Geertrude Verweij over schrijven, lezen en leven

Het E-woord



De kogel is door de kerk, de knoop is doorgehakt, de beslissing genomen. We gaan het doen en we vertellen het aan iedereen die het weten moet. Tenminste, we... Echtgenoot vertelt het. Hij noemt het beestje bij de naam ook (om nog maar eens een spreekwoord er tussen door te gooien, ik was tenslotte al lekker op gang). Ik niet.
Ik kan het e-woord niet uit uit mijn strot krijgen. Mijn manier om onze plannen te verwoorden is omslachtig: we gaan in ieder geval twee jaar op Curaçao wonen en dan kijken we verder.
Dat klinkt minder definitief, maar het is natuurlijk gewoon e... e... Ergens anders gaan wonen. Ahem.
Je zou bijna denken dat ik niet wil. Maar dan zouden we niet gaan, zo simpel is het. Zo'n beslissing neem je met z'n tweeën. Zeker in ons geval, want echtgenoot met zijn IT-bedrijf kan overal vandaan werken en dus overal wonen en datzelfde geldt voor mijn schrijfwerk. We hoeven dus niet voor werk te verhuizen en daar gaat het ook niet om.
Waarom dan wel? Verschillende factoren natuurlijk. Niets is simpel en rechtlijnig in het leven.
Het klimaat speelt een belangrijke rol. Terwijl ik dit schrijf (op Curaçao) bereid ik me voor op een vlucht naar binnen, want het regent hier best regelmatig. Als het gaat regenen, begint het te waaien en dan wil ik een vestje aan. Want op zo'n moment is het maar een graad of vierentwintig en dat voelt fris. De airco staat 's nachts op zevenentwintig en dat vind ik zo koud dat ik er een dekentje bij gekocht heb. Ja, die warmte staat me wel aan. Zelfs in september, als het hier echt bloedverziekend heet is.
En verder? Ik ben een nuchter mens. Lyrische lofzangen over de geweldige mensen, de heerlijke sfeer en de passie voor het eiland zul je van mij niet horen. Zo is het misschien wel, maar het klinkt allemaal zo overdreven.
Ik voel me hier thuis. Dat is het punt. In Nederland heb ik steeds vaker het gevoel dat ik van een vreemde planeet kom, dat iedereen dat weet én dat iedereen daar wat over te zeggen heeft.
Hier voel ik me hier gewoon één van de vele totaal verschillende mensen die hier allemaal samenleven.
Niet dat ze hier zo wonderlijk lief en verdraagzaam zijn, hoor. Dat niet. Je moet het je niet al te ideaal voorstellen allemaal. Ook op Curaçao wonen gewone mensen met gewone en niet altijd positieve karaktereigenschappen.
Wat ik zo fijn vind is eigenlijk meer een soort onverschilligheid. Niet het Hollandse "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg", maar "van mij mag je gek doen, als ik er maar geen last van heb". En dat bevalt me wel.
Misschien is dat wel de belangrijkste reden hierheen om te willen... e... e...
Emigreren.


Lees verder ...

{gelezen} (ter)echte winnaar? - Adempauze van Martin Scherstra



Ik zei het vorige week al: ik was eigenlijk wel nieuwsgierig naar het boek dat de Valentijnprijs 2018 gewonnen heeft. En omdat het boek onder mijn Kobo Plus abonnement valt, kon ik het direct downloaden en lezen, dus dat heb ik toen maar gedaan ook.

Maar...

Eigenlijk schrijf ik geen recensies over boeken van directe concullega's. Dat heeft een simpele reden: ik ben altijd bang dat ik teveel ga vergelijken met mijn eigen werk. Dat kan inspirerend zijn als het een echt goed boek is, maar ook frustrerend. "Waarom lukt het mij niet dit niveau te halen?"
Of (komt toch ook wel eens voor en is eigenlijk nog frustrerender): "Waarom is dit boek populairder dan het mijne, terwijl het toch van ongeveer hetzelfde niveau is? Of denk ik dat alleen maar?"
En... nou ja, ik denk dat jullie wel ongeveer begrijpen wat ik bedoel. Het is niet goed voor mijn zelfvertrouwen.

Maar deze keer... Dit is De Winnnaar van De Prijs in mijn genre, het Beste Romantische Boek, Gekozen door een Vakjury. Een prijs waarvoor ik de afgelopen drie jaar niet eens op de shortlist terecht kwam. En dit jaar werd ook nog eens voor het eerst de publieksprijs apart gekozen, zodat de Valentijnprijs echt alleen bepaald is door Mensen Die Het Kunnen Weten. Dan moet zo'n boek toch veel beter zijn dan de mijne. Daar moet ik iets van kunnen leren. Toch?

Ik schrijf eigenlijk ook nooit recensies over boeken die ik niet zo goed vind. Ook met een goede reden. Smaken verschillen nu eenmaal en in ieder boek zit een hele berg werk, bloed, zweet en tranen. Dat weet ik omdat ik zelf schrijf. En ik weet ook dat het pijn doet als iemand je werk niet goed vindt en het nodig vindt dat publiek te maken. Ik denk altijd "als je niets positiefs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden."
Eigenlijk zou ik dit boek gewoon moeten laten zitten.
Maar dit was De Winnaar van De Prijs in mijn genre, het Beste Romantische Boek (enz.). En dat verandert de zaak toch wel een beetje.

Bovendien hoop ik dat Martin Scherstra een klein beetje gevoel voor humor heeft. Want het plot van dit boek draait om de ontmoeting tussen een schrijver van een populaire thriller en een blogster die zijn boek publiekelijk afkraakt. Dat is ongeveer wat er nu werkelijk gaat gebeuren.

Een leuk boek, maar...

Nou ja, echt afkraken ga ik niet doen. Zo erg is het nu ook weer niet. "Adempauze" is gewoon een leuke, gezellige feelgood roman. Het leest lekker weg en het is op zich geen slecht verhaal.
Maar toen ik het uit had had ik niet dat intens fijne, tevreden gevoel dat je na een echt goed boek hebt. Kennen jullie dat? Als ik Katie Fforde lees, of Nora Roberts of  nou ja, noem maar een topper, dan heb ik dat. Ik kan het niet uitleggen, maar het overkomt me alleen bij een echt goed boek.
En dat gevoel miste ik na het uitlezen van "Adempauze". En dat viel me tegen, want het was tenslotte De Winnaar van De Prijs (enz.).
Zoals ik al zei, het is op zich een leuk boek, maar er waren toch wel behoorlijk wat kleine dingetjes die me irriteerden tijdens het lezen.
Martin schrijft best goed, maar zijn taalgebruik vind ik persoonlijk iets te saai en stijf om echt lekker weg te lezen. De dialogen komen op mij niet echt vloeiend over. Verder mag het in mijn ogen allemaal net iets minder beschrijvend zijn. Maar dat is natuurlijk ook een kwestie van smaak.

