21 februari 2019

Romantisch verhaal :: Strategie (2)


Tot mijn verbazing hield ze het vol tot vijf uur, maar toen we onze computers afgesloten hadden, vroeg Leonie: 'Ga je mee, even iets drinken?'
Dat doen we wel vaker, maar meestal niet op maandagavond, want zo gezellig is het dan niet in ons vaste cafeetje. Toch stemde ik toe. We zaten amper met een glas witte wijn in een rustig hoekje toen ze al zei: 'Dat geheim van De Baas... Ik mag er natuurlijk niets over zeggen, maar het gaat over jou.'
Ik keek haar verbaasd aan. 'Over mij? Hoe bedoel je dat? Heeft hij twijfels over mijn functioneren? Maar dat kan hij dan toch beter rechtstreeks met mij bespreken? Of anders met Hennie, want zij en ik delen een takenpakket, jij doet heel andere dingen.'
Leonie nam een grote slok van haar wijn. Haar ogen straalden weer en ik kon zien dat ze op het punt stond om door te slaan. Daar had ze geen wijn voor nodig, maar het hielp wel. Alleen... wilde ik het wel weten? Ik kon me niet voorstellen wat De Baas met Leonie over mij besproken had, maar ik vermoedde dat het weinig positief zou zijn.
'Het gaat niet over werk. En verder mag ik echt niets meer zeggen,' zei Leonie.
Ik weerstond de verleiding om te zeggen dat ik er ook helemaal niet naar had gevraagd. Rustig afwachten was meestal het beste. Dus begon ik over de nieuwste bedrijfsroddel.
De vraag of Joyce alweer zwanger was en van wie dan precies (Joyce en haar man zijn tijdelijk uit elkaar omdat ze vreemd gegaan is met de klusjesman) kon haar precies tien minuten afleiden.
'Oké, oké. Ik vertel het wel. Maar je mag hem absoluut niet laten merken dat je het weet. Dan krijg ik problemen. Grote problemen.'
'Misschien moet je het dan maar niet...'
'Hij vroeg of ik wist hoe jij over hem dacht.'
Geschrokken keek ik haar aan. 'Nee toch? Wat heb je hem verteld?'
De waarheid natuurlijk, dacht ik. Dat was te verwachten. Maar ze lachte. 'Wees maar niet bang. Ik kan wel geheimen bewaren als dat echt nodig is. Ik heb alleen gezegd dat je hem volgens mij wel mocht. En toen vroeg hij of ik dacht dat hij een kansje maakte. Want...' Ze sloeg haar handen voor haar mond, maar haalde ze direct weer weg. 'O, als hij wist dat ik dit doorvertelde... Hij heeft letterlijk toegegeven dat hij verliefd op je is. Al sinds hij hier kwam werken, anderhalf jaar geleden.'
'Wat? Dat meen je niet. Nee, dat kan niet waar zijn. Zit je me nu te stangen?'
Leonie schudde haar hoofd. 'Echt niet. Hij zei het echt. En hij bloosde er zelfs een beetje bij. Zo schattig.'
Ik was zo geschokt dat ik mijn hele glas wijn achter elkaar naar binnen goot. De Baas, verliefd op mij?

De volgende dag op kantoor was heel ongemakkelijk. Hij kwam binnen en ik verbeeldde me dat hij deze keer wel naar mij keek. Ik deed mijn best om dat te negeren, maar het moet hem opgevallen zijn dat ik me ongemakkelijk voelde. Ik ging namelijk heel elegant náást mijn stoel zitten en trok, om de chaos compleet te maken, meteen een stapel facturen van mijn bureau mee naar de grond. En toen ik snel probeerde op te krabbelen, stond ik op de ceintuur van mijn wikkeljurk waardoor de knoop losraakte en hij heel even goed zicht had op mijn boxershort en sportbeha. Want natuurlijk gebeurt zoiets nooit als je een mooi en sexy lingeriesetje draagt.
Ik trok snel de boel weer dicht en legde een extra stevige knoop. Waar ik direct spijt van had, want nu zat de jurk veel te strak. Dat deed ten eerste pijn en ten tweede zag het er nogal vreemd uit. Het was echt een goede stevige knoop, want ik kreeg hem er zelf niet uit en het kostte Leonie tien minuten om me te bevrijden.
Dat alles voor negen uur. Tegen lunchtijd had ik drie koppen koffie omgegooid, een mailtje dat bedoeld was voor een klant naar alle collega's gestuurd (gelukkig niet andersom) en de printer op zo'n deskundige manier bijgevuld dat er een monteur bij moest komen om het vastgelopen papier te verwijderen.
De middag begon gelukkig rustig. Hij had een afspraak en kwam tot mijn opluchting pas om vier uur terug. Maar dat had dan ook meteen tot gevolg dat ik bijna mijn beeldscherm omgooide (vraag me niet hoe, maar het was zo) en bij mijn gelukkig geslaagde poging om dat te voorkomen mijn muis dwars door het kantoor smeet.
De Baas bukte zich, raapte mijn muis op en legde hem op mijn bureau. Heel even keek hij me recht in de ogen. Ik had het gevoel dat hij tot diep in mijn ziel keek, hoe overdreven dat ook klinkt. Zijn mondhoeken krulden alsof hij wilde gaan glimlachen, maar hij draaide zich abrupt om en liep zijn kantoor binnen.
Leonie stootte me aan. 'Zie je wel?' fluisterde ze. 'Zo kijkt hij echt niet naar iemand anders hier.'
Ik wilde het wel geloven, maar ik kon het niet. Ik noemde hem niet voor niets in gedachten altijd De Baas. Dat schepte de broodnodige mentale afstand. Als ik mezelf toestond hem Mark te noemen, kwam hij veel te dichtbij. Dagdromen over hoe hij me eindelijk zijn liefde zou verklaren was niet bevorderlijk voor mijn productiviteit. En ik wilde deze baan graag houden, ongeacht wie de afdelingsmanager was.
Maar die mentale truc hielp nu niet meer. Ook in de dagen die volgden reageerde ik onhandig en schrikkerig als hij in de buurt was en had ik moeite me te concentreren als hij weg was. Want ik bleef erover piekeren. Waarom had hij aan Leonie verteld dat hij verliefd op me was en niet aan mij? Waarom maakte hij verder geen avances? Wat verwachtte hij nu van mij? Niets, natuurlijk, want hij had Leonie op het hart gedrukt het geheim te houden. Ik kon dus niet eens dapper gaan doen en hem erop aanspreken, want dan zou zij in de problemen komen.


Wordt vervolgd... 


:: :: :: :: :: 


deel 1 staat hier, deel 3 verschijnt op 28 februari en het slot op 7 maart

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
Als je voor 14 maart lid wordt, stuur ik je de laatste nieuwsbrief, met de link naar dit verhaal, na.  
Bovendien ontvang je dan regelmatig een mail met nieuws over mijn boeken, previews, extra's en updates. Als welkomstcadeautje krijg je een downloadlink naar een verhaal dat nergens anders te lezen is.

(foto van Pexels.com)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)