Geertrude Verweij - romans, verhalen, columns - zakelijke teksten - redactie - hulp & advies

Romantisch verhaal :: Strategie



'Leonie, kun je even binnenkomen? Ik moet iets met je bespreken.'
Jaloers keek ik mijn collega na. Ze trok verontschuldigend haar wenkbrauwen op, maar ze kon er ook niets aan veranderen. Leonie wist hoe graag ik in haar schoenen zou willen staan. Een privégesprek met De Baas. Hoe heerlijk zou dat zijn?
Nu zag hij me meestal amper staan en sprak hij alleen tegen me als het nodig was. 'Dit heeft haast,' zei hij dan. Of: 'Belangrijke klant, extra zorgvuldig nakijken, alsjeblieft.' Hele zinnen konden er vaak niet eens af.
Eigenlijk sloeg het nergens op dat ik tot over mijn oren verliefd was op die man. Was ik zo oppervlakkig dat ik alleen op zijn uiterlijk viel? Goed, hij was knap. Heel knap zelfs. Dik blond haar waarmee hij precies de juiste balans tussen goed verzorgd en nonchalant had weten te vinden, een goed, regelmatig gezicht, maar niet zo gladjes mooi dat het niet aantrekkelijk meer was en ogen die... zelfs als ik eraan dacht, voelde ik de vlinders in mijn buik tekeer gaan. Zijn ogen waren diepblauw en als hij me recht aankeek, wat hij dus zelden deed, voelde ik mijn knieën knikken en vergat ik ter plekke waar ik was en wat ik aan het doen was.
Maar toch was dat echt niet de enige reden. Want in eerste instantie klikte het gewoon vriendschappelijk ook geweldig tussen ons. Toen De Baas nog gewoon Mark van Marketing was, zat hij tijdens de lunchpauze vaak bij mij, Leonie en een paar anderen aan ons vaste tafeltje in de kantine. En daar bleek dat we op heel veel gebieden min of meer dezelfde smaak hadden. Boeken, films, kunst, hij kon overal over mee praten. Ook onze meningen over politieke en maatschappelijke onderwerpen lagen aardig op één lijn en als dat niet zo was konden we er goed over praten. Ik verheugde me iedere dag meer op onze gesprekken.
Maar ja. Promotie. Nu was hij niet meer Mark van Marketing, maar De Baas van de afdeling In- en Verkoop. En daarom voelde hij zich nu te goed voor ons. Of in ieder geval voor mij.
Want dat gesprek met Leonie duurde en duurde maar. En blijkbaar was het nog gezellig ook, want ik had al een paar keer haar altijd iets te harde lach gehoord. Wat gebeurde daar? Wat besprak hij met haar? Vast niet alleen zakelijke onderwerpen. Die waren tenslotte niet echt grappig. Nee, dit was persoonlijk, dat moest wel. Voelde hij iets voor Leonie?
De jaloezie bezorgde me pijn in mijn buik. Ik wist dat Leonie hem niet eens echt aantrekkelijk vond en bovendien in een knipperlichtrelatie met haar grote liefde verstrikt zat, maar stel dat ze ineens van mening veranderde? Nee, dat zou ze nooit doen. Ik had haar nooit de hele waarheid verteld, want Leonie was een wandelend nieuwsblad. Maar ze wist wel dat ik hem heel graag mocht. En waarschijnlijk vermoedde ze ook wel hoe het echt zat.

De minuten leken zich voort te slepen. Hoe lang was Leonie daar nu al? Mijn hart sloeg een slag over toen de deur eindelijk open ging, maar ik voelde datzelfde hart barsten toen ik de blik van verstandhouding en de glimlachjes over en weer zag. Er was iets tussen die twee.
Ik beet hard op mijn lip en begon intens op mijn toetsenbord te rammelen alsof ik druk aan het werk was. De Baas ging zijn kamer weer in en sloot de deur.
Leonie ging naast me zitten. Ik hield mijn blik op mijn beeldscherm gericht, maar ik voelde gewoon dat ze me verwachtingsvol aankeek.
Toen ik na vijf minuten nog niet reageerde, vroeg ze: 'Wil je niet weten wat De Baas en ik daarnet besproken hebben, Inge?'
'Nee. Liever niet,' zei ik kortaf.
'Dat jok je. Je brandt van verlangen om het te weten. Geef maar toe.'
'Nee. Ik begrijp het zo ook wel. En ik moet het even verwerken. Je weet dat ik... hem ook leuk vind. Maar het is je gegund... Ik heb gewoon even tijd nodig.'
Ze grinnikte. 'Ik dacht al dat je zoiets zou zeggen. Maar nee. Dat was niet wat we besproken hebben. Trouwens, ik val niet op hem, dat weet je toch?'
Nu stopte ik met typen en keek haar aan. 'Waar ging het dan over?'
Ze lachte stralend. 'Over iets anders. Maar dat is geheim. Hij heeft me nadrukkelijk gevraagd er met niemand over te praten.'
'O.' Dat stak nog steeds. Zag hij Leonie als vertrouweling? Maar juist zo'n soort vriendschap kon uitgroeien tot liefde. Ik wilde er verder niets over horen. 'Dan moeten we misschien maar gewoon weer aan het werk gaan.'
Leonie zuchtte dramatisch. 'Ja, dat lijkt me verstandig. Ik mag echt niets zeggen. Geheim. Heel erg geheim.' Met een kordaat gebaar begon ze de papieren naast haar toetsenbord te sorteren.
Ondanks alles moest ik er toch een beetje om lachen. Als De Baas echt een geheim had, was Leonie precies de verkeerde keuze om dat aan te vertellen. Het was een schat van een meid, maar ze praatte sneller dan ze dacht en dat zorgde regelmatig voor problemen. Als je haar in vertrouwen iets vertelde, wist je bijna zeker dat binnen een dag het hele kantoor op de hoogte was. Blijkbaar had De Baas haar echt onder druk gezet, want anders was ze direct begonnen met 'ik mag het eigenlijk niet verklappen en je moet beloven dat je het aan niemand anders vertelt, maar...'
Dit moest echt ontzettend moeilijk voor haar zijn, al was het wel typerend dat ze er direct had uitgeflapt dat het over een geheim ging. Ieder ander zou een leugentje over werk verzinnen.

Wordt vervolgd...

:: :: :: :: :: 

deel 2 verschijnt op 21 februari, deel 3 op 28 februari en het slot op 7 maart

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
Als je voor 14 maart lid wordt, stuur ik je de laatste nieuwsbrief, met de link naar dit verhaal, na.  
Bovendien ontvang je dan regelmatig een mail met nieuws over mijn boeken, previews, extra's en updates. Als welkomstcadeautje krijg je een downloadlink naar een verhaal dat nergens anders te lezen is.

(foto van Pexels.com)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)