Arrogant en kinderachtig

Ik vond Erik Kars, de mannelijke hoofdpersoon, een vreselijk arrogante, kinderachtige vent en ik bleef maar wachten tot er voor zijn gedrag een goede reden werd aangedragen, maar die kwam niet.
Ook beweert Erik eerst dat hij de komende paar jaar kan leven van het schrijven omdat hij een contract voor vier boeken heeft (in Nederland? bij een kleine uitgever? onmogelijk!), en voegt de schrijver er later aan toe dat Erik gewoon rijk is en eigenlijk niet hoeft te werken. Aha. Misschien dat hij er daarom zo slecht tegen kan als iets niet loopt zoals hij het wil. Gewoon straal verwend. Maar dat is mijn conclusie en staat niet in het boek.
Het boek vindt dat we Eriks negatieve kanten moeten accepteren omdat hij daarnaast ook veel goede dingen doet (hij is lid van de reddingsbrigade). Dat kan een insteek zijn (ik heb zelf ook mannelijke hoofdpersonen met horkachtige eigenschappen die toch best lief zijn), maar op mij kwam het niet natuurlijk en geloofwaardig over. Ik bleef het tot het allerlaatste (romantische) einde een eh... vervelende vent (vul zelf maar een sterkere beschrijving in, dan houd ik mijn blog netjes) vinden.

Bloggen

De vrouwelijke hoofdpersoon, Sterre Kruidhof, is journaliste en blogt voor een website die gericht is op vrouwen. Het is ook al niet helemaal realistisch om te denken dat iemand daarvan kan leven, maar het komt voor, dus ik was bereid daarin mee te gaan. Op zich is het leuk gedaan dat Sterres blogposts in het boek zijn opgenomen (tussen de hoofdstukken door), maar er wordt regelmatig gezegd dat ze zo geweldig leuk schrijft en dat vind ik persoonlijk wel tegenvallen. Ik had de neiging die stukjes juist over te slaan. Ook valt het me op dat ze nooit foto's maakt, iets wat volgens mij logisch zou zijn als je geacht wordt dagelijks op internet verslag te doen van je ervaringen op een waddeneiland. Maar goed, dat is een onbelangrijk detail.

Vlakke emoties en betere actie

Veel belangrijker vind ik dat ook Sterre in mijn beleving als karakter niet echt goed uit de verf kwam, vooral wat emoties betreft. De mogelijkheden om haar karakter ver uit te werken zijn er zeker, in haar voorgeschiedenis, in haar familierelaties en in haar werk, maar het bleef allemaal erg aan de oppervlakte, vond ik.
Veruit de beste stukken in het boek waren de actiescenes. Ik ga nu niet beweren dat het feit dat Martin een man is daar de reden voor is. Er zijn wel meer mannelijke schrijvers in het liefdesgenre (de meeste onder een vrouwelijk pseudoniem, dat wel) en die zijn zeer succesvol. Bovendien is dit het enige boek dat ik ooit van Martin Scherstra gelezen heb. Ik kan dus niet zeggen of het bij hem altijd zo is, of alleen bij dit boek.
Maar de enige emotionele scene die me iets deed was de beschrijving van de gemeenschapszin op Schiermonnikoog als er twee vissers vermist worden.

Erg snel en voorspelbaar

Wat me verder een beetje ergerde was de snelheid waarmee de romance in het boek zich afspeelde. Mij wordt altijd verteld dat ik daarmee op moet passen, maar zelfs ik laat mijn hoofdpersonen niet binnen twee dagen omslaan van slaande ruzie naar eeuwige liefde. De vakjury noemt de hoofdpersonen geloofwaardig, maar dat vind ik dus eigenlijk niet, zeker als je Sterre's achtergrond verhaal meeneemt in de overweging. Als je door je verloofde letterlijk voor het altaar in de steek gelaten bent, zou je moeten uitkijken met een man die nogal snel van stemming wisselt. Je moet wel heel naïef zijn als je binnen twee dagen je hart aan zijn voeten legt. Denk ik dan.
Nu zal ik de laatste zijn die een voorspelbaar plot erg vindt (dat wordt mij ook vaak verweten), want in een liefdesverhaal "krijgen ze elkaar" nu eenmaal aan het eind, maar ik had het leuker gevonden als er toch nog iets van verrassing in had gezeten. Nu was het eigenlijk van het begin af aan al duidelijk wat er ging gebeuren. En omdat dit De Winnaar (enz.) was, zat ik alsmaar tevergeefs te wachten op een onverwachte briljante wending. Die dus niet kwam.

Terechte winnaar?

Zo zijn er wel meer puntjes die me opvielen, maar ik wil niet op alle slakken zout leggen, want dan kom ik toch in de buurt van afkraken en dat is echt mijn bedoeling niet.
Zoals ik al zei, als totaalplaatje is het best een leuk boek. Echte feelgood, lekker voor tussendoor. Maar ik zie eerlijk gezegd niet waarom dit boek als winnaar gekozen is. Het komt op mij over als een vrij normaal boek voor ons genre. Niet bijzonder slecht, niet bijzonder goed. Gewoon niet bijzonder.
Zeker de moeite waard om een paar uurtjes aan te besteden op een koude winteravond of in de vakantie. Maar geen echte topper.Geen boek waar je dat intens tevreden gevoel van krijgt.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik de andere boeken, zowel die op de longlist als die op de shortlist, niet gelezen heb, dus ik weet ook niet of ik één van de andere boeken wél een terechte winnaar zou vinden.
En nee, ik durf even niet onder woorden te brengen wat de conclusie over ons genre moet zijn, als blijkt dat dit boek echt met kop en schouders boven de rest uit steekt...

De kift*


Ha, ik weet wat jullie denken! Maar nee. Dit stukje is geen gevalletje "het is gewoon de kift".* Geen kwestie van: "Ze is gewoon teleurgesteld dat ze zelf niet gewonnen heeft".
Nee, dat is het niet. Echt niet. Ik had geen nieuw boek in de periode waarin de boeken op de longlist moesten vallen en daarom deed ik dit jaar helemaal niet mee. Ik hoef me dus ook niet af te vragen of waarom ík niet gewonnen heb.
Dit is geen jaloezie, maar interesse. Ik heb dit boek gelezen omdat ik bereid was te leren van wat de winnaar beter doet dan ik en bij dit boek kan ik dat dus niet echt bedenken.

