Geertrude Verweij - romans, verhalen, columns - zakelijke teksten - redactie - hulp & advies

Klif

 

'Hij kan niet eens zwemmen,' giechelde één van de meisjes. Ik keek haar verbaasd aan, maar dat zag ze niet. Verder vond niemand het vreemd dat iemand die niet kon zwemmen van een zes meter hoge klif de zee in wilde springen.
Twee andere meisjes zaten al drie kwartier op de rand van de klif. Die hadden zich laten uitdagen om het te proberen, maar durfden niet. Eén van hen durfde ook niet meer omhoog, dus die zat vast. Onze Duitse vriendin was ook onderweg naar boven en had gevraagd of wij meegingen.
'Nee. Hoogtevrees.' En niet genoeg gedronken om ons te laten overhalen.
Af en toe gaan we met een groep Duitsers, Amerikanen en Canadezen mee naar het strand. Dat is heel gezellig en we lachen wat af, maar wat drinken betreft zijn we toch wel buitenbeentjes. Ik drink namelijk zelden. Bier lust ik niet en als ik wijn drink ben ik de volgende ochtend meestal ziek. Echtgenoot drinkt graag een biertje, maar vindt twee of drie genoeg voor een dag. Dat drinkt de rest per uur.
Halverwege de middag had iedereen, behalve wij dus, genoeg bier gedronken om óf van die klif af te willen springen, óf te joelen dat anderen eraf moesten springen. Wat die meisjes uiteindelijk toch maar deden, terwijl het halve strand meejuichte.
De jongeman met de ruige baard (maar wat eronder zat was jonger dan mijn jongste dochter) vond dus dat hij ook best kon springen. Gelukkig was er één die zijn verstand bij elkaar hield. Die ging ook het water in en nam de enorme zwemband in de vorm van een Amerikaanse adelaar mee.
Pas toen de baard onhandig naar beneden sprong, realiseerden de anderen zich hoe gevaarlijk het was. Hij ging rakelings langs de rotswand.
'Komt hij wel boven?' vroeg iemand en nu hoorde ik toch wat paniek in haar stem. Maar de man met de zwemband bleef kalm en viste hem op.
'Gelukkig heb ik een cursus reddend zwemmen gedaan,' verzuchtte hij, toen hij - met een biertje - weer in zijn klapstoeltje zat.
Toen de baard na een paar biertjes voor de schrik aankondigde dat hij nog wel een keer durfde te springen, werd hij genegeerd. We hadden wel weer genoeg spanning meegemaakt voor een dag.

(foto van Pexels.com)
Lees verder ...

Romantisch verhaal :: Strategie (Slot)


Toen hij er om half zeven nog niet was, begon ik te twijfelen. Ik was inmiddels aan mijn vierde kop koffie begonnen en dat hielp ook niet echt om rustig te worden, maar waarom was hij er nog steeds niet? Had ik hem verkeerd begrepen? Nee, hij was duidelijk genoeg geweest.
'Wacht op me, ik kom echt.' Maar anderhalf uur om dingen af te ronden? Overwerk was bij ons bedrijf vrij normaal, maar niet op vrijdagavond. Ik had mezelf strategisch op een tafeltje bij het raam geïnstalleerd, maar dat hielp niet echt. Ik kon de voordeur zien, maar de meeste werknemers, inclusief Mark, hadden hun auto op het parkeerterrein achter het pand staan en gebruikten dus de achterdeur als ze weggingen. Ik had dus geen idee of hij al weg was of niet. Er brandde nog licht in het gebouw, maar op vrijdag waren de schoonmakers er, dus dat was ook geen indicatie.
Ik keek nog maar eens op mijn horloge. Vijf over half zeven. Als hij er om zeven uur nog niet was, ging ik naar huis, besloot ik.
Om vijf over zeven bestelde ik een portie patat en een glas water. De koffie kwam mijn neus uit, maar ik had honger, dus kon ik net zo goed hier een hapje eten. Als ik mijn eten ophad zou ik echt naar huis gaan, hield ik mezelf voor.
Het was kwart voor acht toen ik het laatste, inmiddels koude, patatje in mijn mond stopte. Ik had zo langzaam mogelijk gegeten, maar nu had ik geen enkele reden meer om te blijven, dus wenkte ik de serveerster en rekende af. Ik stond net mijn jas aan te trekken toen ik een hand op mijn schouder voelde.
'Niet weggaan. Ik ben er. De directie wilde nog van alles met me bespreken en... Nou ja, dat doet er niet toe.'
Voor ik de kans kreeg om iets terug te zeggen, boog hij zich naar me toe en kuste me. Eindelijk. Toen ik niet tegenstribbelde (integendeel!) verdiepte zijn kus zich en... nou ja, het duurde een heerlijke eeuwigheid. En eigenlijk had het nog langer kunnen duren, maar de mensen aan het tafeltje naast ons begonnen nadrukkelijk te kuchen.
Mark lachte. 'Misschien moeten we een ander plekje zoeken om te praten.'
'Praten noemen ze dat,' snoof de man naast ons, maar zijn vrouw knipoogde naar me.
'Ik wens jullie veel geluk samen,' zei ze vriendelijk.
'Dank u wel,' antwoordde Mark met een stralende glimlach.
Hand in hand verlieten we het cafeetje. 'Waar gaan we naartoe?' vroeg ik.
'Geen idee. Ergens waar we alleen kunnen zijn. Ik kan je helaas niet bij mij thuis uitnodigen. Ik deel nog steeds een flat met mijn broer en zijn vriendin is er vanavond.'
'We kunnen naar mijn huis gaan.'

