{Kerstverhaal} Hachee - 1



Julia hoorde dat Rutger de keuken binnenkwam, maar hij zei niets. Ze onderdrukte de neiging om naar hem te kijken en hield haar blik op het koffiezetapparaat gericht.
'Goedemorgen', zei ze koel.
Hij reageerde al even afstandelijk. 'Goedemorgen.' Hij ging op zijn vaste plaats aan de keukenbar zitten, trok de krant van de vorige dag naar zich toe en verdiepte zich in de koppen op de voorpagina.
'Wil je koffie?'
'Graag.'
Ze schonk koffie in een mok en zette die naast hem neer. 'Eieren of muesli?'
'Geen van beiden, alleen koffie. Ik moet zo weg.' Zonder van zijn krant op te kijken pakte hij de beker en nam een slok.
Julia aarzelde even, maar pakte toen kalm haar eigen ontbijt. Ze ging zwijgend tegen over hem zitten en nam lusteloos een hap van haar yoghurt. Waarom was het tegenwoordig toch zo ongezellig 's ochtends? Het was echt niet zo lang geleden dat ze dat uurtje voor ze allebei aan het werk moesten lachend en pratend doorbrachten. Maar de laatste paar maanden...
Ze was ervan overtuigd dat hij een ander had. Dat moest haast wel. Want de avonden verliepen ongeveer hetzelfde als de ochtenden. Afstandelijk, zwijgend en ongezellig. Als hij er was tenminste, want hij moest regelmatig overwerken. Dat zei hij in ieder geval, maar ze vermoedde dat hij dan bij die ander was.
Zoals wel vaker de afgelopen tijd stond ze op het punt het hem maar gewoon te vragen. Liever de bom laten barsten dan deze onzekerheid. Maar voor ze genoeg moed verzameld had, schoof hij zijn kruk naar achteren en stond op. 'Reken maar niet op mij met het eten. Het zal wel weer laat worden en ik eet wel wat op de zaak.'
Ze knikte en bedacht dat dit toch duidelijk bewijs van haar vermoedens was. Hij deed amper meer moeite om het te verbergen. Het was de dag voor Kerst en hij deelde doodleuk mee dat hij op Kerstavond niet thuis at en op de zaak bleef. Dat geloofde toch niemand? Waarom was hij niet gewoon eerlijk? Julia opende haar mond om het eruit te gooien, maar hij gaf haar een vluchtige kus en liep snel de deur uit.

Rutger ging zoals gewoonlijk via de trap naar beneden. Als je het grootste gedeelte van de dag achter je bureau zat, moest je jezelf dwingen te bewegen om in conditie te blijven. Hij nam zelden de lift ook al woonden ze op de zesde verdieping. Hij maakte zichzelf wijs dat hij daarom niet hoefde te sporten, maar als hij eerlijk was, hielp het niet helemaal tegen het buikje dat hij aan het kweken was. Zouden vrouwen daarop afknappen? Misschien moest hij toch maar eens een sportschool opzoeken.
Hij nam de derde trap in een hoger tempo dan de vorige drie en probeerde zijn gedachten te richten op de werkdag die voor hem lag. Het was druk. Verschrikkelijk druk zelfs en hij schoot niet echt op. Focussen moest hij. Maar hij bleef zich afvragen wat hij met de situatie thuis aanmoest. Zo kon het niet doorgaan. Julia en hij dreven steeds verder uit elkaar, zonder dat er ooit iets uitgesproken werd. Dat was niet de manier waarop het moest gaan. Ze waren al zo lang samen, hij moest eerlijk tegen haar zijn. Hoe moeilijk dat ook was.

Julia zuchtte toen ze de deur dicht hoorde slaan. Daar ging hij weer. Naar zijn vriendin waarschijnlijk. Ze begreep alleen niet waarom hij het niet gewoon toegaf en bij haar wegging. Hij had weinig te verliezen.
Er was geen samenlevingscontract, dus wettelijk hoefden ze niets te regelen. Bovendien zou ze toch geen alimentatie toegewezen krijgen, want daarvoor verdiende ze teveel. En het was ook niet zo dat hij haar inkomen nodig had. Met zijn goedlopende IT-bedrijf verdiende hij vele malen meer dan haar kookboeken en artikelen voor culinaire tijdschriften ooit konden opbrengen. Financieel zou het verbreken van hun relatie vrij pijnloos zijn. Het appartement was van hem, dus hij zou haar er simpelweg uit kunnen zetten. Kinderen hadden ze niet, dus die werden ook nergens de dupe van. Ze negeerde het inmiddels vertrouwde verdriet dat die constatering opwekte en concludeerde nog eens dat er niets was dat hem tegenhield.
Julia ruimde de resten van het minimale ontbijt op en bedacht dat ze misschien zelf de beslissing maar moest nemen. De eer aan haarzelf houden, haar koffers inpakken en bij hem weggaan. Dat zou eigenlijk nog het beste zijn, want van dit lijdzaam wachten op het onvermijdelijke werd ze steeds nerveuzer.
Maar waar moest ze heen? Haar ouders waren niet zo jong meer en leefden tevreden in hun seniorenflatje aan de rand van de stad. Daar was echt geen ruimte voor een volwassen dochter, zelfs niet tijdelijk. Haar zus? Die zag haar aankomen. Dat kleine huisje was amper groot genoeg voor haar eigen gezin, daar paste niet nog een volwassene bij. En bovendien, bedacht Julia, kon ze alleen ergens gaan wonen waar een beetje degelijke keuken was. Als ze haar recepten niet kon uitproberen, kon ze haar werk niet doen. En dan had ze dus ook geen inkomsten. Nee, haar zus was echt geen optie. Dat minikeukentje van haar konden ze echt niet delen.
Ze kon natuurlijk gewoon ergens iets huren. In de vrije sector was altijd wel iets te vinden. Voorlopig redde ze dat financieel wel.
Misschien moest ze het maar gewoon doen. Niet nu meteen, dat was natuurlijk onmogelijk te regelen, maar na de feestdagen. Het was tenslotte over, uit, voorbij. Of niet? Eigenlijk was het niet meer dan een vermoeden. Stel je voor dat ze het mis had? Dan zou ze alles kapot maken wat er nog tussen hen was. Wilde ze dat? Eigenlijk niet. Ze had van hem gehouden. Nee, ze moest eerlijk zijn, vooral tegen zichzelf. Ze hield nog steeds van hem. En zolang hij er geen eind aan maakte, was er nog hoop. Ze zou gewoon af moeten wachten.

word vervolgd...
(deel 2 lees je hier)

2 opmerkingen:

  1. Jammer dat het verhaal nu al ophield Ben benieuwd naar het volgende deel!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn, en nu wachten op het volgende deel....

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je wilt reageren!
Ik lees alle reacties en meestal antwoord ik ook, al kan dat soms een paar dagen duren.

Helaas moeten sommige mensen 'bewijzen dat ze geen robot zijn' door op plaatjes te klikken.
Sorry daarvoor, ik kan het niet uitzetten (heeft met cookie-instellingen van blogger te maken).
Mailen mag ook altijd (geertrude@geertrude.nl)