Excuses en felicitaties

Sorry, Martin. Ik heb echt getwijfeld of ik dit stukje wel zou plaatsen (ik ben meestal geneigd alleen maar lieve dingen te schrijven), maar het is mijn mening en mijn blog. Bovendien heb ik besloten dat ik geen zin meer heb om alsmaar lief te zijn (waarschuwing aan de vaste lezers: het zou zo maar kunnen dat er meer opstandige stukjes verschijnen). Maar dat terzijde.
Het doet er ook niet echt toe. Als een Vakjury vindt dat jij Het Beste Romantische Boek geschreven hebt, zegt dat veel meer dan mijn bescheiden mening op mijn bescheiden blog. En dat klinkt dan weer cynischer en negatiever dan ik het bedoel.
Want als ik (met mijn vlot leesbare, leuke verhalen die lekker zijn voor tussendoor maar volgens de meeste mensen verder niet echt bijzonder) de Valentijnprijs zou winnen, zou ik niet één maar zes gaten in de lucht springen en het met links en logo's en trompetgeschal en feestverlichting over mijn hele website en als het even kan de rest van het internet én de echte wereld bekend maken.
Dus. Het zegt wel degelijk iets dat jij gewonnen hebt.
Alsnog (oprecht gemeend) van harte gefeliciteerd!

Heeft iemand van jullie Adempauze gelezen? Wat vond je ervan? Zie ik iets over hoofd dat de vakjury wel ziet?
En wat vinden jullie van de Valentijnprijs? Dit was de vierde keer dat deze genreprijs werd uitgereikt. Kennen julle de winnaars van de vorige keren? Of is het hele idee van "De prijs voor het beste romantische boek" nieuws voor jullie?


(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)

 

*(voor de taalpuristen: kif of kift is allebei goed)

Lees verder ...

{opruimen} Hoe bewaar je de administratie?


Jaren geleden werkte ik bij een administratiekantoor en één van onze grotere klanten bewaarde zijn hele administratie verspreid over beschikbare lades in zijn keuken. Vier keer per jaar, als het tijd was voor de btw-aangifte, ging mijn collega daar even koffie drinken om de hele rommelige stapel op te halen. Meestal was ik de gelukkige die de boel mocht uitzoeken (wat ik eigenlijk best een leuk klusje vond). Het gekke is dat de goede man zelden een factuur kwijt was.

Toch is dit geen methode die ik zou willen aanraden. Als je werkelijk geen tijd hebt om je papierwerk netjes in mappen te doen, zorg dan op zijn minst dat je alles in één doos of lade bewaart. Dat is toch een heel stuk veiliger. Maar eigenlijk hoort het natuurlijk niet los op een stapel, maar netjes in een map.

In een ordner

Gelukkig hebben de meeste mensen wel het idee dat administratie in ordners thuishoort. En dat kun je natuurlijk op verschillende manieren doen. Geen enkele manier is echt fout, zeker als je zelf alles terug kunt vinden. Maar persoonlijk heb ik toch een heel sterke afkeer van één van de populairste methodes. Voel je alsjeblieft niet aangesproken of beledigd als deze methode voor jou werkt, maar ik ga toch uitleggen wat ik bedoel en waarom ik er een hekel aan heb.

Op alfabet... nee!

Veel administraties worden opgeborgen in ordners met alfabettabbladen. Dat geeft mensen een heel georganiseerd gevoel. Zo keurig, alles op alfabet. Heel gemakkelijk terug te vinden. Ordner na een jaar nog niet vol? Geen probleem, gewoon door stapelen op alfabet. Of twee ordners maken (A-L en M-Z) en dan weer lekker door stapelen. Heb je tenminste alles netjes bij elkaar.

Wat hier volgens mij mis mee is? Laat ik vooropstellen dat er mensen zijn die er mee wegkomen. Zij zijn van nature consequent en georganiseerd en weten alles in zo'n map te vinden. Prima. Niets aan doen.
Maar helaas zijn het ook vaak de van nature slordige mensen die zo'n systeem hebben. Eigenlijk zouden ze het liefst alles gewoon in de keukenlade gooien, maar ze zijn al een stap verder en zo'n alfabetje geeft ze het idee dat ze goed bezig zijn.
Maar... voor deze mensen werkt dit systeem gewoon niet. Als je het type bent dat van nature rommelig is en moeite heeft spullen op hun vaste plek neer te leggen, is een alfabetsysteem een ramp en dus echt geen goed idee.

Waarom niet?

Als je een alfabetje gebruikt kan het zomaar zijn dat (ik geef voorbeelden die ik in de praktijk gezien heb) de jaaropgave van de energiemaatschappij het ene jaar bij de E van energie zit, het andere jaar bij de N van Nuon en soms ook ineens ouderwets bij de G van GEB. Bij de B van belasting vinden we gemeentelijke belastingen, inkomstenbelasting, motorrijtuigenbelasting en alle andere soorten belastingen van verschillende jaren gebroederlijk bij elkaar. Parkeerbonnen mogen er ook bij, want dat heet parkeerbelasting tegenwoordig.
Nog een voorbeeld? Verzekeringen. Bij de V? Of de inboedelverzekering bij de I en de autoverzekering bij de A?
Ik kan nog wel even doorgaan. De B van bank of de R van Rabobank? De M van mediamarkt of de L van de laptop die je daar kocht? En krijg je nu elke maand Salaris of Loon of Geld van X (vul hier je werkgever in)? Enzovoorts.
Ik betwijfel of je in een dergelijk systeem nog iets terug kunt vinden.

Wat ik aanraad

Zelf berg ik alles op per jaar en op datum van binnenkomst of als ik ze betaald heb.

Ik heb tegenwoordig bijna alles digitaal, maar ik had altijd aparte tabs voor afschriften van bank (1 tabblad per bank/creditcard), hypotheek en andere leningen (1 tabblad per lening). Die afschriften legde ik op datum (of nummer, dat is bij afschriften hetzelfde), de nieuwste bovenop.

Daarna volgde een tab "diversen" en achter die tab deed ik dus simpelweg alle rekeningen en bonnen die ik bewaarde (dat is lang niet alles - daar kom ik later nog op terug) gewoon op volgorde van binnenkomst of na betaling, de nieuwste bovenop.

Als je dat prettig vind kun je meer categorieen maken, maar over het algemeen is dat helemaal niet nodig als je ieder jaar apart bewaart. Je weet ongeveer wanneer je jaarafrekening van je energiemaatschappij binnengekomen is, dus je kunt vrij simpel terugbladeren naar de juiste periode als je hem terug wilt vinden. De grote aanschaffen voor de school van je kinderen zit in het begin van het schooljaar en dure cadeaus waarvan je de bon wilt bewaren in de maand van de betreffende verjaar- of feestdag. Mijn insteek is dat een categorie van 1 of 2 papiertjes geen categorie is. Dat hoort bij diversen. Je zou kunnen overwegen om tabbladen voor bijvoorbeeld huis, auto en kinderen toe te voegen, maar nodig is het niet. Maar mocht je dat toch willen, houdt de categorieën dan zo duidelijk dat het niet mogelijk is om iets verkeerd op te bergen.