Ik ben altijd voorzichtig geweest met mannen, maar met Mark voelde het gewoon goed. Alles viel op zijn plaats. Dus bleef hij de hele nacht. Beetje snel? Vast wel. Maar het klopte. En we hadden allebei al lang genoeg gewacht.
Vanaf dat moment was hij meer bij mij dan in zijn eigen huis. We brachten bijna alle avonden samen door. Knuffelend en vrijend, maar ook pratend over allerlei onderwerpen. Want ook op dat gebied klikte het nog altijd prima tussen ons.
Er was maar één ding waar ik niet met hem over kon praten. Maar dat begon me na een tijdje toch dwars te zitten, dus toen we drie maanden samen waren begon ik er heel voorzichtig over.
'Je moet de groeten hebben van Leonie.'
'O, doe haar de groeten terug. Aardige meid. Hoe gaat het nu tussen haar en Tim?'
'Het is weer aan. Ik hoop deze keer voorgoed, maar dat weet je bij hen nooit. Ze flapte er vanochtend al uit dat ze het ook wel prettig vond toen het uit was. Lekker rustig haar eigen dingen doen. Ze voegde eraan toe dat ze echt wel van hem hield, maar dat soort dingen moet ze niet zeggen waar hij bij is, lijkt mij.'
'Nee, zoiets steekt. Dat is dus wachten op problemen, want als Leonie iets niet kan, dan is het haar mond dichthouden.'
Ik trok verbaasd mijn wenkbrauwen op. 'Wacht even...Wist je dat?'
'Natuurlijk. Ik ken jullie toch al anderhalf jaar?'
'Maar... je hebt haar in het diepste geheim verteld dat je verliefd op me was. Gedreigd met zware consequenties als ze het aan iemand zou vertellen.'
Hij grinnikte een beetje verlegen. 'Tja. Dat was strategie.'
'Strategie?'
'Ja. Ik durfde niet ronduit tegen je te zeggen wat ik voor je voelde. Ten eerste omdat ik bang was dat je me af zou wijzen en ten tweede omdat ik je leidinggevende was. Dat had allerlei problemen kunnen veroorzaken.'
'Dat is waar. Maar...'
'Omdat ik wist dat ik binnen afzienbare tijd weg zou gaan, wilde ik er toch op de een of andere manier achter komen of jij ook iets voor mij voelde. Ik had wel signalen opgevangen, maar die waren niet helemaal duidelijk. Dus vertelde ik Leonie in het diepste geheim dat ik verliefd op je was. Dan wist ik zeker dat het bij jou terecht zou komen en kon ik zien hoe je reageerde.'
Ik keek hem verbaasd aan. 'Je wist dat ze het door ging vertellen? Dus... O, ik snap het. Wat slim. Maar ook doortrapt en gemeen. Wat zul je gelachen hebben om mijn reacties. Ik heb in die paar dagen echt de gekste dingen uitgehaald.'
'Nee, ik heb niet gelachen. Ik had medelijden met je, maar ik was er ook erg blij mee. Want dat maakte me duidelijk dat ik je in ieder geval niet onverschillig liet. En daarom durfde ik die laatste avond door te zetten. Mijn strategie werkte. En ik heb er geen spijt van, want anders je had me laten gaan zonder een woord te zeggen. Of niet soms?'
'Dat weet ik niet. Ik ben bang van wel. Maar ik voel me wel een heel klein beetje...'
'Erin geluisd?'
'Zoiets ja.'
'Dat was niet de bedoeling. Ik zal het nooit meer doen.' Hij kuste me. 'Ik heb nog overwogen om Leonie in het diepste geheim te vertellen dat ik een ring voor je wilde gaan kopen maar...'
Ik maakte me los uit zijn omhelzing en vroeg: 'Wat zei je daar?'
Mark grinnikte en haalde een doosje uit zijn zak. 'Geen strategie deze keer. Ik ga dit rechtstreeks aan jou vragen. Want ik durf er nu wel vanuit te gaan dat jij hetzelfde voelt als ik. Ik wil met jou in hetzelfde huis wonen, ik wil met jou een gezin en ik wil de rest van mijn leven bij jou horen. Wil je met me trouwen?'

Moet ik nog vertellen wat mijn antwoord was? Voor de volledigheid dan maar? Natuurlijk was het ja. Volmondig ja. Maar ik liet hem wel heel even op het antwoord wachten. Net lang genoeg om hem te zien verbleken van spanning, zodat ik heel zeker wist dat hij het echt wilde en niet alleen maar mooie woorden sprak.
Misschien een beetje gemeen van me. Maar ik noem het strategie.



:: :: :: :: :: 



deel 1 staat hier, deel 2 staat hier, deel 3 staat hier

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
Als je voor 14 maart lid wordt, stuur ik je de laatste nieuwsbrief, met de link naar dit verhaal, na.  
Bovendien ontvang je dan regelmatig een mail met nieuws over mijn boeken, previews, extra's en updates. Als welkomstcadeautje krijg je een downloadlink naar een verhaal dat nergens anders te lezen is.

(foto van Pexels.com)

Lees verder ...

Saaie geit (of saaiïgheid?)


