Geertrude Verweij

Zonneschijn

in de tuin

Aan het werk

Achter de wolken...

Jam

Alweer.  En vorig jaar heb ik het ook gedaan (maar dan met suiker, dus die heb ik zelf niet geproefd). Toch geeft het me nog steeds een heel speciaal gevoel om die potjes zo in mijn voorraadkast te zien staan.

Dit jaar heb ik Soulemama's suikervrije recept weer gebruikt. Als basis dan, want ik ben eindelijk eens zo slim geweest om op te schrijven wat ik doe, zodat ik volgend jaar niet die irritante cups hoef om te rekenen (wist u dat er ook nog eens verschil bestaat tussen amerikaanse cups en engelse of australische? Ik heb dus niets aan mijn maatbekers, want ik weet niet welke cups daar op staan. Dat verklaart trouwens wel waarom mijn omgerekende recepten vaak mislukken...).

Mijn versie:

750 gr aardbeien (schoongemaakt en in vieren gesneden (of gehalveerd als het kleine waren)
250 rabarber (in kleine stukjes)
het sap van 1 citroen
250 gram honing
2 zakjes pectine (ik heb Van Gilse geleipoeder gebruikt, op de verpakking staat dat 1 zakje genoeg zou moeten zijn voor 1 kg vruchten, maar ik denk dat deze jam dan te dun wordt door de combinatie van het citroensap, de honing en het voorkoken).

Doe de aardbeien, de rabarber, de citroenspa en de honing in een grote glazen schaal, dek af (met plastic folie) en laat een nacht in de koelkast staan.

Giet het sap van het mengsel af, vang het op en doe in een grote pan. Voeg de helft van het aardbeien/rabarbermengsel toe. Aan de kook brengen en 20 minuten laten doorkoken. Pureren en terugdoen in de pan. 

Voeg de rest van het aardbeien/rabarbermengsels toe. Breng weer aan de kook en laat op laat vuur 20 minuten doorkoken. 

Laat een beetje afkoelen, voeg de geleipoeder toe, breng aan de kook en laat nog 1 minuut doorkoken (volgens de verpakking moet de geleipoeder aan koude vruchten worden toegevoegd, maar het lukt ook met een warm mengsel. De klontjes roer je er gemakkelijk uit).

Giet in uitgekookte jampotjes, doe de deksels dicht en laat ze 5 minuten omgekeerd staan. Volgens Van Gilse is de jam op deze manier 6 maanden houdbaar (wel koel en donker bewaren, dus ik mag ze niet in die open kast laten staan), open potjes zijn beperkt houdbaar.

 

Oogsten

in de tuin

Hemelsblauw

(wist u dat titels voor dit soort creatieve postjes nog het lastigst te verzinnen zijn? Ik kom vaak niet verder dan een simpel "tas" - wel duidelijk natuurlijk).

Een tas voor mijn zusje in haar lievelingskleur, met een klein beetje kant om het net even iets minder saai te maken.

Ontzettend leuk om te doen. In de eerste plaats omdat ik tijdens het maken steeds bedacht wat zij leuk en handig zou vinden. Dat geeft zo'n cadeautje toch iets extra's.
En daarnaast was het toevoegen van dat kant (met de hand erop genaaid) erg leuk om te doen. Ik denk dat ik in de toekomst nog meer van dit soort tassen ga maken...

 

 

Samen

De laatste vier dagen hadden we een voorproefje op later. De dochters waren met z'n drieen op stap in Londen en wij bleven alleen achter.

Wij gaan natuurlijk ook wel eens samen op vakantie, maar dat is anders.
En vroeger waren we ook wel eens samen thuis, als ze alledrie tegelijk bij opa en oma mochten logeren of zo, maar dan maakten we heftig gebruik van de gelegenheid. Gingen we winkelen, uit eten, de stad in, naar de bioscoop. U weet wel, deden we wat ouders van jongere kinderen normaal gesproken niet zo gemakkelijk kunnen doen. Die dagen vlogen altijd om. Voor ons was dat ook een soort vakantie. Maar die tijd is voorbij. De tweeling is negentien en ook onze jongste wordt in december volwassen.

Deze dagen hebben we gewoon geleefd zoals we dat anders ook doen. Echtgenoot had een hoop werk te doen, ik heb wat rondgeklungeld in huis, gebreid, genaaid, stofjes geknipt en zelfs een beetje schrijfwerk gedaan. Ik heb gewoon gekookt (nou ja, iets luxer dan normaal -  biefstuk voor twee is betaalbaar, voor vijf is het meteen een enorme hap uit het budget) en we hebben zelfs samen gebarbecued. We hebben familie bezocht, op het dak gezeten, radio geluisterd... nou ja, u snapt het wel, we hebben gedaan wat we normaal doen.