Omdat ik nu van geen enkele bank afschriften meer krijg, heb ik eigenlijk alleen nog maar die "diversen". En inderdaad, dat betekent ook dat ik post van de belastingdienst gewoon tussen alle andere papieren bewaar. Zolang ik niets weggooi zitten ook die brieven daar immers veilig.

Uitgaven in de gaten houden

Nu hoor ik al iemand zeggen: ja, maar ik moet toch weten hoeveel ik uitgeef aan de auto? Of aan mijn huis? Of aan energie? Mee eens. Heel erg mee eens (kom ik ook nog eens op terug). Maar dat weet je door netjes een lijstje te maken van al je uitgaven en alle bedragen op te tellen (in een spreadsheet of papier). Niet door de manier waarop je facturen en bonnetjes bewaart.


Bewaren of weggooien?
In mijn privéadministratie gooi ik kassabonnen weg zodra ik ze in mijn spreadsheet verwerkt heb, tenzij het garantiebewijzen (dat is vaak bij electrische aparaten zo) of grotere aankopen (meestal vanaf 100 euro - en dan bedoel ik niet het totaal van de weekboodschappen) zijn. Facturen (er is een beetje een grijs gebied tussen bonnen en facturen, maar alles wat A4 formaat is beschouw ik als factuur) bewaar ik wel. Die zoek ik uit na mijn belastingaangifte, maar ook daar kom ik later op terug. *

Let op: ik heb het nu over particuliere administraties. Zakelijk moet je elk bonnetje bewaren!

Verzekeringen en belangrijke papieren bewaar ik apart, in een andere ordner. Rekeningen van ziektekosten bewaar ik achter de polis van de ziektekostenverzekering, zodat ik gemakkelijk kan zien of iets vergoed is of niet.

Nieuw jaar? Liefst een nieuwe/andere map, maar in ieder geval nieuwe tabbladen. Zo duur zijn die dingen niet en als je ze maar één jaar gebruikt zijn de goedkope papieren tabbladen net zo goed als de dure van plastic.

Zakelijk
Nu heb ik eigenlijk alleen de particuliere kant van de administratie behandeld. voor zakelijke administraties liggen de zaken een beetje anders. Je moet voor de belastingdienst van elke uitgave een bonnetje of factuur hebben. En hoe je die het handigst bewaart kan per bedrijf verschillend zijn.

Hoewel, de basis is simpel. Regel 1: géén alfabetje!
Een simpele scheiding op verkoop, inkoop, bankafschriften en kassabonnen kan al genoeg zijn. En natuurlijk die tab voor diversen. Wat zouden we zonder moeten?

In sommige bedrijven is het gewoonte om facturen op te bergen achter de bankafschriften waarop ze betaald zijn, maar daar word ik persoonlijk ook niet vrolijk van. Ten eerste is het opbergen al een vrij lastig karwei op die manier. Ten tweede is het voor degene die je boekhouding doet lastig inboeken. Mijn normale volgorde van boeken is altijd eerst de verkoopfacturen, dan de inkoopfacturen, dan de bankafschriften. Als jij mij een ordner geeft waar alles keurig achter de bankafschriften opgeborgen is, moet ik die map dus drie keer doorbladeren. Of iedere keer in mijn boekhoudprogramma heen en weer klikken, wat ook vreselijk veel tijd kost.

Ik krijg wel eens te horen dat mensen dat zo doen om in de gaten te houden of een factuur betaald is of niet, maar deze methode is vragen om fouten. Als je per se zonder je boekhouding erbij te pakken wilt kunnen zien of iets betaald is, schrijf het dan simpelweg op de factuur. Bij inkoop schrijf je: betaald en dan de datum en bij verkoop schrijf je: ontvangen en dan de datum. Zo eenvoudig is het.

Opbergen op datum is echt de gemakkelijkste manier om iets terug te zoeken, zeker als je het boekstuknummer rechtsboven op de factuur schrijft, want dan leg je ook gemakkelijk de link tussen je boekhouding en je papierwerk.

Hulp nodig? Mail me. Simpele adviezen geef ik gratis en voor diepgaande hulp (online, via e-mail of een skypegesperk) spreek ik van te voren een vaste prijs met je af.

*Disclaimer: bij twijfel: niet weggooien! Ik kan in een simpel blogstukje niet alle details bespreken en ik wil er niet de oorzaak van zijn dat je iets weggooit dat belangrijk is.
Als die twijfel inhoudt dat je alle bonnetjes wil bewaren tot je advies hebt kunnen vragen aan mij of een andere deskundige, doe ze dan in ieder geval in mapjes of doosjes in chronologische volgorde, desnoods verdeeld over een paar simpele categorieën (boodschappen, benzine, hobby, etc.) En alsjeblieft niet op alfabet ;-)

(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)


Lees verder ...

Ditjes en Datjes op een Doordeweekse Donderdag

Ja, sorry. Eigenlijk wilde ik dit stukje gewoon Ditjes en Datjes noemen, maar toen realiseerde ik me dat het ook nog donderdag is en dat allitereert zo prachtig. Het zou zomaar een terugkerend onderdeel van mijn blog kunnen worden (zie ook punt 4).


1. Carnaval is erg belangrijk hier op Curaçao. Ruim twee weken aan festiviteiten, waar mensen het hele jaar naar toe leven. Ik moet toegeven dat wij er niet echt iets mee kunnen. We zijn tenslotte allebei geboren en getogen boven de rivieren. Carnaval zegt ons niet veel.
Toch hebben we er een klein beetje van mee gekregen. Niet doordat we zoals vier jaar geleden min of meer per ongeluk in het publiek terecht kwamen, maar doordat we iets wilden drinken in de stad en toen de parkeerplaats niet meer afkonden. Toch maar even gekeken en toen terug naar ons vaste terrasje om ook maar iets te eten dus.


2. Van het einde van het carnaval op dinsdag, ging Curaçao woensdag naadloos over op Valentijnsdag. Ze zijn hier wel van de feestdagen. Vier jaar geleden gingen we uitgebreid op avontuur, maar daar waren we dit jaar te moe voor. Dus hielden we het bij een middagje luieren op het strand en uitgebreid dineren bij hetzelfde restaurant als toen.


3. Het begint hier allemaal "normaal" te voelen. Inclusief het klimaat. Ik vind het nog steeds heerlijk om hier in de warmte te zitten, in plaats van in de kou in Nederland. Maar gisteren heb ik hete thee besteld bij de strandtent. Het regende namelijk, de temperatuur daalde naar zo'n 25 graden en ik stond te klappertanden van de kou. Gelukkig heb ik nog een paar weken voor we weer naar Nederland terug moeten...