'Alleen geitenvlees?' Eensgezind schudden wij ons hoofd. 'Nee, sorry. Dan eten we hier niet.' De serveerster vond ons duidelijk saai, maar dat moest dan maar.
Ons vaste zondagavondritme van ergens een goedkoop hapje eten en dan door naar Kokomo Beach voor een drankje en goede muziek werd verstoord door het carnaval. De route loopt namelijk dwars door de stad en het was dus bijna onmogelijk om bij onze normale eetadresjes te komen.
Het kán wel, hoor. Maar die route hadden we vrijdagavond al geprobeerd en het had twee keer zo lang als normaal geduurd om thuis te komen. Maar ja, op het schemaatje dat ik - heel slim, vond ik zelf - uit de krant had gescheurd, ontbrak de optocht van vrijdag. Dus kwamen we er pas achter dat die er was toen we naar huis wilden.
We zouden er natuurlijk ook bij kunnen gaan staan om te kijken. Dat hebben we vijf jaar geleden ook gedaan. Maar één keer was genoeg. Wij zijn nu eenmaal van die saaie types van boven de rivieren.
Dus besloten we het carnaval links te laten liggen en ergens anders dan normaal een hapje te eten. Gewoon bij Kokomo, wat logisch zou zijn, is voor ons geen optie. Men gooit daar letterlijk over elk gerecht een kruidenmengel waar echtgenoot niet tegen kan.
De dichtstbijzijnde patatkraam was dicht. Zoals altijd als wij daar iets willen eten. De twee restaurants in de buurt vonden we te duur.
'Williwood dan maar?' stelde echtgenoot voor. Dat ligt redelijk dichtbij, is zeer toeristisch en 'moesten' we eigenlijk sowieso nog eens proberen.
Ik aarzelde. 'Ik ben vandaag niet in de stemming voor avontuurlijk eten.'
'Ze hebben daar vast wel iets anders dan geitenburgers,' dacht hij optimistisch.
En dat klopte. Voor lunch of ontbijt kon je iets anders bestellen. Maar niet na vijf uur. We konden echt alleen maar een geitenburger krijgen. En daar hadden we dus geen zin in. Wij zijn niet zo dol op geit. Niet op ons bord in ieder geval. Levende geiten zijn wat anders, dat vind ik leuke beesten.
We reden naar huis, waar ik zelf een snelle maaltijd in elkaar gooide, zodat we toch nog op tijd waren voor de muziek bij Kokomo. Waar we wel meezongen, maar niet dansten.
Saaie mensen, ik zei het al. Maar wij zijn best gelukkig zo.

(foto van Pexels.com)
Lees verder ...

Romantisch verhaal :: Strategie (3)


Vrijdagmiddag. Eindelijk. Ik telde de minuten af tot het weekend begon en ik naar huis kon. Even twee dagen uit die spanning. Dat zou heerlijk zijn. Nog 228 minuten. Zoveel? Ik rekende het nog een keer na. Ja. Zoveel. De hele middag nog.
Gelukkig was het vandaag redelijk rustig. De Baas was vanochtend met de andere Bazen in vergadering gegaan en die liep blijkbaar behoorlijk uit.
Om twee uur kwamen zowel De Baas als Van Dijk, onze vorige manager, de afdeling oplopen.
'Mag ik even jullie aandacht?' Ik probeerde neutraal te kijken, maar zijn blik ving de mijne en dus verslikte ik me in de slok water die ik nam om te doen alsof ik heel ontspannen was. Ik verslikte me zo erg dat het water mijn neus uitkwam.
Zowel de Baas als Van Dijk wachtten geduldig tot ik uitgehoest was, mijn neus had gesnoten en mijn bureau had afgedroogd. Van Dijk knipoogde naar me en nam het woord.
'Zoals jullie weten ben ik vorig jaar overgeplaatst naar de afdeling Logistiek, omdat degene die daar de leiding had langdurig ziek was. Gelukkig is hij inmiddels genezen en in staat zijn werkzaamheden weer op te pakken. Omdat ik tot de conclusie gekomen ben dat logistiek niet echt mijn sterkste kant is, heb ik de directie gevraagd hem op zijn oude plek te plaatsen en mij een andere functie aan te bieden.'
Hij zweeg even. Ik fronste. Betekende dit dat Van Dijk nu De Baas... Mark weer zou gaan vervangen?
'Door een gelukkige samenloop van omstandigheden viel deze verschuiving samen met een andere nieuwe ontwikkeling,' ging Van Dijk verder. 'Meneer Langevelt heeft namelijk aangegeven dat hij op korte termijn een nieuwe stap in zijn carrière wil gaan nemen.'
Hij maakte een gebaar naar Mark, die naadloos insprong op die aankondiging. 'Ik ben al een tijdje bezig met freelance marketingopdrachten en heb inmiddels zoveel aanvragen voor werk dat ik de overstap van bijklussen naar zelfstandig ondernemer wel durf te wagen. De directie staat volledig achter deze veranderingen en dus hebben we besloten om ze ook min of meer per direct in te laten gaan. Vanaf maandag zal meneer Van Dijk weer Manager In- en Verkoop zijn en zit ik op mijn zolderkamertje de zzp'er uit te hangen.'
Ik keek hem geschokt aan. Hij ging weg. Vandaag. Dit was de laatste keer dat ik hem zou zien. Over 169 minuten zou het voorbij zijn. Over en sluiten. Tenzij ik de stoute schoenen aantrok en hem ronduit zou vertellen... Nee. Uitgesloten. Ik zou mezelf voor gek zetten en hem nooit meer durven aankijken. Maar ik zou hem toch nooit meer zien, dus wat maakte het uit?
Ik bracht de rest van de middag twijfelend door. We mochten een uur eerder stoppen met werken voor een vluchtig georganiseerde afscheidsborrel. Ik bleef zoveel mogelijk bij Mark uit de buurt. Hij maakte met iedereen een praatje, maar ik ontweek zijn blikken en deed net of ik druk in gesprek was met Leonie en een paar andere collega's. Toen hij bij ons groepje kwam staan, vluchtte ik naar het toilet. Heel dapper, ja. En dom, want toen durfde ik er eigenlijk niet meer uit te komen. Stel dat hij me stond op te wachten? Maar ik kon moeilijk een half uur op het toilet doorbrengen, dus na twintig minuten sleepte ik mezelf naar buiten. Mark stond me inderdaad op te wachten.
Hij keek bezorgd. 'Alles goed? Je bleef zo lang weg. Ik stond me net af te vragen of ik één van de dames moest gaan vragen om te kijken of er iets mis was.'
Ik voelde mijn wangen rood worden en stamelde: 'Niets aan de hand.'
Hij keek opgelucht en vroeg toen plagend: 'Waarom zat je daar dan zo lang? Gevlucht? Voor mij? Daar leek het namelijk op. Wil je niet met me praten?'
Wat kon ik daarop zeggen? Ineens kon het me allemaal niets meer schelen. 'Nee, eigenlijk niet. Je gaat weg, dus wat heeft het voor zin?'
'Vind je het erg dat ik weg ga?'
Ik haalde mijn schouders op. 'Van Dijk is een fijne vent en een goede manager. Hij zal geen probleem hebben de draad hier op de afdeling weer op te pakken.'
'Dat denk ik ook. Maar wat vind je ervan dat je mij niet meer zult zien?'
Ik keek hem aan en zei eerlijk: 'Ik vind het jammer. Heel erg jammer.'
'Ja? Waarom?' Zijn ogen, die mooie, diepblauwe ogen, twinkelden.
Ik haalde diep adem. 'Omdat ik verliefd...'
Precies op dat moment kwamen de directeuren en de leden van het bestuur binnenlopen. Mark mompelde nauwelijks verstaanbaar een krachtterm en keek me doordringend aan: 'Het café aan de overkant. Wacht daar op me. Ik moet waarschijnlijk langer blijven om wat dingen af te ronden, maar ik kom echt.'

