21 december 2018

Het raadsel van de verdwenen kerstballen - 1


'Het is niet iets waarvoor je een privédetective inhuurt,' zei mijn nichtje vertwijfeld, maar met een hoopvolle klank in haar stem, die zelfs door de telefoon heen goed te horen was. Het was duidelijk dat ze wilde dat ik me er juist wel in die hoedanigheid mee bemoeide.
Nu probeer ik eigenlijk zo min mogelijk aan dat soort familieverzoekjes te voldoen, want met een uitgebreide familie als de mijne moet je uitkijken dat je niet fulltime bezig bent gratis te helpen. Maar ach, het was bijna kerst, ik had een goed jaar achter de rug en zo af en toe kon ik mijn eigen principes ook wel eens loslaten, besloot ik. Dus vroeg ik haar uit te leggen waar ze op doelde.
'Mijn kerstballen verdwijnen,' verzuchtte ze. 'Iedere dag één. Zo raar.'
'Heb je Koen ernaar gevraagd?' Dat leek me de meest logische uitleg. Haar zoontje van vijf stond erom bekend dat hij allerlei soorten kattekwaad uithaalde.
'Ja, maar hij zei dat hij het echt niet gedaan had.' Moniek grinnikte. 'Natuurlijk geloofde ik hem niet op zijn mooie blauwe ogen, maar ik heb zijn kamer doorzocht en zijn boomhut en ik kon niets vinden. Trouwens, waarom zou hij kerstballen stelen? Het zou logischer zijn als hij kerstkransjes pikte of zoiets.'
Daar moest ik haar gelijk in geven. Wat dééd dat kind met die kerstballen? Of was hij niet de boosdoener? Maar wie dan wel? Zijn zus was twaalf jaar oud, daar verwachtte je dit soort acties niet meer van.
'Kun jij er achterkomen wie dit doet en waarom?' Monique had blijkbaar besloten het maar gewoon rechtstreeks te vragen.
Ik slikte een zucht in en zei: 'Als het echt nodig is, kan ik een paar camera's installeren. Maar dat gaat wel erg ver. Ik kom morgen bij je op de koffie, na schooltijd. Dan zal ik eerst eens kijken of ik er achter kan komen of Koen echt onschuldig is. Wanneer verdwijnen die ballen? 's Nachts?'
Moniek dacht even na. 'Ik weet het eigenlijk niet. Het valt me meestal in de loop van de avond op. Maar dat kan ook komen doordat ik dan pas even ga zitten en naar de kerstboom kijk. Ik zal morgenochtend eens opletten of er een bal weg is die er nog was toen ik naar bed ging.'
'En heeft de dief een voorkeur voor bepaalde ballen? Een kleur of stijl? Heb je daarop gelet?'
'Ja, dat viel me wel op. Het zijn alleen de gouden ballen. Simpele, traditionele ronde. En dan ook nog de goedkope onbreekbare, die je per twaalf bij de actiewinkels koopt. Die leuke figuurtjes die ik spaar blijven gewoon hangen. Je weet wel, een flamingo, een eenhoorn, een volkswagen kever, dat soort dingen.'
'Da's wel vreemd, want je zou denken dat die boeiender zijn voor een klein jongetje. Of voor wat voor dief dan ook.'
Ze zuchtte. 'Het is een raadsel. Daarom vroeg ik ook of jij er iets mee kunt. Tenslotte is raadsels oplossen jouw werk.'
Ik lachte, maar zei niet wat ik dacht. Was het maar waar. Mijn werk bestaat grotendeels uit informatie zoeken op het internet en daarnaast uit uren in een auto wachten tot een vermeende overspelige echtgenoot op bezoek gaat bij zijn vriendin, terwijl zijn vrouw denkt dat hij gaat voetballen. Of iets dergelijks. Echt boeiend is het niet. Maar het is mijn werk. En heel af en toe duikt er iets op dat wel boeiend is en dat zorgt er voor dat ik er toch mee door ga.

