Geertrude Verweij - romans, verhalen, columns - zakelijke teksten - redactie - hulp & advies

Halloweenverhaal :: Geesten bestaan niet (1)



Ik woon al bijna een maand in mijn nieuwe huis als ik eindelijk kennis maak met de buurman. Niet mijn schuld, ik ben een paar keer netjes langs geweest om me voor te stellen, maar hij was óf niet thuis, óf deed gewoon niet open. Toen was ik het zat. Maar nu moet hij wel naar mij toe komen, want er is een pakketje voor hem bij mij afgegeven. We leven in een rare tijd eigenlijk. Burencontact gaat vooral over pakketjes.
Maar goed. Ik doe de deur open en zie een man van mijn leeftijd met een knap, maar stug gezicht. Hij valt direct met de deur in huis: 'Er is een pakketje voor mij hier afgeleverd.'
Ik glimlach. 'Dat klopt. Ik zal het even pakken.' Maar ik steek eerst mijn hand uit. 'Prettig kennis te maken, ik ben Viola van der Linden.'
Met duidelijk zichtbare tegenzin schudt hij mijn hand. 'Alexander Kleine.'
Ik aarzel nog even, maar kan geen enkel aanknopingspunt vinden om een gesprek te beginnen, dus draai me ik om en grijp zijn pakje, dat op het tafeltje in de gang ligt. 'Alsjeblieft.'
'Dank je wel.' Hij zet een stap achteruit om weg te lopen, maar blijft dan toch staan. 'Misschien vind je me een bemoeial, maar hebben ze je verteld dat het spookt in dit huis?'
Ik lach. 'Jazeker. Maar daar geloof ik niet in. Geesten bestaan niet. Trouwens, ik heb er in de afgelopen vier weken niets van gemerkt.'
'Vannacht is het volle maan. Dan wordt ze actief.'
Ik schud mijn hoofd. 'Sorry, maar ik vind het alleen maar amusant dat mensen dit geloven. In het dorp waarschuwen ze me ook iedere keer als ik daar boodschappen kom doen.'
'Dat is natuurlijk niet voor niets.'
'Ik beschouw het vooral als folklore. En ik luister graag naar wat mensen erover zeggen, want dat kan ik weer in mijn verhalen verwerken. Maar serieus neem ik het niet. Jij woont hiernaast. Heb je echt iets gezien, of ga je gewoon mee in de dorpsroddels?'
'Verhalen? Ben je journalist?'
'Dan zou ik me niet met spoken bezighouden. Nee, ik schrijf fictie, maar volksverhalen vormen een mooie basis.'
'Ken ik je boeken?'
'Misschien wel. Ik schrijf onder pseudoniem.'
Hij lacht. Zijn hele gezicht licht ervan op en ik voel iets dat ik lang niet meer gevoeld heb. Mijn belangstelling voor mannen is sinds mijn scheiding minimaal. 'Je hebt duidelijk niet zo heel veel zin om te onthullen wie je precies bent.'
Ik haal mijn schouders op. 'Doet het er toe?'
'De meeste mensen willen graag laten weten dat ze beroemd zijn.'
'Ik ben niet de meeste mensen en ik ben niet beroemd. Maar het is ook geen geheim, hoor. Ik ben V. M. Lindt.'
Ik zie zijn ogen groter worden. Ja, nu heb ik zijn belangstelling. Zo gaat het altijd. Misschien moet ik in het vervolg gewoon verzwijgen dat ik schrijfster ben. Maar ja, dan wordt het helemaal zo'n big deal. Uiteindelijk is het gewoon een beroep. Ik heb er veel plezier in, maar het is ook gewoon hard werken.
'Ik heb al je boeken.' Ik ben even bang dat hij gaat voorstellen een stapel te gaan halen om te signeren, maar dat valt mee. 'Nu begrijp ik beter waarom je hier woont. Maar dat spook is echt, hoor. Ik heb haar meerdere keren gezien. Met volle maan zet ze alle ramen open en loopt ze de hele nacht heen en weer.'
'Hoe heb je dat kunnen zien in het donker?'
'Ze geeft licht. Net als de geest in De Kromme Toren.'
Oei, een echte fan. Dat is een van mijn minder bekende verhalen. Ik lach. 'Zo langzamerhand begin ik te hopen dat het waar is. Dat heb ik altijd al eens willen zien.'
'Tenzij je vannacht niet thuis bent, zal die wens ongetwijfeld uitkomen.'
Hij kijkt er heel serieus bij, maar ik heb wel meer mensen gezien en gesproken die heel serieus de gekste dingen beweerden en ik heb eigenlijk helemaal geen zin in deze discussie. Gelukkig gaat mijn telefoon en kan ik hem met een korte verontschuldiging weg sturen.
Voor ik de deur dichtdoe, zie ik hem nog net met een heel vreemde uitdrukking op zijn gezicht naar mijn huis kijken.