Wordt vervolgd... 


:: :: :: :: :: 


deel 1 staat hier, deel 2 staat hier, het slot verschijnt op 7 maart

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
Als je voor 14 maart lid wordt, stuur ik je de laatste nieuwsbrief, met de link naar dit verhaal, na.  
Bovendien ontvangt je dan regelmatig een mail met nieuws over mijn boeken, previews, extra's en updates. Als welkomstcadeautje krijg je een downloadlink naar een verhaal dat nergens anders te lezen is.

(foto van Pexels.com)
Lees verder ...

Maxima


'U lijkt op Maxima,' knikte de man op het bankje bij de Emmabrug. 'Zelfde glimlach, zelfde haar.'
Hij zat onder de overkapping waar dagelijks, maar vooral op zondag, een groep oudere mannen zit. Die vind je overal ter wereld, volgens mij, want in ons Nederlandse dorp zitten ze ook. Midden in het dorp, waar het gezellig druk is, zodat ze niet alleen met elkaar óver de langslopende mensen kunnen praten, maar ook mét mensen die daar zin in hebben. Het grote verschil is dat ze er in Nederland alleen met mooi weer en dus maar een paar maanden per jaar zitten. Op Curaçao is het altijd mooi weer en dus zitten er altijd oudere mannen op dat bankje.
Ik bedankte hem voor het compliment en hij herhaalde nog eens dat ik op haar leek. 'Ik moest echt goed kijken. Ik zag u alsmaar glimlachen en ik dacht: dat is Maxima.'
Echtgenoot vertrouwde hem toe dat de koningin en ik bijna even oud zijn. Dat klopt. Zij is één dag jonger dan ik. Maar verder lijken we absoluut niet op elkaar. Vind ik. Ik vond het vooral grappig dat iemand mij, met mijn Zeemanjurkje en mijn slordige vlecht aanziet voor iemand met een kledingbudget waar ik alleen maar van kan dromen en haar dat vast dagelijks door goede kappers bewerkt wordt. Maar toen ik er nog even over nadacht besefte ik dat het anders zat. Hij zag vooral de glimlach. En dat is mooi.
De Emmabrug ging open en de man vertelde ons dat men deze brug 'The swinging lady' noemt omdat ze wegdraait in plaats van openklapt. Dat wisten we al, maar dat gaf niet.
Er kwamen twee dames op een motorfiets langs en de andere oude man vond dat een mooi gezicht, zo'n klein vrouwtje op zo'n grote machine. Zelf had hij een Harley Davidson gereden. Maar nu niet meer, want hij was vijfentachtig. Hij had wel een prachtige oude auto, die verderop stond. De Maxima-man had ook een motor, maar die stond stil, want hij had een ongeluk gehad en zijn enkel verwoest.
Zo kabbelde het gesprek voort en echtgenoot deed gezellig mee. Die houdt daar ook wel van. Die zit waarschijnlijk over een paar jaar gezellig bij de oude mannetjes naast de Emmabrug.
En ik?
Ik luisterde en keek. En glimlachte.
Lees verder ...

