24 december 2018

Het raadsel van de verdwenen kerstballen - 2


Op Monieks verzoek installeerde ik een paar camera's. Eigenlijk vond ik het overdreven voor die paar plastic kerstballen, maar ik wilde toch ook wel weten wie de raadselachtige ballendief was.
De nacht van de 23e op de 24e stonden de camera's aan. Ik liet op mijn computer een opnameprogramma meelopen en de volgende ochtend ging ik met laptop en al naar Moniek om de beelden te bekijken.
'Ik laat het versneld lopen. Als we iets verdachts zien, zet ik het stil en kijken we wie het is,' legde ik uit. Met een kop warme kaneelthee in onze handen keken we geconcentreerd naar wat de drie camera's opgenomen hadden. Je zag Moniek en Daan heen en weer lopen en uiteindelijk naar bed gaan. Daarna was er weinig te zien, behalve de hond en de twee katten die af en toe door de kamer wandelden. Ik zette het afspelen langzamer toen we de kinderen samen binnen zagen sluipen, om een uur of half zes. Maar het was duidelijk te zien dat ze voor de cadeautjes kwamen. Ze legden er een paar voor hun ouders bij en namen daarna ruim de tijd om alle andere cadeautjes te bekijken, ermee te schudden en erin te knijpen. Moniek grinnikte. 'Dat doen ze elk jaar. Maar ik heb niet het idee dat ze met de ballen rommelen.'
Ik speelde de beelden van de derde camera af en we keken geconcentreerd naar de opnames van de kinderen. 'Nee,' bevestigde ik, 'ze hebben het druk met de pakjes, maar ze doen echt niets met de ballen.
'Blijkbaar is de dief vannacht niet langs geweest,' zei Moniek teleurgesteld. 'Ik weet ook niet zeker of er vanochtend een bal weg was. Ik dacht van wel, maar misschien heb ik het me verbeeld.'
'Dat kan ik wel achterhalen.' Ik kopieerde van alledrie de camera's het eerste en het laatste beeld en zette ze naast elkaar zodat we konden vergelijken. Het was even een zoekplaatje, maar er bleken deze keer zelfs twee ballen weg te zijn.
Ik fronste. 'Zijn het altijd laaghangende ballen?'
'Ja, ik hang deze altijd aan de onderste takken omdat ze onbreekbaar zijn. Dan hoef ik niet bang te zijn dat wij of de dieren ze eraf lopen.'
Er begon mij langzaam iets te dagen. Tenminste, ik begreep ineens wie het gedaan had. Maar ik had nog geen flauw vermoeden waarom.

