Geertrude Verweij - romans, verhalen, columns - zakelijke teksten - redactie - hulp & advies

{Kerstverhaal} Hachee - 3



deel 1, deel 2

De cake was niet helemaal naar haar zin, dus bakte Julia een tweede. Geconcentreerd maakte ze aantekeningen van wat ze had aangepast in het initiële recept. Daarna pakte ze haar camera en de speciale lamp die ze gekocht had om betere foto's te maken en probeerde de cake zo goed mogelijk in beeld te krijgen. Dat viel altijd weer tegen. Voedselfotografie is een vak apart, maar omdat ze het niet prettig vond om met een fotograaf samen te werken, had ze cursussen gevolgd en goede apparatuur aangeschaft. Het resultaat was niet slecht en het scheelde zowel geld als een hoop geregel, want je kon een fotograaf natuurlijk niet bij elk geslaagd gerecht opbellen en vragen langs te komen om even een foto te maken.
Voor haar eerste kookboek had ze fotodagen in moeten plannen, waarop ze dan meerdere gerechten tegelijk klaar moest hebben, zodat de fotograaf ermee aan de gang kon. Het resultaat was prachtig, maar het kostte verschrikkelijk veel tijd en energie. Toen ze zwanger was, had Rutger erop aangedrongen dat ze het anders en vooral rustiger aan pakte. Er biggelde alweer een traan over haar wang en ze wist eigenlijk niet of  ze huilde om het verliezen van de baby of omdat ze de Rutger van toen, die zo lief, zorgzaam en behulpzaam was geweest, miste.
Hoe moest ze ooit zonder hem verder? Kon ze dat wel? En wilde ze dat wel? Ze had daarnet wel lopen denken over opgeven en weggaan, maar misschien moest ze voor hem vechten. Zorgen dat hij zich herinnerde waarom hij destijds voor haar gekozen had. Maar hoe? Ze kon alleen maar koken. Dat deed haar aan de hachee denken, die nog altijd stond te sudderen. Ze roerde zorgvuldig zodat het stoofvlees uit elkaar viel, proefde en voegde nog wat kruiden toe, zodat het precies werd zoals hij dat het lekkerst vond. Zou hij het ruiken als hij vanavond laat thuis kwam? Zich herinneren wat ze hoopte dat hij zich zou herinneren? Of zou de uienlucht hem alleen maar ergeren? Maar wat kon haar dat schelen? Hij was haar toch al zat. Ze schudde geïrriteerd haar hoofd. Dit gepieker was zinloos. Ze moest hem zo snel mogelijk voor het blok zetten en duidelijkheid vragen.

Rutger nam even de tijd om in gedachten zijn plannen nog eens goed door te lopen. Had hij alles geregeld? Ja, zo moest het maar. Meer kon hij niet doen. Je kon nu eenmaal niet alles voorbereiden. Waar hij het meeste tegenop zag was de confrontatie met Julia. Hij had al tientallen keren bedacht wat hij tegen haar zou zeggen, maar hij was nog steeds niet zeker van de juiste aanpak. Kort maar krachtig? Of voorzichtig opbouwen en dan via een omweg uiteindelijk zeggen wat hij te zeggen had? Of iets daar tussenin?
Hij zuchtte diep. Zo moeilijk zou het niet moeten zijn, maar dat was het dus wel. Hij liep de zes trappen naar boven en snoof. Het rook lekker. Was dat hachee?

Met wat moeite concentreerde Julia zich weer op haar werk. Ze zette de cake op een mooi bord en maakte foto's uit allerlei hoeken. Op haar laptop controleerde ze of ze scherp genoeg waren. Toen ze tevreden was sneed ze de cake in plakjes en legde er een paar op de schaal op de keukentafel. Rutger was dol op cake en ze wist zeker dat hij deze erg lekker zou vinden.
O, wacht even... gunde ze hem dat dan wel? Ze aarzelde, was het niet vernederend om te proberen hem te houden door hem zijn lievelingsgerechten voor te zetten? Kon ze niet beter trots en zelfstandig zijn?

wordt vervolgd...
(het laatste deel lees je hier)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)