vaak boodschappen te hoeven doen en dus goedkoper uit te zijn. Ik haal maar eens in de week boodschappen. Zonder weekmenu. Hoe ik dat doe?
Er zijn drie dingen voor nodig:

- basisboodschappenlijst
hierop staan alle dingen die ik het hele jaar door op voorraad houdt of iedere week nodig heb. Ik heb ze gesorteerd staan per winkel (ik doe het grootste deel van de boodschappen bij de Lidl en de rest bij de AH) en min of meer op looproute. Denk aan blikjes tomatensaus, rijst enzovoorts, maar ook verse producten zoals brood en eieren. Voor ik weg ga kijk ik met die lijst in mijn handen de kasten en de koelkast na om te zien wat er op is.

- inzicht in wat ik normaal gesproken gebruik in een week gecombineerd met inzicht in hoe de week eruit gaat zien.
wij eten drie keer per week iets met rijst (meestal wokgroente) en drie keer aardappels/groente/vlees. Dat houdt dus in dat ik drie keer "grote groente" koop (bloemkool, boontjes etc.) en een selectie groenten die ik kan wokken of roerbakken (champignons, uien, paprika, courgette, witlof, prei etc.). Voor vlees geldt hetzelfde: drie keer een "stuk" vlees, drie keer iets wat geroerbakt kan worden (gehakt, kip, spekjes).
Ik koop expres maar voor zes dagen, omdat we meestal toch eens per week buiten de deur (bij familie of restaurant/snackbar) eten. Mocht dat niet zo zijn, dan is er altijd wel iets te combineren met mijn vaste voorraad. Ik heb meestal ook twee zakken voorgesneden groente in de vriezer liggen, die ik gebruik als ik geen tijd of zin heb, maar ook als we onverhoopt toch thuis eten of extra eters hadden.
Als ik van te voren weet dat ik gasten krijg koop ik extra en als ik weet dat ik meer dagen ergens anders eet, koop ik voor minder dagen in (dat lijkt me logisch, maar ik zet het er toch maar even bij).

- inzicht in overschotten van vorige week
zeker nu we maar met zijn tweeën zijn blijft er weleens iets liggen van de week ervoor. Soms in de vriezer (ik deel zakken boerenkool in tweeën bijvoorbeeld), soms in de koelkast (spruitjes zijn vrij lang houdbaar). Ook de wokbare groente gaat niet altijd in een week helemaal op. Bij Lidl koop je vlees in pakketjes van vier stuks en daarvan komt vaak ook de helft in de vriezer terecht. Op mijn lijstje staat dus uiteindelijk voor hoeveel dagen ik groente en vlees moet kopen en wat ik bij moet vullen aan roerbaketen. Op die manier kan ik dus inspringen op aanbod en aanbiedingen, zonder van te voren alle folders te moeten uitpluizen.

Afwisseling in je maaltijden

Ja, maar eet je dan niet voortdurend dezelfde dingen? Die vraag kun je verwachten (want dat is een ander argument om een weekmenu te maken). Maar ik heb daar geen last van. Ik schrijf 's avonds in mijn agenda wat we die dag gegeten hebben. Op die manier weet ik dus wanneer we iets voor het laatst aten. Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar gemiddeld komen de meeste gerechten eens per twee á drie weken terug, afhankelijk van wat het precies is. Bovendien varieert wat we eten ook nog met de seizoenen. Stamppot in de winter, rauwkost in de zomer. Verder kun je prima variëren met de manier waarop je dingen klaar maakt of met combinaties van verschillende soorten groente en vlees (met een zak spruitjes doen we twee keer, maar je kunt ze eten met gekookte aardappelen, met gebakken aardappelen, in een roerbakschotel of als stamppot).
Af en toe laat ik me inspireren door een recept wat ik op het internet of in een tijdschrift gezien heb, maar alleen als je daarvoor geen enorme lijst met ingrediënten die ik verder nooit gebruik hoeft in te slaan. Meestal zijn het de combinaties die ik onthoud en op mijn eigen manier gebruik (soep met chorizoworst, zoete aardappel en mais bijvoorbeeld).

Voor mij werkt dit ideaal. Met wat kleine aanpassingen (vanwege nauwelijks vriesruimte, andere producten in de winkel en vaker buiten de deur eten) werkte het op Curaçao net zo goed. Voor mij geen weekmenu dus.

Maak jij een weekmenu? Of doe je meerdere keren per week boodschappen?

Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 15 - Bobbeltop 2.0



Ik zat zonder inspiratie en besloot mijn eigen patroon nog maar eens te maken. Omdat ik niet de beschikking over een printer had, gebruikte ik mijn (nogal slordige) notitieboekje. En blijkbaar heb ik verkeerd gekeken, want inplaats van 1 recht, 1 averecht, ben ik 2 recht, 2 averecht gaan breien, terwijl het er toch echt goed staat.
Niet dat het erg is. Ik vind het eindresultaat eigenlijk ook wel leuk. Misschien binnenkort een 2.0 versie van het patroon uitwerken?
Lees verder ...