Romantisch verhaal :: Strategie (2)


Tot mijn verbazing hield ze het vol tot vijf uur, maar toen we onze computers afgesloten hadden, vroeg Leonie: 'Ga je mee, even iets drinken?'
Dat doen we wel vaker, maar meestal niet op maandagavond, want zo gezellig is het dan niet in ons vaste cafeetje. Toch stemde ik toe. We zaten amper met een glas witte wijn in een rustig hoekje toen ze al zei: 'Dat geheim van De Baas... Ik mag er natuurlijk niets over zeggen, maar het gaat over jou.'
Ik keek haar verbaasd aan. 'Over mij? Hoe bedoel je dat? Heeft hij twijfels over mijn functioneren? Maar dat kan hij dan toch beter rechtstreeks met mij bespreken? Of anders met Hennie, want zij en ik delen een takenpakket, jij doet heel andere dingen.'
Leonie nam een grote slok van haar wijn. Haar ogen straalden weer en ik kon zien dat ze op het punt stond om door te slaan. Daar had ze geen wijn voor nodig, maar het hielp wel. Alleen... wilde ik het wel weten? Ik kon me niet voorstellen wat De Baas met Leonie over mij besproken had, maar ik vermoedde dat het weinig positief zou zijn.
'Het gaat niet over werk. En verder mag ik echt niets meer zeggen,' zei Leonie.
Ik weerstond de verleiding om te zeggen dat ik er ook helemaal niet naar had gevraagd. Rustig afwachten was meestal het beste. Dus begon ik over de nieuwste bedrijfsroddel.
De vraag of Joyce alweer zwanger was en van wie dan precies (Joyce en haar man zijn tijdelijk uit elkaar omdat ze vreemd gegaan is met de klusjesman) kon haar precies tien minuten afleiden.
'Oké, oké. Ik vertel het wel. Maar je mag hem absoluut niet laten merken dat je het weet. Dan krijg ik problemen. Grote problemen.'
'Misschien moet je het dan maar niet...'
'Hij vroeg of ik wist hoe jij over hem dacht.'
Geschrokken keek ik haar aan. 'Nee toch? Wat heb je hem verteld?'
De waarheid natuurlijk, dacht ik. Dat was te verwachten. Maar ze lachte. 'Wees maar niet bang. Ik kan wel geheimen bewaren als dat echt nodig is. Ik heb alleen gezegd dat je hem volgens mij wel mocht. En toen vroeg hij of ik dacht dat hij een kansje maakte. Want...' Ze sloeg haar handen voor haar mond, maar haalde ze direct weer weg. 'O, als hij wist dat ik dit doorvertelde... Hij heeft letterlijk toegegeven dat hij verliefd op je is. Al sinds hij hier kwam werken, anderhalf jaar geleden.'
'Wat? Dat meen je niet. Nee, dat kan niet waar zijn. Zit je me nu te stangen?'
Leonie schudde haar hoofd. 'Echt niet. Hij zei het echt. En hij bloosde er zelfs een beetje bij. Zo schattig.'
Ik was zo geschokt dat ik mijn hele glas wijn achter elkaar naar binnen goot. De Baas, verliefd op mij?

De volgende dag op kantoor was heel ongemakkelijk. Hij kwam binnen en ik verbeeldde me dat hij deze keer wel naar mij keek. Ik deed mijn best om dat te negeren, maar het moet hem opgevallen zijn dat ik me ongemakkelijk voelde. Ik ging namelijk heel elegant náást mijn stoel zitten en trok, om de chaos compleet te maken, meteen een stapel facturen van mijn bureau mee naar de grond. En toen ik snel probeerde op te krabbelen, stond ik op de ceintuur van mijn wikkeljurk waardoor de knoop losraakte en hij heel even goed zicht had op mijn boxershort en sportbeha. Want natuurlijk gebeurt zoiets nooit als je een mooi en sexy lingeriesetje draagt.
Ik trok snel de boel weer dicht en legde een extra stevige knoop. Waar ik direct spijt van had, want nu zat de jurk veel te strak. Dat deed ten eerste pijn en ten tweede zag het er nogal vreemd uit. Het was echt een goede stevige knoop, want ik kreeg hem er zelf niet uit en het kostte Leonie tien minuten om me te bevrijden.
Dat alles voor negen uur. Tegen lunchtijd had ik drie koppen koffie omgegooid, een mailtje dat bedoeld was voor een klant naar alle collega's gestuurd (gelukkig niet andersom) en de printer op zo'n deskundige manier bijgevuld dat er een monteur bij moest komen om het vastgelopen papier te verwijderen.
De middag begon gelukkig rustig. Hij had een afspraak en kwam tot mijn opluchting pas om vier uur terug. Maar dat had dan ook meteen tot gevolg dat ik bijna mijn beeldscherm omgooide (vraag me niet hoe, maar het was zo) en bij mijn gelukkig geslaagde poging om dat te voorkomen mijn muis dwars door het kantoor smeet.
De Baas bukte zich, raapte mijn muis op en legde hem op mijn bureau. Heel even keek hij me recht in de ogen. Ik had het gevoel dat hij tot diep in mijn ziel keek, hoe overdreven dat ook klinkt. Zijn mondhoeken krulden alsof hij wilde gaan glimlachen, maar hij draaide zich abrupt om en liep zijn kantoor binnen.
Leonie stootte me aan. 'Zie je wel?' fluisterde ze. 'Zo kijkt hij echt niet naar iemand anders hier.'
Ik wilde het wel geloven, maar ik kon het niet. Ik noemde hem niet voor niets in gedachten altijd De Baas. Dat schepte de broodnodige mentale afstand. Als ik mezelf toestond hem Mark te noemen, kwam hij veel te dichtbij. Dagdromen over hoe hij me eindelijk zijn liefde zou verklaren was niet bevorderlijk voor mijn productiviteit. En ik wilde deze baan graag houden, ongeacht wie de afdelingsmanager was.
Maar die mentale truc hielp nu niet meer. Ook in de dagen die volgden reageerde ik onhandig en schrikkerig als hij in de buurt was en had ik moeite me te concentreren als hij weg was. Want ik bleef erover piekeren. Waarom had hij aan Leonie verteld dat hij verliefd op me was en niet aan mij? Waarom maakte hij verder geen avances? Wat verwachtte hij nu van mij? Niets, natuurlijk, want hij had Leonie op het hart gedrukt het geheim te houden. Ik kon dus niet eens dapper gaan doen en hem erop aanspreken, want dan zou zij in de problemen komen.