'Ha! Tante An!' Koen was duidelijk blij met mijn komst. Hij trok me naar binnen en kletste vrolijk over alles wat er in zijn leventje gebeurde. 'En we hebben al heel lang een kerstboom,' wees hij onbevangen. 'Toen Sinterklaas terug was naar Spanje hebben we hem meteen neergezet. Dat wilde mama graag. En ik ook wel. Ik vind de boom leuk.'
'Hij is mooi,' beaamde ik. 'Heel veel ballen, hè? Heb je ze geteld?'
Hij schaterde. 'Nee, dat kan niet. Het zijn er wel honderdduizend. En ze zijn allemaal mooi.'
'Welke vind jij het mooist?'
Daar had hij een duidelijke mening over. Met zijn niet al te schone jongenshanden wees hij zijn top 10 aan. Natuurlijk het volkswagentje en de lelijke eend. Daarnaast vond hij de vos en de uil mooi. En zo wees hij nog een paar van de bijzondere ballen van zijn moeder aan.
'En die gouden dan? Die ronde? Vind je die niet mooi genoeg? Moeten die er uit?' viste ik vrij opvallend.
Maar hij schudde heftig zijn hoofd. 'Nee, die horen er ook in. Anders is het geen echte kerstboom. Dat weet jij toch wel? Heb jij geen ballen in je boom?'
'Natuurlijk wel,' probeerde ik mijn image te herstellen. 'Maar ik heb niet zoveel van die andere.'
'Alles hoort in de boom,' knikte hij tevreden. 'Ik vind het mooi als hij heel vol is.'
Nou, dat was duidelijk. Ik kon me niet voorstellen dat hij glashard stond te liegen en daarmee viel Koen af als verdachte. Zijn zus zat te lezen en keek af en toe hoofdschuddend naar haar broertje.
'Wat vind jij, Lot?'
'Hetzelfde. Sommige ballen hebben we al heel lang, die horen in onze boom, maar ik vind de nieuwe ook leuk. We mogen er ieder jaar een paar uitzoeken.'
Het meisje keek net zo onbevangen als haar broertje. Of toch niet?
'Als het zo door gaat zullen jullie moeten kiezen wat erin mag. Of een grotere boom moeten kopen,' suggereerde ik. 'Hij is al knap vol.'
Lot haalde haar schouders op. 'Kan best zo. Vind je het niet mooi?'
'O ja, zeker wel. Ik dacht alleen... Jullie hebben zoveel van die gewone ronde. Die kunnen er best uit.'
Als zij de schuldige was, zou ze toch iets moeten laten blijken. Maar ze bleef stug volhouden. 'Nee, hoor. Ze horen er allemaal in.'

Ik mocht blijven eten en bleef daarna plakken tot de kinderen op bed lagen. Moniek keek me verwachtingsvol aan. 'En?'
Ik zuchtte. 'Geen idee. Zowel Koen als Lot komen heel onbevangen over als ik het erover heb. Misschien was ik te opvallend aan het vissen, maar dan nog. Het zijn geen doorgewinterde leugenaars en ik heb echt de indruk dat ze de waarheid spraken.'
Moniek knikte. 'Aan de ene kant vind ik dat fijn. Maar aan de andere kant... wie doet het dan? Komt er iedere dag iemand binnen om een kerstbal te stelen? Ik heb niet het idee dat er verder dingen verdwijnen, maar ik vind het een naar idee.'
Dat kon ik me voorstellen.
'Maar je sluit toch alle deuren af als je weggaat of slaapt?'
'Natuurlijk!'
'Hebben jullie de sloten vervangen toen jullie hier kwamen wonen?'
'Ja. Dat heb jij ons aangeraden, weet je nog?'
'En ben je je sleutels weleens kwijt geweest? Zelfs als je ze later weer gevonden hebt kan er een duplicaat gemaakt zijn.'
'Niet dat ik weet. Misschien een van de kinderen. Maar dan is het nog steeds gek dat er alleen maar goedkope kerstballen gestolen worden. Daar doe je dan toch niet zoveel moeite voor? Trouwens, 's avonds gaat de deur op de knip, dus dan kunnen ze er ook met een sleutel niet in en ik ben er vrij zeker van dat die ballen 's nachts verdwijnen.'
Ik zuchtte. 'Het wordt steeds raadselachtiger.'


:: :: :: :: ::
Deel 2 verschijnt op 24 december.

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. Als je voor 1 januari lid wordt, stuur ik de laatste nieuwsbrief na. Daarin verklap ik ook de titel van mijn nieuwe boek, laat ik de voorlopige omslag zien en vertel ik waar het boek over gaat.

foto van pexels.com

2 opmerkingen:

  1. Heerlijk verhaal, nu maar wachten op het vervolg.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een fijn verhaal, lees het nu pas.
    Mijn nichtje heeft het doorgestuurd. Zo lief.

    Sinds ik erg ziek ben geweest merk ik dat ik behoefte heb aan feel good verhalen.

    Schrijf dus vooral verder Ik ga op zoek naar boeken van je Geertrude!
    Dank je wel!!

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)