Geertrude Verweij - romans, verhalen, columns - zakelijke teksten - redactie - hulp & advies

Romantisch verhaal :: Strategie (Slot)


Toen hij er om half zeven nog niet was, begon ik te twijfelen. Ik was inmiddels aan mijn vierde kop koffie begonnen en dat hielp ook niet echt om rustig te worden, maar waarom was hij er nog steeds niet? Had ik hem verkeerd begrepen? Nee, hij was duidelijk genoeg geweest.
'Wacht op me, ik kom echt.' Maar anderhalf uur om dingen af te ronden? Overwerk was bij ons bedrijf vrij normaal, maar niet op vrijdagavond. Ik had mezelf strategisch op een tafeltje bij het raam geïnstalleerd, maar dat hielp niet echt. Ik kon de voordeur zien, maar de meeste werknemers, inclusief Mark, hadden hun auto op het parkeerterrein achter het pand staan en gebruikten dus de achterdeur als ze weggingen. Ik had dus geen idee of hij al weg was of niet. Er brandde nog licht in het gebouw, maar op vrijdag waren de schoonmakers er, dus dat was ook geen indicatie.
Ik keek nog maar eens op mijn horloge. Vijf over half zeven. Als hij er om zeven uur nog niet was, ging ik naar huis, besloot ik.
Om vijf over zeven bestelde ik een portie patat en een glas water. De koffie kwam mijn neus uit, maar ik had honger, dus kon ik net zo goed hier een hapje eten. Als ik mijn eten ophad zou ik echt naar huis gaan, hield ik mezelf voor.
Het was kwart voor acht toen ik het laatste, inmiddels koude, patatje in mijn mond stopte. Ik had zo langzaam mogelijk gegeten, maar nu had ik geen enkele reden meer om te blijven, dus wenkte ik de serveerster en rekende af. Ik stond net mijn jas aan te trekken toen ik een hand op mijn schouder voelde.
'Niet weggaan. Ik ben er. De directie wilde nog van alles met me bespreken en... Nou ja, dat doet er niet toe.'
Voor ik de kans kreeg om iets terug te zeggen, boog hij zich naar me toe en kuste me. Eindelijk. Toen ik niet tegenstribbelde (integendeel!) verdiepte zijn kus zich en... nou ja, het duurde een heerlijke eeuwigheid. En eigenlijk had het nog langer kunnen duren, maar de mensen aan het tafeltje naast ons begonnen nadrukkelijk te kuchen.
Mark lachte. 'Misschien moeten we een ander plekje zoeken om te praten.'
'Praten noemen ze dat,' snoof de man naast ons, maar zijn vrouw knipoogde naar me.
'Ik wens jullie veel geluk samen,' zei ze vriendelijk.
'Dank u wel,' antwoordde Mark met een stralende glimlach.
Hand in hand verlieten we het cafeetje. 'Waar gaan we naartoe?' vroeg ik.
'Geen idee. Ergens waar we alleen kunnen zijn. Ik kan je helaas niet bij mij thuis uitnodigen. Ik deel nog steeds een flat met mijn broer en zijn vriendin is er vanavond.'
'We kunnen naar mijn huis gaan.'