Wordt vervolgd... 


:: :: :: :: :: 


deel 1 staat hier, deel 3 verschijnt op 28 februari en het slot op 7 maart

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
Als je voor 14 maart lid wordt, stuur ik je de laatste nieuwsbrief, met de link naar dit verhaal, na.  
Bovendien ontvang je dan regelmatig een mail met nieuws over mijn boeken, previews, extra's en updates. Als welkomstcadeautje krijg je een downloadlink naar een verhaal dat nergens anders te lezen is.

(foto van Pexels.com)

Lees verder ...

Paradijs


'Loop maar mee, dan laat ik alles zien.' De man ging ons voor en leidde ons rond door zijn tuin en langs alle bijgebouwen. Zijn vrouw lachte ons vriendelijk toe vanuit haar fantastische buitenkeuken.
We hadden een leuk en betaalbaar huis gezien op internet en reden er even langs om te kijken. Toen we bij de buren een jonge vrouw uit haar auto zagen stappen, vroegen we of zij wist of dat huis op huur-, erfpacht- of eigen grond stond. Dat moest ze aan haar vader vragen, die ons vervolgens gastvrij binnen vroeg.
Ze woonden al negenendertig jaar in dit huis en op deze grond. 'We zijn drieënzeventig,' vertrouwde hij ons toe. 'Nu zijn we gepensioneerd, maar we hebben hier in die jaren veel gedaan.'
Dat was te zien. Ze hadden letterlijk een paradijsje gecreëerd. Overal palmbomen en zacht, groen gras. In alle hoeken stonden potten met groene en bloeiende planten. Er vlogen gezellig fluitende vogeltjes en ergens hoorde ik een papagaai iets roepen. Om onze benen drentelden drie kleine, aanhankelijke hondjes.
De man had een enorme carport, waar hij een old-timer had staan om aan te sleutelen en hij liep met een hamer in zijn hand omdat hij 'lekker rustig aan het klussen was'. Ze hadden twee overdekte terrassen met schommelstoelen en een prachtig bewerkte metalen eettafelset. En dan die keuken. 'Een buitenkeuken is een must,' zei de vrouw, die met haar dochter koffie stond te zetten en ik was het volledig met haar eens. Ik zag me al koken en bakken en liters koffie en thee zetten in de buitenlucht. En echtgenoot was het met de man eens dat elke dag barbecueën geen enkel probleem is. Het echtpaar straalde toen we herhaaldelijk zeiden hoe mooi we alles vonden.
Daarna reden we naar het Kadaster om daar te vragen hoe het zat met die grond. Huurgrond. Dat is lastig, want daar kun je geen hypotheek op krijgen. En dus is het maar de vraag of we het kunnen, willen en gaan kopen.
Maar we weten nu wel weer wat we écht zoeken. De droom is weer levend. Wat zij hebben, is wat wij willen.
En dan heb ik het niet over het huis en die tuin of zelfs over die keuken. Waar we ook terecht komen, ik hoop dat wij binnenkort alle emigratiestress achter ons kunnen laten en net zo simpel, tevreden, vriendelijk en gelukkig kunnen leven als deze mensen. Want dat is waar het eigenlijk allemaal om begonnen was.
Lees verder ...