Gewoon, wij tweeen. Zoals het over een paar jaar ook zal zijn. Juist omdat wij zo vroeg getrouwd zijn, verwachtte ik dat onze dochters ook vrij jong het nest zouden verlaten. Ik zit daar al een paar jaar tegenaan te hikken. En ik kan niet zeggen dat ik het erg vond toen bleek dat ze nog niet zo hard zaten te springen om weg te gaan (en het bovendien financieel even niet mogelijk is). Ik hoef niet zo nodig een leeg nest.

Dacht ik. Want ondanks dat wij nauwelijks een periode gekend hebben waarin we echt samen waren (ik werd zwanger direct na ons huwelijk en de maanden voor de geboorte van de dochters waren gevuld met werk, school en ziekenhuizen), leek alles op zijn plaats te vallen. Het was goed zo. Ik kan hier wel aan wennen als het zo ver is. Het was fijn.

En toen kwamen de dochters thuis. Ze waren moe en ze waren opgewonden. Ze maakten rommel en een hoop herrie (want er is zoveel te vertellen dat je niet kunt wachten en je moet natuurlijk wel hard praten om boven je zussen uit te komen). En dat was ook fijn.

Zonsondergang

Betrapt...

...bij het stelen van mijn kersen.

Zomerzotheid

Die stapel stoffen op mijn naaitafel heeft gewerkt.  Ik ben eindelijk aan het naaien geslagen. Van de vier rokken die ik op de planning had, is er eentje mislukt (echt heel erg mislukt), maar daar praten we niet over. Aan een moet ik nog beginnen, maar twee andere zijn prima uitgevallen, al zeg ik het zelf.

En ik was daar zo tevreden over dat ik me over mijn afkeer van "op de foto gaan" heen kon zetten en echtgenoot de camera overhandigd heb met het verzoek een paar plaatjes te schieten. Het feit dat we al gezellig op het dakterras zaten met een roseetje heeft vast wel meegeholpen om los te komen.

Bij deze: twee zomerrokken en een paar gekke actie foto's.

 

 

Klaar!

Weet u nog? Het grote foto-plakken? Ik ben klaar. Alles zit in albums. En ik heb meteen de albums maar een mooi plekje gegeven.

Een logee

Toen ik vanochtend de badkamer wilde gaan schoonmaken, kwam ik erachter dat we een logeetje hadden.

Hij schrok zich naar en probeerde weg te komen (sufferd, dat is de verkeerde kant op!). Arm ding.

Toen heb ik hem maar gevangen en buiten gezet. Als dank keerde hij me direct de rug toe...

Tuinieren

 

in de tuin

Plannen

Nee, dit is niet mijn hele voorraad stoffen. Dit is een poging om nu eens echt iets te gaan maken in plaats van er alleen maar over na te denken.

Stap 1: uit de kast halen.

Nu op naar stap 2. Waar is mijn schaar gebleven?

Lijst

Ik heb echt een enorme lijst met dingen die ik zou moeten/willen/kunnen doen vandaag. Ik kan daar eigenlijk niet zo goed tegen. Ik wil dan keihard werken, dingen afstrepen en het gevoel hebben dat ik het ooit, ooit allemaal af zal krijgen (wat niet lukt, want die lijst groeit steeds aan).

Maar... de zon schijnt en de temperatuur is geweldig (niet te warm, niet te koud).

Ik ga dus de tuin in, plantjes neerzetten, lekker met mijn handen in de aarde wroeten. En die lijst... die kan nog wel een dagje wachten!

Incognito

Ik kreeg vandaag de fondslijst in de bus, dus ik denk dat ik nu de omslag wel mag showen...

 

Wie nu heel nieuwsgierig is naar het verhaal moet nog een paar maanden wachten, de verschijning staat op dit moment gepland voor december.

Een kleine samenvatting kan ik natuurlijk wel vast geven:

Sofie de Wit is jarenlang door het leven gegaan als het bekende fotomodel Sophia Whittam. Ze heeft een aantal nare ervaringen met de roddelpers. Als ze er achter komt dat haar ouders zijn overleden, besluit ze haar vroegere naam weer aan te nemen en haar identiteit te verbergen. Terwijl ze vecht om de voogdij over haar twaalf jaar jongere zusje te krijgen, komt ze er achter dat het toch minder gemakkelijk is dan het lijkt om onder te duiken. Er komen een paar heel verschillende mannen in haar leven, die zich niet laten afschrikken door haar pogingen mensen zoveel mogelijk op afstand te houden.

in de tuin

Foto's plakken

Ik loop een beetje achter. Een beetje erg (achttien jaar). Maar ik ben vast van plan om al die foto's over een paar weken in het juiste album te hebben!

Roos

Toch weer aan het breien

Ik had het nodig, vorige week, de afleiding en het rustgevende ritme. Dus besloot ik het toch maar weer eens te proberen. En het gaat! De pijn in mijn handen is minimaal. Dat is mooi, want ik wil dit vest in die mooie blauwe kleur wel graag afmaken.

Zomer...

in de tuin