De dag vliegt voorbij. Telefonisch overleg met mijn uitgever, een interview via e-mail waarvoor ik even rustig moet gaan zitten om mooie antwoorden te bedenken en een stroom e-mails van fans, die ik nog steeds zoveel mogelijk zelf beantwoord.
Tussendoor leg ik de laatste hand aan het boek dat binnenkort uit zal komen. Ik vind eerlijk gezegd de gemuteerde vampiers die ik daarin heb opgevoerd een stuk interessanter dan mijn eigen geest. Alles wat ik daarover hoor in het dorp is vrij cliché en hoogstwaarschijnlijk voortgekomen uit natuurlijke verschijnselen. Wind, schaduwen, misschien een dier dat rare geluiden maakt. Mensen vertalen zoiets al gauw in spoken en geesten, zeker als er al verhalen de ronde deden, maar de werkelijkheid is meestal een stuk minder boeiend.
Voor ik naar bed ga, controleer ik wel alle ramen. Die zitten stevig dicht en zijn niet van buitenaf te openen. Dat geeft me toch wel een veilig gevoel, want je weet tenslotte maar nooit of een van de dorpelingen het een goed idee vindt om het spookverhaal te ondersteunen door zelf wat ramen open te zetten.

Ik word wakker omdat ik het koud heb. Dat gebeurt wel vaker. Ik woel nogal 's nachts en dan raak ik mijn dekens kwijt. In een reflex wil ik mijn dekens omhoog trekken, maar dan besef ik dat ik daar al onder lig. Ik voel een windvlaag en kijk verbaasd naar het raam, dat wijd open staat. Hoe kan dat? Ik weet heel zeker dat ik het goed afgesloten heb.
Ik sta op en probeer het dicht te doen, maar het lijkt wel of het uitzetijzer vastzit. Er is geen beweging in te krijgen. Ik steek mijn hand uit naar het lichtknopje om het beter te bekijken, maar als ik op de schakelaar druk gebeurt er niets. Ook het kleine schemerlampje op mijn nachtkastje gaat niet aan. Ook dat nog. Stroomstoring.
Of misschien gewoon een stop doorgeslagen? Zuchtend trek ik een vest aan over mijn dunne nachthemdje. In het donker zoek ik mijn weg naar beneden, naar de meterkast. Ik ben halverwege de trap als ik boven voetstappen hoor.
Er is dus toch iemand binnen. Misschien zou ik bang moeten worden, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat het spoken zijn en ben ik ook niet bang voor inbrekers met kwade bedoelingen. Ik ben ervan overtuigd dat het een van de dorpelingen is, misschien zelfs mijn buurman, die voor spook spelen. Ik ga dus zonder me te bedenken kijken. Het geluid komt uit een van de lege kamers, die ik ooit nog wil gaan inrichten voor logees. Ik duw voorzichtig de deur open, klaar om de grappenmaker uit te schelden. Maar het geluid houdt abrupt op. Ik zie in een flits iets verdwijnen en voel een koude luchtstroom langs me heen gaan. Of verbeeld ik me dat? Ben ik toch beïnvloed door al die spookverhalen?
Ik haal mijn schouders op en loop terug naar de trap. Eerst die stoppen controleren. Beneden blijkt ook alles open te staan. Lolbroeken. Er is niets mis met de stoppen, dus blijkbaar is toch de stroom uitgevallen. Met een zaklantaarn maak ik een rondje door het huis en doe alle ramen dicht. Daarna ga ik weer naar bed, al hou ik mijn telefoon bij de hand om de politie te kunnen bellen als er nog iets gebeurt. Maar dat verwacht ik eigenlijk niet. Ik vermoed dat de lol er wel vanaf is nu ik niet gillend van angst het huis uitgerend ben, maar ik neem voor zo snel mogelijk nieuwe sloten op de deuren te zetten. Dit zal me niet nog een keer gebeuren.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het volgende deel verschijnt volgende week donderdag (26 oktober), het laatste deel verschijnt op woensdag 31 oktober.
Wil je dit verhaal in zijn geheel wilt kunnen downloaden als pdf of e-pub? Dat kan als je lid wordt (of bent) van mijn nieuwsbrief. (bij inschrijving krijg je een downloadlink naar een ander verhaal, de link naar dit verhaal wordt verstuurd in de nieuwsbrief van 25 oktober)

Ik doe mee aan de Zondag Blog Hop op Huisvlijt
(foto van pexels.com)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)