4. Het zal de vaste lezers wel opgevallen zijn: ineens meer blogposts, andere onderwerpen en ben ik nu toch weer terug blij Blogger? Ja, op alles. Binnenkort meer daarover, maar het komt erop neer dat ik van plan ben terug te gaan naar hoe ik vroeger blogte (over van alles en nog wat uit mijn eigen leven), gecombineerd met de wat algemenere artikelen (de schrijftips en recensies die ik hier plaatste, maar ook de stukjes over huishoudelijke onderwerpen die ik op een ander blog had geparkeerd).

5. Leesvoer: dit artikel over notitieboekjes (in het Engels). 
Ik heb het volgens mij al vaker gezegd, ik zou zo graag het soort schrijver zijn dat aantekeningen bewaard. Ik kreeg vorig jaar van de dochters dit boek over de notitieboekjes van Agatha Christie voor Kerst.
Geweldig! Als ik nu een boek van Agatha Christie lees, pak ik vooraf (of achteraf als dat zo uitkomt) dit boek erbij om te kijken wat voor notities ze erover gemaakt heeft. Heel leerzaam en inspirerend.
Maar niet genoeg blijkbaar, want ik gooi nog steeds mijn kladjes weg. Wie weet, ooit. Ik hou wel al ruim anderhalf jaar mijn agenda netjes bij en maak daarin ook (heel korte) dagboekaantekeningen. Misschien is de volgende stap om ook notitities over verhaal- en blogideeën toe te voegen...
Meer notitieboekjes:
A Peek Inside the Notebooks of Famous Authors, Artists and Visionaries
Writers'notebooks 

(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)


Lees verder ...

{creatief} 52 mutsen :: 1-4


Eind vorig jaar had ik - na lange tijd droog gestaan te hebben - ineens weer een periode waarin ik heel veel breide. Wie zich mijn blog van vroeger nog herinnert weet dan wel hoe dit verder gaat: ik breide mutsen. Vijf mutsen in twee weken zelfs. En toen kreeg ik een briljant idee. Nou ja, briljant?
Ik bedacht iets waarmee ik mezelf uit kon dagen, bezig kon houden en gek kon maken. Dat laatste realiseerde ik eigenlijk pas later, maar toen was het idee al veranderd in een plan.

Welk idee? Het idee om mezelf uit te dagen in 2018 iedere week een muts te breien. 52 mutsen dus in één jaar. Technisch gesproken moet het kunnen, zeker als ik niet te ingewikkelde patronen gebruik. Ik doe gemiddeld een dag of drie over een muts, dus er zou zelfs ruimte zijn voor andere projecten. Het idee werd dus een plan en ik zat op 1 januari klaar om aan de eerste muts te beginnen (nadat ik op oudejaarsavond de laatste muts van 2017 afwerkte).

En toen realiseerde ik me dat ik 10 weken op Curaçao zou verblijven. O. Nou ja, geen probleem. Behalve dan dat ik daar niet zo gemakkelijk breigaren (en al helemaal geen echte wol natuurlijk) kan kopen als in Nederland. Ik moest dus 10 bollen wol meenemen. Mijn koffer bevatte meer wol dan kleren.

Kun je breien op een tropisch eiland? Natuurlijk. Ik wel, in ieder geval. Ik deed het al vaker, dus dat wist ik. Ik wist ook dat ik geen 100% acryl garen moest hebben, want dat werkt niet lekker in de hitte. Dus kocht ik garen met deels wol, deels acryl en dat werkt prima.
Omdat ik nu pas bedacht heb dat ik dit project op mijn blog wil delen, heb ik even wat in te halen. Hierbij dus in één keer de eerste vier mutsen van 2018.

:: 1 - "Blauw voor jou" - simpele smalle ribrand, daarboven tricotsteek. Gemaakt van een linnen/katoen combinatie die ik bij de kringloop kocht.



2 :: "Gray Slouch" - de ribrand (80 steken opgezet, nld 4) is 4 recht, 2 averecht, 2 recht, 2 averecht en 9 cm breed. Daarboven tricotsteek tot een totaal van 24 cm lengte. Gemaakt van garen Julia van Zeeman



:: 3 "Tulpenveld" - eigen ontwerp. Ik ben nog niet helemaal tevreden met de uitkomst, maar ik ga het nog verder uitwerken tot alles wel klopt en zal dan het patroon delen. Gemaakt met garen Tweed van Zeeman.



:: 4  "Bobbeltop" Ook eigen ontwerp. Het patroon heb ik wel in het Engels uitgewerkt, dus het kan zijn dat je het al ergens tegengekomen bent. Het staat op mijn lijstje om ook in het Nederlands (gratis) aan te gaan bieden.



Ik heb er nog meer, want ik ben keurig op schema met breien. Ik loop alleen achter met foto's maken en aantekeningen uitwerken, dus die houden jullie nog even te goed.

Hoe is het bij jullie op creatief gebied? Ook grootse handwerkplannen? Of gewoon lekker bezig?
Nog mutsen gebreid de laatste tijd of ben ik als enige zo'n "mutsenmaakmuts"?
Lees verder ...

{schrijftips} Romantisch schrijven: 5 tips



Ooit zag ik een film (ik denk deze) waarin een schrijver les gaf aan een groep collegestudenten over schrijven. En hij zei in die les (wat ik ervan onthouden heb en vrij vertaald): ieder verhaal, ook een thriller, heeft een beetje romantiek of in ieder geval de suggestie van een mogelijke romance nodig. Ik heb dat altijd onthouden en eerlijk gezegd merk ik dat ik onwillekeurig bijna ieder boek tegen die bewering aanhoudt om te zien of het klopt. En dat doet het meestal. Blijkbaar geeft een tikje romantiek (of de suggestie van een mogelijke romance) de hoofdpersonen net dat beetje meer diepte dat ze nodig hebben.
In mijn boeken speelt romantiek een belangrijke rol, dat is nu eenmaal de gedachte bij het genre liefdesromans. Hoewel we het tegenwoordig "feelgood" noemen en je kunt je natuurlijk ook goed voelen zonder romantiek.

Hoe schrijf je romantiek?

Laten we vooropstellen dat smaken verschillen, dus eigenlijk is het moeilijk om hier iets zinnigs over te zeggen.
Zelf vind ik het belangrijk dat mijn hoofdpersonen de spanning langzaam opbouwen. Ik ben niet zo'n voorstander van het "o, wat een sexy man, daar wil ik wel wat mee" gedoe, zeker niet als dat uitloopt op smachtend wachtende hoofdpersonen, of, nog sneuër, hoofdpersonen die alleen maar bezig zijn de aandacht van die ene man te trekken.
Waarmee ik niet wil zeggen dat zoiets nooit in één van mijn verhalen voor zal komen en ook niet dat ik ieder verhaal waarin zoiets voorkomt per definitie slecht vind. Nora Roberts is wat mij betreft het schoolvoorbeeld van hoe je door goed schrijven weg kunt komen met zeer slappe verhaaltjes en relatieontwikkelingen (hoewel ik wel extra geniet van haar boeken met wat meer diepgang).
Maar goed. Tips. Geen gedetailleerde en volledige cursus romantisch schrijven, maar gewoon wat dingen die me nu te binnenschieten en die ik zelf probeer toe te passen.