Romantisch verhaal :: Strategie



'Leonie, kun je even binnenkomen? Ik moet iets met je bespreken.'
Jaloers keek ik mijn collega na. Ze trok verontschuldigend haar wenkbrauwen op, maar ze kon er ook niets aan veranderen. Leonie wist hoe graag ik in haar schoenen zou willen staan. Een privégesprek met De Baas. Hoe heerlijk zou dat zijn?
Nu zag hij me meestal amper staan en sprak hij alleen tegen me als het nodig was. 'Dit heeft haast,' zei hij dan. Of: 'Belangrijke klant, extra zorgvuldig nakijken, alsjeblieft.' Hele zinnen konden er vaak niet eens af.
Eigenlijk sloeg het nergens op dat ik tot over mijn oren verliefd was op die man. Was ik zo oppervlakkig dat ik alleen op zijn uiterlijk viel? Goed, hij was knap. Heel knap zelfs. Dik blond haar waarmee hij precies de juiste balans tussen goed verzorgd en nonchalant had weten te vinden, een goed, regelmatig gezicht, maar niet zo gladjes mooi dat het niet aantrekkelijk meer was en ogen die... zelfs als ik eraan dacht, voelde ik de vlinders in mijn buik tekeer gaan. Zijn ogen waren diepblauw en als hij me recht aankeek, wat hij dus zelden deed, voelde ik mijn knieën knikken en vergat ik ter plekke waar ik was en wat ik aan het doen was.
Maar toch was dat echt niet de enige reden. Want in eerste instantie klikte het gewoon vriendschappelijk ook geweldig tussen ons. Toen De Baas nog gewoon Mark van Marketing was, zat hij tijdens de lunchpauze vaak bij mij, Leonie en een paar anderen aan ons vaste tafeltje in de kantine. En daar bleek dat we op heel veel gebieden min of meer dezelfde smaak hadden. Boeken, films, kunst, hij kon overal over mee praten. Ook onze meningen over politieke en maatschappelijke onderwerpen lagen aardig op één lijn en als dat niet zo was konden we er goed over praten. Ik verheugde me iedere dag meer op onze gesprekken.
Maar ja. Promotie. Nu was hij niet meer Mark van Marketing, maar De Baas van de afdeling In- en Verkoop. En daarom voelde hij zich nu te goed voor ons. Of in ieder geval voor mij.
Want dat gesprek met Leonie duurde en duurde maar. En blijkbaar was het nog gezellig ook, want ik had al een paar keer haar altijd iets te harde lach gehoord. Wat gebeurde daar? Wat besprak hij met haar? Vast niet alleen zakelijke onderwerpen. Die waren tenslotte niet echt grappig. Nee, dit was persoonlijk, dat moest wel. Voelde hij iets voor Leonie?
De jaloezie bezorgde me pijn in mijn buik. Ik wist dat Leonie hem niet eens echt aantrekkelijk vond en bovendien in een knipperlichtrelatie met haar grote liefde verstrikt zat, maar stel dat ze ineens van mening veranderde? Nee, dat zou ze nooit doen. Ik had haar nooit de hele waarheid verteld, want Leonie was een wandelend nieuwsblad. Maar ze wist wel dat ik hem heel graag mocht. En waarschijnlijk vermoedde ze ook wel hoe het echt zat.

De minuten leken zich voort te slepen. Hoe lang was Leonie daar nu al? Mijn hart sloeg een slag over toen de deur eindelijk open ging, maar ik voelde datzelfde hart barsten toen ik de blik van verstandhouding en de glimlachjes over en weer zag. Er was iets tussen die twee.
Ik beet hard op mijn lip en begon intens op mijn toetsenbord te rammelen alsof ik druk aan het werk was. De Baas ging zijn kamer weer in en sloot de deur.
Leonie ging naast me zitten. Ik hield mijn blik op mijn beeldscherm gericht, maar ik voelde gewoon dat ze me verwachtingsvol aankeek.
Toen ik na vijf minuten nog niet reageerde, vroeg ze: 'Wil je niet weten wat De Baas en ik daarnet besproken hebben, Inge?'
'Nee. Liever niet,' zei ik kortaf.
'Dat jok je. Je brandt van verlangen om het te weten. Geef maar toe.'
'Nee. Ik begrijp het zo ook wel. En ik moet het even verwerken. Je weet dat ik... hem ook leuk vind. Maar het is je gegund... Ik heb gewoon even tijd nodig.'
Ze grinnikte. 'Ik dacht al dat je zoiets zou zeggen. Maar nee. Dat was niet wat we besproken hebben. Trouwens, ik val niet op hem, dat weet je toch?'
Nu stopte ik met typen en keek haar aan. 'Waar ging het dan over?'
Ze lachte stralend. 'Over iets anders. Maar dat is geheim. Hij heeft me nadrukkelijk gevraagd er met niemand over te praten.'
'O.' Dat stak nog steeds. Zag hij Leonie als vertrouweling? Maar juist zo'n soort vriendschap kon uitgroeien tot liefde. Ik wilde er verder niets over horen. 'Dan moeten we misschien maar gewoon weer aan het werk gaan.'
Leonie zuchtte dramatisch. 'Ja, dat lijkt me verstandig. Ik mag echt niets zeggen. Geheim. Heel erg geheim.' Met een kordaat gebaar begon ze de papieren naast haar toetsenbord te sorteren.
Ondanks alles moest ik er toch een beetje om lachen. Als De Baas echt een geheim had, was Leonie precies de verkeerde keuze om dat aan te vertellen. Het was een schat van een meid, maar ze praatte sneller dan ze dacht en dat zorgde regelmatig voor problemen. Als je haar in vertrouwen iets vertelde, wist je bijna zeker dat binnen een dag het hele kantoor op de hoogte was. Blijkbaar had De Baas haar echt onder druk gezet, want anders was ze direct begonnen met 'ik mag het eigenlijk niet verklappen en je moet beloven dat je het aan niemand anders vertelt, maar...'
Dit moest echt ontzettend moeilijk voor haar zijn, al was het wel typerend dat ze er direct had uitgeflapt dat het over een geheim ging. Ieder ander zou een leugentje over werk verzinnen.

Wordt vervolgd...

:: :: :: :: :: 

deel 2 verschijnt op 21 februari, deel 3 op 28 februari en het slot op 7 maart

Het hele verhaal in één keer als pdf downloaden? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
Als je voor 14 maart lid wordt, stuur ik je de laatste nieuwsbrief, met de link naar dit verhaal, na.  
Bovendien ontvang je dan regelmatig een mail met nieuws over mijn boeken, previews, extra's en updates. Als welkomstcadeautje krijg je een downloadlink naar een verhaal dat nergens anders te lezen is.