Boris, de hond, lag in de hoek van de keuken in zijn mand. Toen ik naar hem keek, deed hij zijn ogen open en knipoogde, alsof hij wilde zeggen: 'Het is goed, hoor. Vertel het maar.'
Ik stond op en aaide hem over zijn kop. Daarna draaide ik me om naar Moniek en zei: 'Ik denk dat ik weet wie de boosdoener is. Maar om er achter te komen wat de reden is, zullen we hem nog een bal moeten geven.'
Moniek keek me verbaasd aan. 'Wat bedoel je? Boris?'
Ik knikte en spoelde de beelden van de camera's terug naar een moment heel vroeg in de ochtend. 'Kijk. We hebben dit niet stilgezet omdat we dit niet verwachtten. Maar als je goed kijkt, zie je dat hij een bal in zijn bek neemt. En op deze camera zie je dat hij er door het hondenluik mee naar buiten gaat.'
'Maar waarheen?'
'Dat is de grote vraag.' Ik pakte een bal en hield die voor Boris' kop. 'Wil je het ons laten zien, Boris?'
Hij aarzelde even, maar nam toen de bal voorzichtig in zijn bek en liep ermee naar de deur. Ik deed die voor hem open en we volgden hem naar buiten. Hij liep heel doelbewust de tuin uit en de steeg door, naar het leegstaande huis aan het eind van de straat. Daar ging hij naar binnen. Ik beduidde Moniek dat ze stil moest zijn en liep voorzichtig achter het dier aan. In een hoekje van de ijskoude huiskamer stond een afgebroken tak van een boom. Hij was rechtop in een emmer zand gezet en versierd met Monieks ballen. Boris stond kwispelend voor een berg dekens die in de hoek lag. Ik wachtte stilletjes af en hoorde toen een stem uit de dekens komen.
'Ben je daar al weer? Met een bal? Och, wat ben je toch een lieverd. Maar je moet er echt mee ophouden. Eigenlijk mag dit niet.'
Boris blafte kort.
'Wat zeg je? Moet ik hem in de boom hangen? Natuurlijk doe ik dat. Ik ben er echt heel blij mee. Maar vinden je baasjes dit wel goed?'
Een oude vrouw met drie dekens om haar magere lijf geslagen stond op en pakte de kerstbal van de hond aan. Ze keek ingespannen naar de boom en koos zorgvuldig een plekje. 'Zo! Ja, nu is hij nog mooier. Daar heb je wel gelijk in.'
Ze draaide zich om en zag ons in de deuropening staan. De angstige blik in haar ogen zal ik nooit vergeten.
'Ik heb ze niet gestolen, echt niet. Hij bracht ze naar me toe, zonder dat ik erom vroeg. Tenminste, de eerste keer heb ik dat misschien wel gedaan. Ik had die tak en ik hing er wat rommel in. En hij kwam me gezelschap houden, dus ik praatte tegen hem. En ik denk dat ik heb gezegd dat hij ballen voor me moest halen. Maar ik had niet serieus gedacht dat hij het zou doen. Anders had ik dat nooit gevraagd. En ik wist niet waar ze vandaan kwamen, dus ik kon ze ook niet terugbrengen. En... Wilt u alstublieft de politie niet bellen?'
Moniek liep met een geruststellende glimlach naar haar toe. 'Natuurlijk niet. Wees maar niet bang. Van mij mag u de ballen houden. Het is een mooie boom.'
Ze aarzelde even en vroeg toen: 'Heeft u hulp nodig? Het is veel te koud hier.'
De vrouw haalde haar schouders op. 'Ik leef al jaren op straat. Eigen keuze. Het bevalt me wel. Als het te koud wordt, ga ik naar de opvang.'
'Wilt u vanavond bij ons komen eten?'
Het was een lief aanbod, maar de zwerfster schudde haar hoofd. 'Dank u wel, maar ik ben niet goed met andere mensen. Ik ben liever alleen. Als ik alleen ben gaat alles goed. Daarom leef ik op straat. Dan hoef je niet met andere mensen te praten. Dat kan ik niet. Met honden kan ik wel praten.'
Haar magere hand streelde de kop van de hond die naast haar was gaan liggen. Moniek knikte. 'Ik begrijp het. U mag de ballen houden en ik hoop dat Boris u nog vaak zal bezoeken.'
'Als mensen weten waar ik ben, moet ik verhuizen.'
'Dat hoeft niet. Blijft u maar lekker hier. Wij vergeten gewoon dat we u gezien hebben.'
De opluchting was op het oude, ingevallen gezicht te lezen, al was het duidelijk dat ze het maar half geloofde.

'Het voelde verkeerd om haar daar zo achter te laten, maar ik denk dat ze dat echt wilde,' zei Moniek die avond toen we bezig waren het kerstmaal voor te bereiden.
'Dat denk ik ook,' knikte ik.
'En ze had honger, dat was duidelijk te zien. Maar als ik iets ga brengen, verdwijnt ze en dan is ze haar schuilplaats kwijt. Hoe moet dat nou?'
Ik glimlachte en ik wees naar de hond. 'Ik denk dat de oplossing voor de hand ligt.'
En zo stuurden we op Kerstavond Boris naar buiten met een tas vol etenswaren en een warme deken op zijn rug gebonden en een goudkleurige kerstbal in zijn bek. Hij kwam een paar uur later kwispelend terug, zonder tas en zonder deken.

Monique en ik hebben de vrouw daarna niet meer gezien. Wie ze precies was, zullen we nooit weten en we voelen ons een beetje schuldig dat we niet meer voor haar konden doen. Maar we zijn allebei blij dat Moniek me vroeg 'Het Raadsel van de Verdwenen Kerstballen' op te lossen en dat ik -met de nodige tegenzin- toegaf. Want anders hadden we dat kleine beetje hulp ook niet kunnen geven. Bovendien drukte het ons weer even met de neus op het feit dat niet iedereen een warm huis, een liefhebbende familie en een goedgevulde koelkast heeft. Het is nooit verkeerd om even te beseffen hoe goed je het eigenlijk hebt.

De tas stond de dag na kerst bij Moniek voor de deur, gevuld met alle verdwenen kerstballen. Er zat een briefje bij, geschreven op een kreukelig en gescheurd stukje papier.
'Bedankt voor alles. Dit was de fijnste Kerst van mijn leven.'

We hopen dat er dit jaar weer ballen uit de kerstboom verdwijnen...

:: :: :: :: :: 

foto van pexels.com

deel 1 van dit verhaal vind je hier

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. Als je voor 1 januari lid wordt, stuur ik de laatste nieuwsbrief na. Daarin verklap ik ook de titel van mijn nieuwe boek, laat ik de voorlopige omslag zien en vertel ik waar het boek over gaat.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)