1: spanning

zorg dat de hoofdpersonen op een geloofwaardige manier met elkaar in aanraking komen en bouw wat spanning op, die niet altijd direct positief hoeft te zijn.

2: clichés

pas op voor clichés, maar probeer ze ook niet ten koste van alles te vermijden. Soms kan een simpel verhaal waarin die irritante collega bij een noodgeval ineens toch aardig blijkt te zijn gewoon een lief en goed verhaal maken. Het is niet altijd mogelijk om met een origineel idee te komen, maar dat hoeft ook niet: de uitwerking bepaalt of mensen het graag lezen of niet.

3: intimiteiten

schrijf op een manier die bij je past en dwing jezelf niet om verder te gaan dan je eigenlijk wilt. Als je het lastig vind om intimiteiten te beschrijven (hmn, hieruit kun je opmaken dat ik zo iemand ben - ik bedoel dus zoenen, aanraken, maar eigenlijk vooral doodgewoon seks), probeer het dan ook niet. Mij lukt het simpelweg niet om seksuele handelingen echt uitgebreid te beschrijven en daarom doe ik het per definitie niet. Soms is het genoeg om aan te geven dat er iets gebeurd is door de gevolgen daarvan te beschrijven. De hoofdpersoon moet bijvoorbeeld als ze opstaat hard zoeken om al haar kledingstukken terug te vinden of ze worden naast elkaar wakker.

4. Dicht bij jezelf

blijf realistisch en dicht bij jezelf. Als je zelf nooit het bed in zou duiken met de man die je beschreven hebt, kun je het waarschijnlijk ook niet geloofwaardig beschrijven. Aan de andere kant kun je juist wel heel goed je fantasie gebruiken voor het type man waar je heimelijk van droomt. Dat ligt namelijk ook dicht bij jezelf.
Hetzelfde geldt voor de manier waarop je romantiek beschrijft. Ik ben zelf vrij nuchter en dat ik over het algemeen ook in mijn boeken terug te zien, zelfs in de romantische scenes. Maar als jij het zwijmelende type bent: leef je vooral lekker uit ;-)


5. Geniet ervan

geniet van het beschrijven van je romance. Juist dit soort gevoelige scenes moeten iets extra's hebben. Als het een verplicht nummer voor je is - het moet nu eenmaal een liefdesverhaal zijn - zal het onderkoeld en afstandelijk overkomen. Dat is niet altijd erg, maar persoonlijk vind ik het jammer.
Schrijf jij weleens romantiek? 

P.S. De Valentijnprijs 2018 is gewonnen door een mannelijke schrijver, Martin Scherstra met zijn boek Adempauze. Ik heb nog nooit iets van hem gelezen, maar ben eigenlijk wel benieuwd hoe hij schrijft. Ik ga dus zeker proberen één van zijn boeken (liefst het winnende boek) te pakken te krijgen.



(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)
Lees verder ...

{verhuizen} 10 tips van een "ervaren" verhuishulp



De perfectionist in mij zou graag een zeer gedetailleerde lijst willen maken met wat je allemaal zou moeten regelen voor een verhuizing en wanneer en dan ook nog rekening houdend met verschillende scenario's (vanuit het ouderlijk huis, kleiner, groter, samenwonen, buitenland, etc.).
Dat ga ik misschien ook ooit nog wel eens doen. Als ik meer tijd heb. Maar voor nu wil ik in ieder geval een aantal tips delen die het leven een stuk gemakkelijker maken bij een verhuizing.

Van tevoren:
0. Lees deze blogpost en doe wat daarin staat ;-)


1. Het is het beste om zodra je besloten hebt dat je gaat verhuizen (dus zelfs voor je een ander huis hebt), je huidige huis goed op te ruimen en te reorganiseren. De verleiding is groot om te denken "ach, ik ga hier toch weg" en juist de boel de boel te laten, maar goed opgeruimde bezittingen zijn veel gemakkelijker te verhuizen. Zorg ook dat alles goed schoon is,want het is niet leuk om je te moeten verontschuldigen voor stofexplosies en vetvlekken tegenover je verhuishulpen, of dat nu familie, vrienden of professionals zijn.
Dit is ook het juiste moment om eens flink te ontrommelen. Loop al je kasten (en zolder, kelder en berging) na en vraag je af of je al die spullen echt mee wilt verhuizen. Zelfs als je groter gaat wonen is het fijn om geen overbodige rommel mee te hoeven slepen.

2. Begin op tijd met inpakken, want dat kost meer tijd dan je denkt. Begin met dingen die je voorlopig niet nodig hebt en zorg dat je op de laatste dagen alleen de allerbelangrijkste dingen nog hebt staan. Schrijf op de dozen die je inpakt wat erin zit en waar het heen moet (vooral als je veel spullen of een groot huis hebt!)


3. Bedenk wat je nog nodig hebt in de weken na de verhuizing (houdt rekening met noodgevallen en wisselvallig weer) en pak dat in aparte dozen. Mocht je direct of vlak na je verhuizing op vakantie gaan, pak dan je koffer of reistas alvast in. Het valt niet mee om alles bij elkaar te zoeken in een huis dat nog niet helemaal opgeruimd is.


4. Maak van te voren een plattegrond op schaal en bedenk waar je de meubels wilt (en kunt!) neerzetten. Dat scheelt een hoop puzzelen en schuiven op de verhuisdag zelf.
Probeer niet al te strak vast te houden aan "hoe het hoort", maar bedenk hoe jij je nieuwe ruimtes graag wilt gebruiken. De eettafel aan de kant van de keuken neerzetten is logisch, maar niet als je nooit aan tafel eet. En hoewel het tweepersoonsbed standaard in de grootste kamer neergezet wordt, kan het handiger zijn om een kleine slaapkamer als ouderslaapkamer in te richten zodat de kinderen ruimte hebben om te spelen.