Ik ben altijd voorzichtig geweest met mannen, maar met Mark voelde het gewoon goed. Alles viel op zijn plaats. Dus bleef hij de hele nacht. Beetje snel? Vast wel. Maar het klopte. En we hadden allebei al lang genoeg gewacht.
Vanaf dat moment was hij meer bij mij dan in zijn eigen huis. We brachten bijna alle avonden samen door. Knuffelend en vrijend, maar ook pratend over allerlei onderwerpen. Want ook op dat gebied klikte het nog altijd prima tussen ons.
Er was maar één ding waar ik niet met hem over kon praten. Maar dat begon me na een tijdje toch dwars te zitten, dus toen we drie maanden samen waren begon ik er heel voorzichtig over.
'Je moet de groeten hebben van Leonie.'
'O, doe haar de groeten terug. Aardige meid. Hoe gaat het nu tussen haar en Tim?'
'Het is weer aan. Ik hoop deze keer voorgoed, maar dat weet je bij hen nooit. Ze flapte er vanochtend al uit dat ze het ook wel prettig vond toen het uit was. Lekker rustig haar eigen dingen doen. Ze voegde eraan toe dat ze echt wel van hem hield, maar dat soort dingen moet ze niet zeggen waar hij bij is, lijkt mij.'
'Nee, zoiets steekt. Dat is dus wachten op problemen, want als Leonie iets niet kan, dan is het haar mond dichthouden.'
Ik trok verbaasd mijn wenkbrauwen op. 'Wacht even...Wist je dat?'
'Natuurlijk. Ik ken jullie toch al anderhalf jaar?'
'Maar... je hebt haar in het diepste geheim verteld dat je verliefd op me was. Gedreigd met zware consequenties als ze het aan iemand zou vertellen.'
Hij grinnikte een beetje verlegen. 'Tja. Dat was strategie.'
'Strategie?'
'Ja. Ik durfde niet ronduit tegen je te zeggen wat ik voor je voelde. Ten eerste omdat ik bang was dat je me af zou wijzen en ten tweede omdat ik je leidinggevende was. Dat had allerlei problemen kunnen veroorzaken.'
'Dat is waar. Maar...'
'Omdat ik wist dat ik binnen afzienbare tijd weg zou gaan, wilde ik er toch op de een of andere manier achter komen of jij ook iets voor mij voelde. Ik had wel signalen opgevangen, maar die waren niet helemaal duidelijk. Dus vertelde ik Leonie in het diepste geheim dat ik verliefd op je was. Dan wist ik zeker dat het bij jou terecht zou komen en kon ik zien hoe je reageerde.'
Ik keek hem verbaasd aan. 'Je wist dat ze het door ging vertellen? Dus... O, ik snap het. Wat slim. Maar ook doortrapt en gemeen. Wat zul je gelachen hebben om mijn reacties. Ik heb in die paar dagen echt de gekste dingen uitgehaald.'
'Nee, ik heb niet gelachen. Ik had medelijden met je, maar ik was er ook erg blij mee. Want dat maakte me duidelijk dat ik je in ieder geval niet onverschillig liet. En daarom durfde ik die laatste avond door te zetten. Mijn strategie werkte. En ik heb er geen spijt van, want anders je had me laten gaan zonder een woord te zeggen. Of niet soms?'
'Dat weet ik niet. Ik ben bang van wel. Maar ik voel me wel een heel klein beetje...'
'Erin geluisd?'
'Zoiets ja.'
'Dat was niet de bedoeling. Ik zal het nooit meer doen.' Hij kuste me. 'Ik heb nog overwogen om Leonie in het diepste geheim te vertellen dat ik een ring voor je wilde gaan kopen maar...'
Ik maakte me los uit zijn omhelzing en vroeg: 'Wat zei je daar?'
Mark grinnikte en haalde een doosje uit zijn zak. 'Geen strategie deze keer. Ik ga dit rechtstreeks aan jou vragen. Want ik durf er nu wel vanuit te gaan dat jij hetzelfde voelt als ik. Ik wil met jou in hetzelfde huis wonen, ik wil met jou een gezin en ik wil de rest van mijn leven bij jou horen. Wil je met me trouwen?'

Moet ik nog vertellen wat mijn antwoord was? Voor de volledigheid dan maar? Natuurlijk was het ja. Volmondig ja. Maar ik liet hem wel heel even op het antwoord wachten. Net lang genoeg om hem te zien verbleken van spanning, zodat ik heel zeker wist dat hij het echt wilde en niet alleen maar mooie woorden sprak.
Misschien een beetje gemeen van me. Maar ik noem het strategie.



:: :: :: :: :: 



deel 1 staat hier, deel 2 staat hier, deel 3 staat hier

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
Als je voor 14 maart lid wordt, stuur ik je de laatste nieuwsbrief, met de link naar dit verhaal, na.  
Bovendien ontvang je dan regelmatig een mail met nieuws over mijn boeken, previews, extra's en updates. Als welkomstcadeautje krijg je een downloadlink naar een verhaal dat nergens anders te lezen is.

(foto van Pexels.com)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)