Geertrude Verweij - romans, verhalen, columns - zakelijke teksten - redactie - hulp & advies

{gelezen} Dokter in Ierland van Patrick Taylor


Om de een of andere gekke reden lees ik graag boeken over huisartsen, zeker als die praktijk houden in kleine dorpjes. Ik schrijf er trouwens ook graag over. Ik heb een paar afleveringen voor Dorpsleven geschreven en speel nog steeds met de gedachte zelf zo'n soort serie op te zetten.
Dat ik dit boek uit de stapel haalde die ik voor een familielid naar de kringloop zou brengen is dus niet zo vreemd en het stelde me niet teleur.

Barry Laverty is een jonge, net afgestudeerde huisarts, die denkt een tijdje als assistent voor de huisarts van het dorpje Ballybucklebo te gaan werken. In eerste instantie vind hij de methodes van dokter O'Reilly maar ouderwets en vooral ethisch onverantwoord. Zo zet de beste man patiënten die eigenlijk niet echt iets mankeren simpelweg op een rij en geeft ze (door de kleding heen - wat ook niet hoort) een injectie met vitamine B12.
Zijn reactie op Barry's bezwaren: "Kijk niet zo afkeurend. Kwaad kan dat spul niet, en de helft van hen zal zich er lekkerder door voelen. Ik weet dat het niets anders dan een placebo is, maar wij zijn hier om mensen een beter gevoel te geven."
Ook geeft hij een vrouw die in Barry's ogen krankzinnig verklaard zou moeten worden (onder andere omdat ze klaagt over hoofdpijn, maar als ze moet aanwijzen waar de pijn zit vijf centimeter boven haar hoofd aanduidt), een potje vitaminepillen met het advies ze volgens zijn voorschrift in te nemen:

"Ja dokter, hoe dan?"
O'Reilly hield de deur voor haar open.
"Een half uur." Hij zweeg even, voordat hij plechtig vervolgde: "Precies een half uur voordat de pijn begint."
"O, dank u dokter." Ze glimlachte stralend, maakte een kleine buiging, draaide zich om naar Barry, maar richte het woord tot O'Reilly. Haar slotopmerking stak als een wespensteek. "Die jonge Laverty... moet nog heel veel leren."


Barry heeft zijn twijfels over dit soor praktijken, maar langzaam begint hij in te zien waarom dat zo gegroeid is. Bovendien blijkt O'Reilly een goede arts te zijn, op alle gebieden. Hij weet van alle (echte) patiënten niet alleen hun namen, maar kent ook hun hele dossier uit zijn hoofd. Hij mag dan af en toe vreemde methodes hebben, maar ze werken wel en als het er echt op aankomt redt hij levens. Barry gaat de onorthodoxe arts steeds meer waarderen, niet alleen beroepsmatig, maar ook als mens.
De anekdotes over verwikkelingen met de dorpsbewoners worden vermengd met een ontwikkelende liefdesgeschiedenis tussen Barry en Patricia, een meisje dat hij ontmoet in de trein. Dat Barry aan het eind van het boek besluit dat hij niet meer weg wil uit het dorp is voorspelbaar, maar bevredigend.

Als afsluiter krijgen we in het nawoord van mevrouw Kincaid, de onvolprezen huishoudster van de dokterspraktijk nog een paar typisch Ierse recepten, waaronder "Gevulde ierse aardappelsoep : Doe vier liter water in een pan en laat die koken tot je een ons weegt." (Dat recept is "zwarte humor" , de overige recepten zijn wel serieus)

Patrick Taylor is opgegroeid in Noord-Ierland en heeft zelf ook ggewerkt als arts op het Ierse Platteland. De verhalen uit Dokter in Ierland zijn dan ook gebaseerd op zijn dagboeken uit die tijd, al geeft de schrijver in het voorwoord aan dat Barry Laverty en Patrick Taylor niet dezelfde persoon zijn en dat dokter O'Reilly aan zijn "gepijnigde geest ontsproten" is, ondanks mogelijke overeenkomsten met bestaande personen.



(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)