5. Inventariseer wie er komen helpen en probeer te bedenken wie wat kan doen, maar accepteer dat het waarschijnlijk allemaal anders loopt dan jij het gepland hebt. Bedenk dat alle hulp welkom is, ook al betekent het dat je hartje zomer wel de winterjassen, mutsen en sjaals voor het grijpen hebt, maar geen sandalen en slippers voor de kinderen kunt vinden (ergens in een doos!), dat je wel je gourmetstel en je gebaksschoteltjes in de keukenkast hebt staan, maar geen flauw idee hebt waar je koekenpan gebleven is en dat je wel je roeimachine midden in de huiskamer hebt staan, maar dat je bank nog in het oude huis verblijft. Om maar een paar voorbeelden uit mijn eigen leven te noemen ;-)

Tijdens de verhuizing:

6. Bewaar schroeven van meubels die uit elkaar gehaald worden in diepvrieszakjes waar je met een stift op kunt schrijven van welke kast de schroeven zijn. Doe al die zakjes bij elkaar in een tas of doosje, want in de praktijk werkt het niet om ze bij de losse planken te bewaren. Vooral dat soort kleine onderdelen wordt te vaak "even" aan de kant gelegd en vervolgens vergeten of kwijt gemaakt (been there, done that).

7. Hou jezelf voor dat het belangrijkste is dat je spullen van je oude huis naar je nieuwe huis verplaatst worden. Het is fijn als dat gestructureerd en geordend gaat, maar uiteindelijk moet dat oude huis gewoon leeg. Het helpt als je bezittingen min of meer op de juiste plek terecht komen, maar maak je niet te druk over details. Je hebt vast allerlei prachtige ideeën over hoe het moet worden, maar decoreren, opruimen en organiseren kan altijd nog.

8. Tijdens de verhuizing met veel hulp van anderen zul je niet altijd in de gaten kunnen houden wat mensen met je spullen doen. Het zou zomaar kunnen dat iemand een doos begint uit te pakken die jij nog even dicht had willen houden. Zorg dus dat dingen waarvan je niet wilt dat anderen het zien (moet ik voorbeelden noemen? kun je vast zelf wel verzinnen) ergens verstopt zijn waar niemand eraan kan zitten. In een koffertje in je auto bijvoorbeeld ;-)

9. Betrek je kinderen bij de verhuizing (behalve als heel jong (tot anderhalf/twee jaar) zijn). Ja, dat is lastig. Maar het is voor een jong kind enorm verwarrend om ineens ergens anders te wonen en nooit meer "naar huis" te gaan. Erbij zijn als zijn of haar spullen in het nieuwe huis geplaatst worden helpt bij de overgang (maar ga ervan uit dat een jong kind sowieso van slag is). Oudere kinderen kun je ook het best laten helpen. Zorg dat hun kasten als eerste staan, zodat ze hun eigen spullen kunnen uitpakken en op hun eigen manier een thuis kunnen creëren.

10. Vergeet niet de koffie en de maaltijden niet! Zorg dat er altijd koffie en thee is, dat je koek hebt om de eerste honger te stillen en maak broodjes of sandwiches klaar voor de lunch. Grote kans dat het je niet lukt om iedereen op hetzelfde moment pauze te laten houden, dus maak het jezelf en anderen gemakkelijk.
Voor 's avonds kun je kiezen om iets te halen (chinees of patat zijn bij ons favoriet), maar je kunt natuurlijk ook een grote pan maaltijdsoep, macaroni, nasi of chili voorbereiden. Als het maar gemakkelijk is (en veel, zeker als je broers, neven en vrienden hebt ingeschakeld voor het sjouwen -  die lusten meestal wel wat na zo'n klus).
Lees verder ...

{gelezen} Dokter in Ierland van Patrick Taylor


Om de een of andere gekke reden lees ik graag boeken over huisartsen, zeker als die praktijk houden in kleine dorpjes. Ik schrijf er trouwens ook graag over. Ik heb een paar afleveringen voor Dorpsleven geschreven en speel nog steeds met de gedachte zelf zo'n soort serie op te zetten.
Dat ik dit boek uit de stapel haalde die ik voor een familielid naar de kringloop zou brengen is dus niet zo vreemd en het stelde me niet teleur.

Barry Laverty is een jonge, net afgestudeerde huisarts, die denkt een tijdje als assistent voor de huisarts van het dorpje Ballybucklebo te gaan werken. In eerste instantie vind hij de methodes van dokter O'Reilly maar ouderwets en vooral ethisch onverantwoord. Zo zet de beste man patiënten die eigenlijk niet echt iets mankeren simpelweg op een rij en geeft ze (door de kleding heen - wat ook niet hoort) een injectie met vitamine B12.
Zijn reactie op Barry's bezwaren: "Kijk niet zo afkeurend. Kwaad kan dat spul niet, en de helft van hen zal zich er lekkerder door voelen. Ik weet dat het niets anders dan een placebo is, maar wij zijn hier om mensen een beter gevoel te geven."
Ook geeft hij een vrouw die in Barry's ogen krankzinnig verklaard zou moeten worden (onder andere omdat ze klaagt over hoofdpijn, maar als ze moet aanwijzen waar de pijn zit vijf centimeter boven haar hoofd aanduidt), een potje vitaminepillen met het advies ze volgens zijn voorschrift in te nemen:

"Ja dokter, hoe dan?"
O'Reilly hield de deur voor haar open.
"Een half uur." Hij zweeg even, voordat hij plechtig vervolgde: "Precies een half uur voordat de pijn begint."
"O, dank u dokter." Ze glimlachte stralend, maakte een kleine buiging, draaide zich om naar Barry, maar richte het woord tot O'Reilly. Haar slotopmerking stak als een wespensteek. "Die jonge Laverty... moet nog heel veel leren."


Barry heeft zijn twijfels over dit soor praktijken, maar langzaam begint hij in te zien waarom dat zo gegroeid is. Bovendien blijkt O'Reilly een goede arts te zijn, op alle gebieden. Hij weet van alle (echte) patiënten niet alleen hun namen, maar kent ook hun hele dossier uit zijn hoofd. Hij mag dan af en toe vreemde methodes hebben, maar ze werken wel en als het er echt op aankomt redt hij levens. Barry gaat de onorthodoxe arts steeds meer waarderen, niet alleen beroepsmatig, maar ook als mens.
De anekdotes over verwikkelingen met de dorpsbewoners worden vermengd met een ontwikkelende liefdesgeschiedenis tussen Barry en Patricia, een meisje dat hij ontmoet in de trein. Dat Barry aan het eind van het boek besluit dat hij niet meer weg wil uit het dorp is voorspelbaar, maar bevredigend.

Als afsluiter krijgen we in het nawoord van mevrouw Kincaid, de onvolprezen huishoudster van de dokterspraktijk nog een paar typisch Ierse recepten, waaronder "Gevulde ierse aardappelsoep : Doe vier liter water in een pan en laat die koken tot je een ons weegt." (Dat recept is "zwarte humor" , de overige recepten zijn wel serieus)

Patrick Taylor is opgegroeid in Noord-Ierland en heeft zelf ook ggewerkt als arts op het Ierse Platteland. De verhalen uit Dokter in Ierland zijn dan ook gebaseerd op zijn dagboeken uit die tijd, al geeft de schrijver in het voorwoord aan dat Barry Laverty en Patrick Taylor niet dezelfde persoon zijn en dat dokter O'Reilly aan zijn "gepijnigde geest ontsproten" is, ondanks mogelijke overeenkomsten met bestaande personen.