(foto van Pexels.com)

Lees verder ...

Contrast


Terwijl in Nederland duizenden scholieren gingen protesteren om het klimaat te verbeteren, ging men in Curaçao op de barricades om de olieraffinaderij, die een groot deel van Willemstad van vervuilde lucht voorziet, open te houden. Niet dat ze hier nu zo dol zijn op die vervuilde lucht, maar wat heb je aan schone lucht als je je gezin niet te eten kunt geven?
Het waren sowieso onrustige weken hier. Twee weken geleden blokkeerden vuilniswagens één van de belangrijkste wegen op het eiland en veroorzaakten daarmee een verkeersopstopping waar zo'n beetje het halve eiland instond.
De gemiddelde Curaçaoenaar wordt niet snel kwaad. Dit soort acties verlopen over het algemeen gemoedelijk en de mensen die er last van hebben doen ook niet echt moeilijk. Men sluit onverstoorbaar kalm aan in de file en laat de overvolle containers gewoon aan de weg staan tot de vuilniswagens eindelijk langskomen om ze te legen.
In het onderwijs wordt ook gestaakt, al is dat sporadisch en merk je er niet veel van. Maar de onvrede over de toestand van het onderwijs loopt al sinds vorig jaar, dus ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor men de Julianabrug met schoolbanken gaat blokkeren.
In beide andere gevallen kregen de stakers hun zin. De politici blijven nu roepen dat ze nooit meer toe zullen geven bij blokkades en stakingen, want die zien de bui al hangen. In 2011 leefde een kwart van de bevolking op Curaçao onder de armoedegrens*. Met de toestroom aan vluchtelingen uit Venezuela zal dat er niet beter op geworden zijn en er is een hoop onzekerheid over de toekomst. Als dit soort acties lijken te helpen, zullen meer mensen het gaan doen.

Op twitter woedde een hevige discussie over de protesterende tieners, die na afloop bij MacDonalds gingen eten en eigenlijk hun mobieltjes en verre vakanties niet willen opgeven.
Op het strand liepen chagrijnige toeristen omdat op zondag om twaalf uur alle bedjes verhuurd en de schaduwplekken bezet waren. Bij de beachclub sjouwden twee jongemannen zuchtend met een doos bier omdat dicht bij de bar geen plek meer was. Op een terras vroeg een geïriteerde man waar de rosé bleef die hij drie minuten daarvoor besteld had en hij wenste ook zijn pizza nú, direct, geserveerd te krijgen.

Het mag. Het is tenslotte maar net wat je gewend bent.
Maar soms vind ik het contrast ineens een beetje pijnlijk...


-----------------------------------------------------------------


foto van Pexels.com

*zie dit artikel uit 2014

Wil je helpen?
Wij druppelen op de gloeiende plaat via de voedselbank van Curaçao
Er zijn hier 7000 gezinnen die in aanmerking zouden komen voor een pakket, maar op dit moment is er maar geld voor 400 pakketten per maand, die verdeeld worden over zo'n 1100 echt schrijnende gevallen


Lees verder ...

Door haar ogen



'Mag ik dit serieus nemen?' Onze oudste dochter stuurde me een privéberichtje met een kopie van een opmerking van haar vader uit de gezinsappgroep. Zij had een foto van de sneeuw geplaatst, hij had gereageerd met een foto van het strand. Daarop had zij gereageerd met 'Ik kom deze week wel bij jullie logeren.' Met een hoop smilies erachter om aan te geven dat het een grapje was. Echtgenoots reactie was ook een grapje: 'Natuurlijk. Wel een luchtbed meenemen.'
Maar een dag later vroeg ze dus of we het meenden. En ach, waarom ook niet. We wonen nog steeds in ons mini-appartementje, maar een luchtbed past er nog wel bij. Dochter had wat vrije dagen omdat de ene theatertoer afgelopen was en de volgende nog niet begonnen (ze werkt als freelance grimeur) en wilde er graag even tussenuit. Een ticket boeken lukte nog en drie dagen later pikten we haar op van het vliegveld.
Het luchtbed was bij nader inzien niet nodig, want de huisbaas had nog een eenpersoonsbed dat we konden lenen. En verder was het vooral een kwestie van werk verschuiven, zodat we tijd hadden om haar rond te leiden.
Want natuurlijk wilde ze niet alleen graag even naar de zon, ze wilde ook graag zien waar we nu eigenlijk zo graag willen wonen. Van onze hele directe familie is niemand ooit op Curaçao geweest, dus een beeld hebben ze er niet echt bij.
Deze week maken we dus meer kilometers dan we normaal al doen, want we willen haar al onze favoriete plekjes en stranden laten zien. En eigenlijk ook de minder favoriete plekjes, de huizen die we niet kochten, de stranden die we niet bezoeken en... Nou ja, alles. Gelukkig wil ze dat zelf ook graag allemaal zien. Alles is tenslotte nieuw voor haar.
Voor ons is dit ook nieuw. Curaçao was altijd van ons tweeën, maar nu zien we het door haar ogen. We bezoeken Shete Boka en Watamula. Ze gaat mee naar Mambobeach voor ons vaste vrijdagavondritueel en wandelt met ons door Punda en Otrobanda.
Al die plekken waren wij ook nog lang niet zat, maar het kunnen laten zien aan iemand die er nog nooit geweest is, voegt er toch iets extras aan toe. Ineens is Curaçao meer dan ooit ons thuis, waar we trots op zijn.




Lees verder ...