(links naar bol.com zijn partnerlinks
= kleine vergoeding voor mij als je via die link bestelt, geen extra kosten voor jou)
Lees verder ...

Huishouden in de Caraïben





Zoals je misschien al gelezen hebt, verblijf ik op dit moment op Curaçao. Een heel ander leven dan in Nederland. Maar toch ook weer niet. Ik ben hier namelijk niet echt op vakantie (al genieten we vooral in de weekenden erg van de terrasjes en het strand), maar ben ook gewoon aan het werk. Zowel mijn man als ik werken altijd al via internet, dus het maakt niet echt uit waar we dat precies doen.

Wat is hier anders?

  • de temperatuur natuurlijk. Het is hier in verhouding best koel de laatste paar dagen. Een graad of zevenentwintig. Als het regent soms nog koeler. Tja. Maar dertig graden went snel, dus ik pak er toch een vestje bij als het gaat regenen, want dan heb ik het echt koud.
  • leefritme. Omdat echtgenoot contact moet houden met Nederlandse klanten, staan we hier wat eerder op dan thuis. Zes uur hier is bij jullie elf uur. De meeste klanten weten dat ze na twaalven mogen bellen, dus zorgen we dat we dan ook echt wakker zijn, maar er zijn weleens spoedgevallen in de ochtend, die dus voor ons midden in de nacht aandacht moeten hebben. Dat houdt automatisch in dat we 's avonds eerder naar bed gaan.
  • het eten. Hoewel ik weet dat er mensen zijn die hier volledig Nederlands eten, inclusief stamppot en rookworst, houden wij het vooral bij "zomereten". Veel sla dus, rijstgerechten en simpele aardappel-groente-vleescombinaties.
  • boodschappen doen. Ja, je kunt naar de Albert Heijn en daar hebben ze bijna alles wat je in Nederland ook hebt. Maar wat is daar leuk aan? Ik ga het liefst naar Centrum of Vreugdenhil, maar die laatste is een enorm stuk rijden van waar we logeren. Centrum heeft behoorlijk wat Nederlandse producten, maar ook veel Amerikaanse en Zuid-Amerikaanse en ook een redelijk assortiment locale producten (o.a. eieren). De bevoorrading gaat wel wat minder soepel dan we in Nederland gewend zijn. Je kunt er niet van uitgaan dat de producten die je de week ervoor gekocht hebt er die volgende week weer zijn. Vorige week was er een tekort aan limoenen en tomaten en de spek die ik voor het ontbijt van echtgenoot gebruik was ook op.
  • woonruimte. We logeren in een zeer ruim gastenappartement bij een vriend/zakenrelatie van echtgenoot, maar dat is natuurlijk wel anders dan thuis. Het is een studio, dus ons bed staat in dezelfde ruimte als de keuken, maar het is zo groot dat je daar niet echt last van hebt. De keuken is luxer dan de mijne thuis. Een inductiekookplaat (dat was even wennen), twee ovens (!) en een vaatwasser. Een huiskamer is er eigenlijk niet (ze zijn nog niet helemaal klaar met het inrichten van de apartementen), maar die missen we ook niet echt; we leven (en werken) eigenlijk voornamelijk buiten op de porch (overdekt terras) en dat is heerlijk!
  • het huishouden. Hoewel, ik heb eigenlijk min of meer dezelfde schoonmaakroutine als thuis. Een dagelijks rondje (bed opmaken, kamer opruimen, keuken opruimen, toilet/badkamer) en wat wekelijkse taken (bed verschonen, was, keuken schoonmaken, badkamer soppen). Omdat ik thuis eigenlijk altijd al (te?) erg op hygiëne let, hoef ik dat hier niet extra te doen. Ik liet al nooit etensresten liggen (dat moet je hier dus echt niet doen - kakkerlakken!), maakte dagelijks het toilet schoon en ik deed de afwas al twee keer per dag (nee, ik gebruik die vaatwasser dus eigenlijk niet, duurt veel te lang voor hij vol is en dat vind ik dus vies). Het grootste verschil is dat ik hier nooit stofzuig, maar wel (bijna) iedere dag veeg en dweil. Ook dat helpt tegen ongedierte.
  • ontspanning. Op het strand dus. Of op een terrasje.
Ik vind het leuk om tijdelijk in een ander land te wonen, maar ik weet dat er mensen zijn die er niet aan moeten denken. Wat vind jij? Jaloers of blij dat je mij niet bent?




Lees verder ...

Ditjes en datjes

Lekker vlot

Anja Van Blije Boekenwurm  las Alleen is maar alleen en schreef er een fijne bespreking over.
Ze zegt onder andere: "[...] Geertrude schrijft lekker vlot. [...] De rest van de bespreking lees je hier.
Dank je wel, Anja!

Valentijnfestival

Nog twee weken en dan is het alweer zo ver: het Valentijnfestival. Op zaterdag 10 februari kun je er weer bij zijn. Op deze middag wordt niet alleen de Valentijnsprijs 2018 uitgereikt, maar ook een publieksprijs (stemmen kan nog tot 8 februari via deze pagina bij Hebban - ik sta er niet bij omdat er vorig jaar geen boek van mij is uitgekomen). Ook wordt de winnaar van de schrijfwedstrijd bekend gemaakt.
Daarnaast kun je verschillende auteurs ontmoeten, en lezingen van Greetje van den Berg, Simone Foekens, Marcel van Driel en Martin Scherstra bijwonen. Het volledige programma vind je hier (een stukje naar beneden scrollen), kaartjes koop je hier.

Curaçao

Ik ben er zelf helaas alweer niet bij, maar gelukkig heeft dat deze keer niets te maken met gezondheidsproblemen.
Het is simpelweg te ver reizen, want ik verblijf weer een paar maanden op Curaçao. Niet alleen om vakantie te vieren (hoewel we zeer zeker regelmatig een terrasje pakken of naar het strand gaan), maar ook om eens flink door te werken. Ik heb eerst een reeks administratieve taken af te ronden, ik heb een enorme lijst met dingen die ik in mijn blogs wil toe- of aanpassen en een minstens net zo lange lijst met ideeën voor blogposts en ik hoop ook eindelijk weer eens tijd te hebben (te maken) om aan mijn nieuwe boek te werken.

Leuke links: werkruimtes

Ik kan echt uren zoet brengen met kijken naar de werkruimtes van anderen (ik heb er zelfs een pinterest board voor). Die uren zou ik natuurlijk beter kunnen gebruiken om zelf te werken, maar goed. Het blijft leuk.
Mijn favorieten:


Lees verder ...